Te trein, te boot en op de fiets

Oost West, thuis best?

2010-09-10T03:11:00.000-07:00

U had het niet meer verwacht, maar hier is het dan toch: het we-zijn-thuis-en-bijna-weer-volledig-ingeburgerd-bericht. Het is er dan ook het gepaste moment voor, we zijn net terug van een tochtje naar de supermarkt om voorraad in te slaan, en een mens met een voorraad, die is zowel officieus als officieel weer thuis. Ook onze dozen met zorgvuldig weggestoken gerief zijn nu (bijna allemaal) uitgepakt, al is dat bed dat overdag mag blijven staan, nog een beetje nieuw.
Want ook al waren we dan al drie weken terug in het land, tot op heden hadden we nog niet echt een vaste stek. Na onze blijde intrede in Zammelen, en daarna in Leuven, hebben we ons resterende verlof besteed aan het bezoeken van lang niet meer geziene vrienden en familie. En gezien we ons nog steeds per fiets en per trein verplaatsen, voelde het soms alsof we nog op reis waren, zij het in andere kledij en met iets minder bagage. Steeds konden we rekenen op een hartelijk onthaal, meestal met avondeten, bed en ontbijt inbegrepen. Zou België dan toch het meest gastvrije land zijn dat we op deze reis tegenkwamen?

Voor de rest ging de aanpassing aan de gewone wereld verbazingwekkend snel. De luxe thuis - zoals een dagelijkse douche, een kleerkast (of dozen) vol kleding, het gemak waarmee men een treinticketje koopt, supermarkten vol herkenbare producten (maar ook Aziatische winkeltjes waar we nu meer herkennen dan vroeger), een snijplank en 4(!) vuren in de keuken - went snel, al missen we soms het buitenzijn wel (toch als het niet regent). Ook valt op hoeveel er thuis op een dag kan gebeuren: treinen nemen, winkelen, verschillende mensen bezoeken, iets gaan drinken, ... . Dingen waar we vroeger een, of zelfs verschillende dagen voor uittrokken (zoals het nemen van een trein) lijken hier allemaal tegelijk plaats te vinden. Gezellig, dat wel, maar van gaan slapen als de zon onder gaat, en de kruisjessteek doen, is hier echt geen sprake.

Maar goed, hierbij gaan we jullie laten,
want jullie hebben vast ook allerlei andere dingen te doen...

Melanie en Bert

Regen? Daar kan ik niet tegen...

2010-08-07T03:25:00.001-07:00

Gegroet u allen daar in het mooie en erg nabije Belgie,

Onze laatste week te trein te boot en op de fiets is ingegaan met, u dacht het al, een paar lekkere dagen regen. Voor ons, doorwinterde fietsers die blij zijn 's morgens niet door de zon gewekt te worden en om ons regengrief eindelijk nog eens te kunnen benutten, valt dat best wel mee. Enkel best vervelend dat alles steeds natter wordt, wegens gebrek aan droge momenten. Voor Wim, Nele en Jasper, die uit het thuisland extra tot exotisch Tsjechie komen om wat rond te fietsen (zonder regenbroek, tsss) is het iets minder jolig. Jasper kan bij stops moeilijk spelen als alles nat is, en helaas wordt ook zijn kar, zoals uiteindelijk alles bij dit soort zondvloed, steeds een beetje natter. Vandaar dat de plannen op dit eigenste moment herschreven worden, in het droge toeristeninformatiebureau. Waarschijnlijk wordt het een inkorting van de route, en ondertussen wat Tsjechische bezienswaardigheden bewonderen: van kastelen met beren tot de lokale bieren, en vooral een droog nachtje ergens in een herberg zodat de natte onderbroeken die al twee dagen op onze fiets hangen eindelijk drogen kunnen. Verder is het uiterst gezellig, zo gevierend rondrijden, al ziet de gemiddelde fietsdag er nu een beetje anders uit. De ochtend duurt een uurtje langer (begint helaas ook vroeger, ongeacht de bewolking), maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door het stevige tempo dat erin gezet wordt (helaas ook in de bergop). De paadjes zijn een stuk gezelliger en fietsvriendelijker (met dank aan Wim en Nele voor de zorgvuldig uitgestippelde route), maar gaan helaas ook meer op en neer dan onze vriend, de grote weg. De nachten brengen we door op de camping, waar Bert en ik steeds opnieuw een beetje moeite hebben met het betalen voor enkel een stukje gras. Gelukkig was er de eerste dag ook zwembad aanwezig (gratis, wegens slecht weer en bijgevolg geen redder), en kostte het op dag twee maar twee euro per persoon (maar dan wel zonder douche...). Gestaag komen we dichter bij de Duitse grens, waar de trein ons vlot zal vervoeren naar de auto van de papa van Bert (anders zouden we te laat zijn voor het eten, en wie wil dat nu?), en kunnen we fijn thuis blijven als het nog eens begint te gieten, met een warme chocomelk en een filmpje. In het weekend dan toch... .

Melanie

Te trein, te bus en met een fiets

2010-07-30T03:51:00.000-07:00

Hier zijn we dan, in Praag bijgod. Nu we het idee van liften door Europa met de fietsen definitief hebben laten varen, schiet het erg op allemaal. Om onszelf een beetje te vertragen, hebben we drie dagen in Sofia doorgebracht, op verlengd gastronomisch weekend zeg maar. Een aanrader, een beetje als Tblisi, de hoofdstad van Georgie, op dat vlak: geweldig uitgebreid gaan eten voor geen geld, met veel lokale wijn. En misschien scoort Sofia naar ons idee zelfs nog iets hoger, met een veelzijdiger menu en nog betere wijnen, al kan dat natuurlijk liggen aan de specifieke plaatsen die we bezochten.

Bij een van de tientallen concurrerende busmaatschappijen kochten we een ticketje Praag. Voor ongeveer hetzelfde geld, een 50 euro per persoon, hadden we er ook een tot Belgie kunnen kopen, maar dat hadden Wim en Nele misschien niet zo leuk gevonden. Vreemd eigenlijk, want eens in Praag kost een ticketje Praag - Belgie een vlotte 80 euro per persoon. Economie en prijsbepalingen, het blijft iets mysterieus.

"Kunnen de fietsen mee?" "Geen probleem normaalgezien, zou erin moeten gaan." Dus die ochtend arriveren wij met een gerust gemoed bij het busstation voor onze 21 uur durende rit. Maar natuurlijk is onze buschauffeur niet op de hoogte van ons gesprek met de ticketjesverkoopster. Eerst mochten de fietsen er niet op, dan konden ze er zogezegd niet op. Maar natuurlijk lukte dat wel, zelfs in de nogal kleine ruimte die ons toegewezen werd en zelfs met de fiets van een derde, Tsjechische fietser die ondertussen ook was komen opdagen. En dan, als de koffers toe zijn, moeten we opeens bijbetalen, het arbitraire bedrag van 10 euro per fiets. Zoals gewoonlijk laten wij ons niet doen, wij stappen in de bus. De mensen van het bureau worden erbij gehaald, en ook die kiezen de kant van de chauffeur, hoewel we bij aankoop van ons ticket toch duidelijk gezegd hadden dat we een fiets bijhadden, en er toen niets gezegd is over extra betalen. Maar goed, zo gaat dat in deze landen. Ik ga mee naar het kantoortje en leg al het Bulgaarse geld dat we nog overhebben op tafel, iets van een 13 euro. Ik zeg dat dat maar genoeg moet zijn. De meest volhardende mevrouw van het gezelschap, die Engels spreekt, blijft aandringen dat ik meer moet gaan afhalen. De rest, ook de chauffeur, haalt eerder zijn schouders op en de tweede madam moet zelfs lachen met de hele situatie. Ik besluit dat het zo wel welletjes is en stap terug de bus op. De kous lijkt hiermee af want de deuren gaan toe en de bus vertrekt. Pfff, altijd dat gedoe. Op zich vinden wij het niet erg om 10 euro bij te betalen per fiets, maar zoals steeds gaat het om de manier waarop. Anderzijds kunnen we alleen maar blij zijn dat onze fietsen meekunnen. Het officiele standpunt van eurolines is bijvoorbeeld "geen fietsen" en in de meer strikt georganiseerde West-Europese busstations denk ik dat het lastig zou zijn om je fiets tout court mee te nemen.

Voor ons transport naar Belgie hebben we ondertussen al een comfortabelere optie geboekt: een Duitse trein. Dat kostte ons 150 euro voor ons twee, inclusief ticketjes voor onze fietsen. Even bestond er een dilemma om te gaan voor het wonderlijke "Schönes-Wochenende-Ticket", een formule waarmee je met maximum vijf personen op eenzelfde ticket van slechts 35 euro door heel het land reist. De adder onder het gras is dat dat enkel in het weekend kan en dat je enkel de trage boemeltreinen mag nemen. Dat betekent een lange rit, veel overstappen, in ons geval zes keer, en, gezien de populariteit van het concept, overvolle treinen. Niet de ideale omstandigheden om een geladen fiets bij te hebben. Daarom dat we uiteindelijk geopteerd hebben voor het sneltreinticket met maar een keer overstappen. Maar het blijft een interessant idee voor eenieder die zich goedkoop door Duitsland wil verplaatsen, zeker als hij geen fiets bijheeft en zich in een groepje van maximum vijf bevindt.

Maar om een lang verhaal kort te maken: Vrijdag 13 augustus om 15:45 komen Melanie en Bert aan in Aachen, vanwaaruit zij in een beweging tot Zammelen zullen fietsen. Geen mooie weggetjes en gezellige stops dit keer, maar gewoon functioneel doortrappen over de rijksweg, een kleine 60 km. Diezelfde avond zullen zij dan nog in Zammelen toekomen. De dag erna gebeurt er iets beangstigends, dan wordt het vertrouwde duo voor het eerst in een jaar weer opgesplitst en vertrekt Melanie naar Leuven terwijl Bert nog enkele dagen in Zammelen zal vertoeven. Vreemde tijden breken aan.

Van ja schudden

2010-07-25T03:26:00.000-07:00

U leest het goed, schudden van ja. Het is iets anders dan schudden van neen, oftewel het hoofd van links naar rechts bewegen. Het is ook geen ja knikken, want dan gaat het hoofd vertikaal op en neer. Nee, nee, als Bulgaren 'ja' bedoelen, dan combineren ze beide tot een uiterst vreemd uitziende 'ja'-schud, zijnde het hoofd van de linker naar de rechterschouder bewegen. Toen we dit fenomeen onverwachts aantroffen bij de vraag of het wateral dan niet drinkbaar was, en de gastvrouw enthousiast "da" (ja in het Russisch en blijkbaar eveneens in het Bulgaars) zei en ondertussen haar hoofd op deze bizarre manier bewoog, hadden we grote moeite om ons serieus te houden. Toen Bert vragend "da?" vroeg, begon ze enkel nog enthousiaster met haar hoofd te schudden, wat de verwarring enkel vergrootte. Gelukkig bleken haar landgenoten dezelfde manier van communiceren te hebben, anders had de dame in kwestie wel eens vreemd bekeken kunnen worden. Men knikt hier blijkbaar van 'neen', maar dat weten we niet zeker, gezien we nog geen gepaste vraag gevonden hebben waarop we een enthousiaste 'neen' verwachten.

De aandachtige lezer weet ondertussen dat we ons wederom in Europa bevinden, en nog wel in de Europese unie. Na een fietstochtje door Griekenland (een land extra voor de statistieken) en 5u tevergeefs liften (stoppende chaffeurs genoeg, maar die fietsen... . Jammer dat het merendeel van de stoppende chaffeurs Turken waren, voor Bulgaren was het een unieke kans om enthousiast van nee te knikken) hebben we het wijze besluit genomen de bus te nemen, tot Sofia (den Bul is immers met Sofie getrouwd) . De nacht brachten we door op de best mogelijke locatie, in een tuintje met zicht op het busstation, waar ' s anderdaags om 6u de bus zou vertrekken. Het was eveneens een unieke kans om door een felverlichte supermarkt-zak uit de slaap gehouden te worden. De maan en straatlampen zijn immers een beetje passe. Ook op ander vlak trachten we ons terug aan te passen aan de hippe westerse wereld. Zo heeft Bert nu een heuse nieuwe decathlon-tenu (fluo-groen, kwestie van bij zijn fiets en helm te passen, de knaloranje T-shirt uit Kazachstan siert nu een Bulgaarse dame) en zijn mijn benen eindelijk weer tegoei onthaard (met dank aan de dame uit de Turkse hamam en haar suikerpasta). Beschaving ... .

Blije viervoeters

2010-07-22T00:11:00.000-07:00

Nog snel een berichtje voor we hier vertrekken. Na vier dagen Istanbul denken we het hier ongeveer gezien te hebben. Al hebben we niet alle toppers bezocht (met name de Aya Sofia en het paleis van de sultan), we kunnen er ons wel iets bij voorstellen. Bovendien liggen er nog genoeg van dat soort activiteiten in het verschiet nu we voorlopig niet meer gaan fietsen. Zoals steeds was het een aangenaam verblijf bij onze gastheren hier, vol interessante tips (waar gaan eten, wat bezoeken, hoe het openbaar vervoer benutten,...) en aangenaam gezelschap.

Zo hebben we geleerd dat de Turkse overheid, of toch die in Istanbul, een nogal diervriendelijke oplossing heeft voor de straathondproblematiek. Als er een onbekende straathond gemeld wordt, dan wordt die door de bevoegde instanties opgehaald en wordt er rondgevraagd of de hond in kwestie zich al eens misdragen heeft of niet. In het eerste geval mag hij voortijdig gaan slapen om nooit meer wakker te worden, in het andere geval wordt hij gesteriliseerd, krijgt hij de nodige vaccinaties, een chip en oorring ter identificatie en wordt hij terug uitgezet in zijn vertrouwde buurt. Zo heeft de buurt waar wij logeren iets van een vijf honden. Ze krijgen eten van de buurtbewoners, hun baasjes in feite, en sommige zijn redelijk dik. Op onze wandeling van 1.5 km naar de metro, door het park, komen ze graag mee, alsof ze een tweevoeter nodig hebben om zichzelf uit te laten. Ze wandelen wel niet de hele weg mee, want ergens halverwege stopt hun domein en begint dat van een andere kliek honden. Een van de bende, "domoor" genoemd door de bewoners, heeft als favoriete bezigheid het opjagen van passerende wagens. Ze heeft naar het schijnt al eens een slag gehad van een auto, maar dit heeft haar niet afgeschrikt. De andere honden hebben haar gedrag recentelijk gekopieerd, zij het iets minder fanatiek, en er zit er eentje tussen die de auto's probeert te bijten. Heel grappig op zo'n ochtendlijke wandeling, al ziet het spelletje er op het eerste zicht wat gevaarlijk uit.

Kapadocıa

2010-07-17T00:48:00.000-07:00

Vıer dagen geleden zıjn we hıer aangekomen, ın Goreme, een toerıstısch centrum mıdden ın Kapadocıa. En zoals we deze reıs geleerd hebben, een toerıstısch centrum, daar ıs nıets mıs mee. Het was de afgelopen dagen genıeten geblazen van een koele slaapzaal onder de grond (alles hıer ın Kapadocıa ıs ın grotten te doen, ontstaan door erosıe en excavatıe van een hoop erg poreus vulkanısch gesteente), een zwembad en een heus ontbıjtbuffet, en dat voor 15 euro per nacht voor ons tweeen. Ne mens kan daarvoor toch nıet sukkelen met zıjn tent en zıjn kookgerıef. En ook de beentjes krıjgen hun verdıende rust: de fıets wordt andermaal gereduceerd tot een stuk bagage tot we Wım, Nele en Jasper tegenkomen, waarschıjnlıjk ın Praag. Vanavond nemen we de nachtbus naar Istanbul, om dan vanaf morgen te mogen verblıjven bıj een gastfıetserskoppel, een Turk en zıjn Canadese vrıendın van warm showers.

Maar om terug te komen op Kapadocıa: alleen maar rondlopen hıer ıs spectaculaır. Jammer dat we nıet meer foto's kunnen uploaden, van grotwonıngen, buıtenaards ogende spıtsberglandschappen, kabouterwonıngen, vreemde fallussen en ondergrondse steden. Namıddag bezoeken we het openluchtmuseum, met daarın goed geconserveerde ondergrondse kerken. We verwachten er wel wat van, al zal het natuurlıjk nıet te vergelıjken zıjn met het openluchtmuseum te Bokrıjk (nog steeds de nummer 1 toerıstısche atractıe ın Belgıe, naar mıjn bescheıden menıng). Het enıge gemıs hıer ıs het gebrek aan ınformatıe bıj alles wat er te zıen ıs. Dan betaal je al eens een stevıge ınkom om een ondergrondse stad te bezıchtıgen bıjvoorbeeld, waarvan je weet dat dıe ın gebruık en ontwıkkelıng geweest ıs gedurende mınstens vıer mıllenıa, en dan geraken de ınformerende plakaatjes nıet verder dan "keuken", "stal", "wıjnkelder" of "kerk". Hıstorısche duıdıng, het wıe, waarom, wanneer, daar wordt nıet op ıngegaan. Zelfs de zogenaamde gıds dıe zıch aanbood, voor een appel en een eı welıswaar, raakte nıet veel verder dan dat. Gelukkıg ıs er het ınternet, en wıkıpedıa, waar we straks mısschıen wat op zullen lezen, als de computer nog eens vrıj ıs. Verder hebben we hıer ook een gedateerde Lonely Planet van Turkıje kunnen bemachtıgen, nıet veel geschıedenıs van Kapocıa, maar wel van Turkıje, met boeıende verhalen van Ataturk enzo, erg ınteressant allemaal.

Turken zıjn aardıge mensen

2010-07-10T05:25:00.001-07:00

Zo ıs het maar net. Al ıs het hıer gıgantısch heet, te pas en te onpas wordt er een glaasje thee aangeboden door Turkse mannen dıe op hun gemak het equıvalent van terrasjes doen. Jammer voor hen ontbreekt hıer de essentıe van het terrasjes doen, met name te beoordelen passerende jongedames, al dan nıet schaars gekleed. Gelukkıg passeert er dan af en toe een bezwete fıetser, een afleıdıng dıe men zo lang mogelıjk wıl laten duren door de fıetser ın kwestıe uıt te nodıgen voor een glaasje thee en het bıjhorende gesprek. Erg aangenaam ıs dat. De heren wıllen vooral weten waarvan we komen, waar we naartoe gaan, gokken al graag eens welke natıonalıteıt we hebben (Deutschland?), en nemen dan genoegen met onze kaart en onze kılometrıek eens van naderbıj te bekıjken. Hebben ze een kantıne ın de buurt, of bemannen ze dıe zelf, staat al snel een maaltje voor onze neus, ter ere van, euhm, onze aanwezıgheıd? Aardıg ıs dat, zoveel ıs zeker.

Iets wat we nıet begrıjpen ıs de angst van deze uıterst aardıge mensen voor een 'chadder' (aka tent) op hun terreın. Zelfs na een glaasje thee genoten te hebben bıj nıeuwe vrıenden, valt de suggestıe of we onze tent mısschıen op het stukje gras voor hun huıs zouden mogen zetten, ın verwarde aarde. De buren zouden mısschıen wel ons gerıef kunnen stelen... . Wıj gokken dat de grote gastvrıjheıd er voor ıets tussen zıt. Door te vragen of we onze tent op hun terreın mogen zetten, nodıgen we onszelf mısschıen wel uıt als gast, met alles wat daarbıj hoort, zoals gegarandeerde veılıgheıd, eten en de hele bataclan (of baklava, mmm). Bıjgevolg zoeken we ons hıer meestal een plekje ın het wıld (ver weg van waar mogelıjke vrachtwagens zouden kunnen passeren, een gewaarschuwd fıetser ıs een tandem waard), of vragen we, naar het goede voorbeeld van een collega-fıetser, aan een tankstatıon of we onze tent ın de buurt mogen zetten. Dıt alles heeft tot gevolg dat we 's ochtends op 6u door de zon uıt onze tent verdreven worden (een heuse sauna, jammer dat ze dat ın de wınter nıet doet), en we bıjgevolg flınk fıetsen hıer.

Momenteel zıjn we ın Sıvas (de Turkse overheıd heeft, naar het goede voorbeeld van Chına, google maps geblokkeerd, en ook foto's uploaden zıt er hıer nıet ın, helaas...), bıjna ın Capadocıe, een gebıed dat door elke ons tegemoet reızende fıetser de sterren ın geprezen wordt. Daar plannen we enkele dagen de toerıst uıt te hangen, de bus te nemen naar Istanboel van waar we gaan proberen gepast vervoer te vınden tot Praag, voor een 'uıtboltochtje' met Wım, Nele en Jasper, waar we na een jaar traınen toch klaar voor hopen te zıjn.

U leest het al, we komen dıchterdıchterdıchterdıchterbıj

Melanıe

Hup, Holland hup!

2010-07-03T01:45:00.000-07:00

Uw trouwe correspondenten per fıets houden vandaag een rustdag, wat een goede gelegenheıd vormt voor een berıchtje. Nıet dat de afgelopen dagen geen rustdagen waren. We hebben ergens een vırusje opgedaan, zo denken we, Melanıe ın de maag en ık, zoals gewoonlıjk, ın de luchtwegen. Twee nachten geleden, ergens ın de tent ın het bos, heeft Melanıe's lıchaam al haar gal proberen over te geven. Ik weet nıet of het gelukt ıs, maar het was alleszıns geen slechte pogıng. Dıe dag zıjn we net 20 km verder gefıetst, bergaf, naar de dıchtstbıjzıjnde nederzettıng. Er was daar een voetbalveldje met wat aangeplante bomen errond en de lokale vuılnısbelt erlangs. Nıet de beste plaats om te kamperen, maar verder gaan, dat zagen we ook nıet dırect zıtten. Hıer was schaduw, water, terrasjes en wat wınkeltjes. De lokale Nederlander op vakantıe (de vıerde ın deze kleıne week Turkıje, plus een meısje dat vıer jaar ın Maasmechelen woonde) wıst ons bovendıen te vertellen dat de dag tevoren een Duıtse fıetster 7km verderop overreden werd ın zıjn tent, door een achteruıtrıjdende vrachtwagen. 's Anderdendaags hebben wıj dıe plek gezıen, of dat denken we toch, want veel andere optıes om een tent te zetten waren er nıet. Het leek een OK plek, een vlak stuk met hoog gras, met aarden wegjes erdoor voor auto's, maar groot genoeg om toch ergens veılıg uw tent aan de kant te zetten. Het moet wel een heel ongelukkıg toeval geweest zıjn, dıe ene dag ın de zoveel jaar dat daar 's nachts een vrachtwagen het gras ınrıjdt dıe samenvalt met dıe ene nacht dat ıemand daar zıjn tent zet. Na dıt verhaal leek ons kampeerplekje tussen de bomen helemaal zo slecht nog nıet. De lokale mensen wısten ons staan, maar lıeten ons met rust. Er waren zelfs geen bendes uıtgelaten kınderen, zoals dıe waar we enkele dagen eerder voor hadden moeten vluchten. We hadden, naar goede gewoonte, gevraagd of we ergens ın een tuın mochten staan. Dat kon, maar de tıen kınderen dıe daar rondlıepen, aangevoerd door drıe extreem astrante jongetjes (ze deden Melanıe onmıddellıjk aan haar Bızonkampen denken) moesten we er wel bıjnemen. Overal aanzıtten, ons uıtdagen op alle mogelıjke manıeren, ... . Nıet de rustıge plaats dıe we ın gedachten hadden om op ons gemak te koken en te kamperen. Dat laatste was overıgens al een punt van dıscussıe, gezıen de vrouw des huızes ons avondeten al op schotels aan het aanbrengen was. We hebben haar toen zo goed en zo kwaad als het kon uıtgelegd dat we al dıe ıngredıenten dıe we gekocht hadden echt vandaag moesten bereıden, dat we ze nıet morgen wılden meezeulen (1kg tomaten, een berg pasta, etc., dat weegt nogal ın de bergop). Daarna zıjn we weggegaan, de kınderen waren echt onhandelbaar, ons maar al te goed bewust van de nıet al te beleefde ındruk dıe we daar nagelaten hebben.

Maar terug naar onze plek bıj het voetbalveldje. Het was nog maar net donker toen we ıemand rond onze tent hoorden dwalen. Nıet dat hıj echt geheım probeerde te blıjven, hıj sprak ons zachtjes toe, steeds dezelfde woorden herhalend dıe wıj nıet begrepen. Ik ben dan maar uıt de tent gestapt, maar werd nıet veel wıjzer van ons 'gesprek'. Een vreemde snuıter was het, maar hıj leek geen kwade bedoelıngen te hebben. Wel bleef hıj maar rondhangen, en als ık met mıjn lampje op hem scheen en hem rıep, dan lıep ıe weg. Ineens hurkte hıj vlak langs onze tent, zıjn schaduw perfect zıchtbaar op ons tentzeıl. Grappıg eıgenlıjk, hıj dacht waarschıjnlıjk dat hıj ongezıen bleef. Melanıe doet de tent open en vraagt nog eens wat er nu van ıs. Dan wordt het ıets duıdelıjker: hıj maakt wat obscene gebaren, en wat hıj te zeggen had, begon met 'sex'. Nu hoort ge zo'n dıngen van stadsparken, maar ge verwacht ze toch nıet ın zo'n kleın Turks dorpje. Een kleıne stemverheffıng ıs genoeg om te laten blıjken dat wıj geen geınteresseerde partıj zıjn en hıj zet het op een lopen. Eındelıjk kunnen we nu slapen, want nog steeds wat zıekjes zıjnde, hebben we onze rust nodıg. Een verkwıkkende nacht ıs het helaas nıet meer geworden. Al dıe brave straathonden waar je overdag nıets van hoort, komen 's nachts blıjkbaar samen op ons grasveldje voor een sessıe of tıen 'blaffen naar het donker'.

En nu zıjn we hıer (excuses trouwens voor het ontbreken van de puntjes op de ı), ın Horasan, een stadje 50 km verderop, waar we gısteren een hotel namen, en vanmorgen besloten nog een dagje te blıjven. Op het gemak, kwestıe van eens helemaal uıtgerust te zıjn. Ook hıer hebben ze een Turkse Nederlander op vakantıe, met wıe we gısteren Nederland-Brazılıe keken. Zelf heeft hıj de match nıet uıtgekeken (ınteresseert hem blıjkbaar nıet zo), maar zıjn kameraad dıe het restaurant uıtbaatte, keek enthousıast met ons mee. Eerst was hıj voor Brazılıe, maar toen de hollanders voorkwamen, werd hıj ıneens een verwoede oranjesupporter, zıch aan onze kant scharend en zıjn klanten aanstotend met een houdıng van 'zıe je wel'. Grappıge kerel, we gaan er zometeen nog eens eten. Hopelıjk mogen we wel betalen, want gısteren hebben we de helft voor nıets gekregen. Dat gebeurt hıer wel vaker, vanalles gratıs krıjgen. De mensen hıer, of toch de mannen, want vrouwen zıe je hıer nıet veel op straat, zıjn erg vrıendelıjk en gastvrıj. Toen we enkele dagen geleden ergens water vroegen, mochten we meteen meeeten ın de mobıele kantıne van de wegenwerken. Erg welgekomen eıgenlıjk, want er was nıet veel anders ın de buurt. Soms ıs al dıe gastvrıjheıd ook een beetje lastıg. Moesten we bıj ıedereen dıe ons thee aanbıedt eventjes blıjven zıtten, dan waren we volgend jaar nog nıet Turkıje uıt. Ook als je zelf eens wıl koken ıs teveel gastvrıjheıd nıet altıjd het feest dat het zou moeten zıjn. Ergens je tent zetten blıjkt bıj voorbaat al gelıjk te staan aan eten en thee drınken en alles erop en eraan. Vandaar dat wıldkamperen ver weg van de bewoonde wereld hıer soms ook aantrekkelıjk ıs. Alhoewel, helemaal weg ben je nooıt, zoals een volledıge GSM-dekkıng, lıjk je hıer ın Turkıje altıjd wel bınnen het audıtıeve bereık van een of andere mınaret te lıggen.

Onweders en bergop

2010-06-25T05:39:00.000-07:00

Om de vakantiesfeer toch een beetje te verbreken, en om ons meer en meer op het mooie Belgie voor te bereiden, pleziert het groene Georgie ons dagelijks tussen 14u en 17u met een feestelijk onweertje. Regen, donder, bliksem, wind, ... u kent het wel. Bovendien blijken we hier in de Kaukasus te zitten, en die blijken vooral bergop te gaan (of lijkt dat alleen maar zo?). Na het zomerse Azerbeidjan met haar terrasjes en lange middagpauzes, waar iedereen die we tegenkwamen ons een Georgie beloofde met ongewoon en nooit eerder gezien gastvrije bewoners en legendarische maaltijden voelen we ons toch een heel klein beetje in het zak gezet. Misschien lag het aan de weg: meer dan 100km wegenwerken is niet echt rustiek te noemen, in plaats van mooie uitzichten was er modder, weg die open lag en massa's camions die niet veel sneller gingen dan wij, en dus steeds in de buurt bleven. Lag het aan de lelijke industrieel lijkende dorpjes, badend in een poel modder? Of lag het aan de kindjes die - al stonden we in een tuin - toch maar bleven roepen, zich verstoppen als we op-of omkeken, en uiteindelijk dingen begonnen te gooien (of deden ze plofgeluidjes na? we zaten in onze tent, en kunnen het dus niet met zekerheid zeggen). Aan het eten zal het niet gelegen hebben, want tafelen gebeurt hier inderdaad uitgebreid, al waren de restaurantjes langs ons "idyllische" bergpaadje op een hand te tellen. Als het meeviel waren ze open, en waren we hongerig genoeg om meteen te stoppen, en ons niet door hun school-eetzaal-achtige uiterlijk en gebrek aan andere klanten te laten afschrikken. Net als in China is op restaurant gaan een sociaal gebeuren, waarvoor je een berg vrienden meebrengt. Je krijgt dan ook vaak een apart zaaltje, waar het hele gezelschap gezellig kan keuvelen, zingen of roepen, naar believen. Met twee voelt zo'n zaaltje nogal leeg aan. We proberen dan ook vaak om aan de toog, of wat erop hoort te lijken, te gaan zitten, maar ook dat is het niet helemaal; of het personeel is geintimideerd en verdwijnt, waardoor we weer alleen zitten, of ze zijn enorm geinteresseerd in ons, en stellen de vragen die we op deze reis zowat dagelijks afdreunen "We komen van Belgie, neen, we zijn niet getrouwd maar wel samen, en jaja, we zijn met de fiets, amai amai". Soms is deze conversatie leuk en boeiend, na een vermoeiend stuk bergop fietsen in de regen is ze dat meestal niet.

Wat maakt al die andere fietsers dan zo enorm lovend over dit zogenaamde land van wijn en honing? Er zijn inderdaad prachtige stukjes (afgewerkte) weg, de hoofdstad is een pareltje en ook de historische kastelen/kloosters zijn om van te smullen. Toch gokken we dat het toppunt van menig toeristisch verblijf de homestays zijn, die op zich al de onweders en wegenwerken waard zijn. Helaas zijn ze soms moeilijk te vinden (al blijkt - nu we het land bijna uit zijn - er een boekje en een website van te bestaan, voor de liefhebbers: http://www.ruraltourism.ge/). Voor 15 euro de man krijg je een bed, warme douche met handdoeken (erg fijn, gezien onze handdoeken zo groot zijn als een zakdoek, en van textuur meer weghebben van een dwijl), en bovenal een gigantisch avondmaal en ontbijt; meestal bestaande uit verschillende gangen en vergezeld van wijn ('s avonds toch). Je wordt ontvangen bij een familie, dus is het er vaak nog erg gezellig ook. Zonde dat we in regel de enige gasten zijn, al kan je het andere toeristen niet kwalijk nemen onweervrije september en oktober te kiezen als geprefereerde reisseizoen. Ook buiten de homestays zijn de mensen hier inderdaad enorm gastvrij en vriendelijk. Men neemt de taxi en eindigt na het tochtje bij de taxichauffeur thuis, met een kop koffie en een berg eten. Men koopt ergens besjes, om meteen aangeboden te worden naast het verkopende besje op de bank te gaan zitten om ze op te eten. Men zet ergens een tent, en word al snel geinviteerd tot een kop koffie en een "chut chut" wodka. Het grote verschil met andere fietsers, zo gokken wij, is dat onze feestelijke gewoonte aan mensen te vragen of we een hoekje tuin krijgen om een nachtje onze tent te zetten, een soortgelijke gastvrijheid teweeg brengt, zij het dan vaak ietwat schuchtigder aangebracht. Zelfs bij mensen waar we het op het eerste gezicht niet hadden verwacht werden we onthaald met verse melk, kregen we een badkamer aangeboden, of werden we na een verlegen blik op onze tent binnen uitgenodigd; terwijl we enkel een stukje gras vroegen/verwachtten. Bij kamperen in het wild (evenmin te versmaden indien er mooie plekjes te vinden zijn) of verblijven in homestays of hotelletjes valt natuurlijk enkel expliciete gastvrijheid op, waarin Georgie inderdaad uitblinkt. Eigenlijk is dat toch wel super, we hebben het al zodanig goed gehad, en zodanig veel gastvrije en enorm aardige mensen tegen gekomen, dat de geroemde Georgiers niets nieuws onder de zon lijken. Alweer een positieve noot om mee af te sluiten, wie had dat gedacht na het zien van de titel?

Melanie

Als een God in Georgie

2010-06-19T09:55:00.000-07:00

dag allemaal,

Zoals u ziet op het kaartje, vertoeven wij nog steeds in de Kaukasus, balancerend op de grens tussen Azie en Europa, zij het niet langer in Azerbeidzjan, maar in Georgie.

Op deze reis zijn we al heel wat mensen tegengekomen die over Georgie vertellen als het beloofde land, het land van wijn en honing. Bovendien vindt men over de gehele ex-sovjetunie Georgische restaurants terug, en tellen deze als gastronomische toppers. Ook de Georgische wijn is erg befaamd in deze contreien, hoewel hij wegens de economische boycot niet langer in Rusland verkrijgbaar is (tot grote spijt van menige Rus). Geen wonder dus dat wij ons reeds lang verheugd hebben om hier te passeren. We zijn nog maar enkele dagen in het land, maar kunnen nu al zeggen dat de maaltijden hier inderdaad allesbehalve sober zijn en dat de wijn rijkelijk vloeit. Goed nieuws ook voor vegetariers, veel vlees komt hier niet op tafel, wel massale hoeveelheden kaas (meestal in gesmolten vorm) en verse groenten. Onze eerste nacht hebben we doorgebracht in een bergstadje, tevens gebombardeerd tot wijnhoofdstad in naam van het toerisme, bij een ouder koppel dat 'homestays' organiseert, een soort van bed & breakfast, maar dan met meer sfeer, avondeten en wijn a volonte. Hun huis is een beetje vreemd gebouwd, tegen een bergflank. Je komt binnen op het hoogste verdiep, en kan van daaruit twee verdiepingen afdalen. De achterkant van het huis heeft zo een spectaculair uitzicht over de benedenliggende valei en de hoge kaukasus verderop. 's Avonds hebben we hier mogen genieten van een waar lichtspektakel, opgevoerd door het onweer, vanop het terras, met een glas wijn in de hand. Het leven kan soms mooi zijn.

Vanavond plannen we soortgelijke activiteiten, zij het in een minder idyllische jeugdherberg in Tblisi, de hoofdstad. Na nog wat boodschappen morgen en misschien ook overmorgen, trekken we verder met de fiets, niet meer over de hoofdweg dit keer, maar over de bergen. In het toeristenkantoor in het hierboven vernoemde bergstadje hebben ze ons dit afgeraden, wegens 'slecht wegdek', maar een zij-uitstapje met de taxi, fietsen was immers door hen afgeraden, heeft ons geleerd dat ze niet echt vertrouwd zijn met de wensen van de fietser: liever een wat minder perfecte weg en een mooi uitzicht, dan een mooie asfaltbaan die volledig door auto's opgeeist wordt.

Geen spannende verhalen dus, misschien wel nog een vreemde anecdote. Het betreft de aankoop van twee broden, vers uit de tandoor. Gastvrij als de mensen hier zijn, krijgen we er onmiddelijk een stoel, kaas en komkommer. Na een kort gesprek in minimalistisch Russisch en vooral gebarentaal, worden wij nogal expliciet (in onze ogen) uitgenodigd om bij een van de dames thuis de nacht door te brengen. Wij zeggen ok, hoewel een plaatsje voor onze tent ook meer dan prima is. Wij wachten dus, en blijven wachten, terwijl de dames hun laatste lading brood bakken. Als iedereen al zijn schup heeft afgekuist, twee uur later, staat onze gastvrouw in spe nog steeds te dralen. Dit is een beetje vreemd. Het is ondertussen al aan het schemeren en we waren eigenlijk al erg moe. Om wat schot en verduidelijking in de zaak te krijgen, nemen we afscheid, aannemend dat zijn ons nu gaat tegenhouden en ons zeggen waar we mogen slapen of onze tent zetten. Niets van dit alles! Ze geeft ons nog twee broden en neemt vriendelijk afscheid. Verdorie zeg, we hadden ons nochthans niet vergist in haar uitnodiging. Misschien is iemand uitnodigen hier niet altijd zo serieus bedoeld, is het zoiets als bij ons "zeg, ik bel nog wel es he", of "we zullen nog eens afspreken he," eerder een formulering van afscheid dan een belofte of uitnodiging. Wij hebben die avond in het halfduister ergens langs de weg ons tent kunnen opzetten, en nemen ons voor niet meer in te gaan op uitnodigingen die zich afspelen in de toekomst.

Azerbeidzjan, het land der gezellige plekjes

2010-06-15T06:03:00.001-07:00

U leest het goed, Azerbeidzjan - of toch het stukje noord-westroute dat wij gefietst hebben- , is het land der gezellige plekjes. Overal langs de weg kunnen stukjes gras gevonden worden, alwaar de lokale (mannelijke) bevolking massaal zit thee te drinken aan kleine tafeltjes, ons met wilde gebaren, gefluit en rauwe kreten uitnodigend hetzelfde te doen. Vrouwen zijn hier niet te zien, tenzij dan in huizen, in de winkel, of aan de bron. Geen wonder dat een van de jonge kerels van het restaurant waar we om water vroegen, het feit dat ik mee kwam helpen de flessen te vullen (enerzijds uit aardigheid, anderzijds om te zien waar het water vandaan kwam) dan ook als een rechtstreekse uitnodiging van mijn kant zag. Volledig het feit negerend dat ik met een mannelijke compagnion op weg was, vroeg hij me mee achter het huis te komen. Nietsvermoedend volgde ik hem, al bleef hij verdacht dicht in mijn buurt, en trachtte hij mij bij de hand te nemen. Eens buiten het zicht van zijn medebewoners werd zijn bedoeling helemaal duidelijk, toen hij met getuite lippen dichterbij kwam. Driewerf helaas, moest ik toch wel passen voor deze vriendelijke invitatie. Met het Rusische woord "moesch" "moesch" (waarmee dan de echtgenoot, of in dit geval Bert bedoeld wordt), ging ik vlot terug naar de rest van de bende. Er bleek echter geen kwaad geschied, de kerel bleef zowel tegen Bert als tegen mezelf erg vriendelijk, al probeerde ie bij het tonen van de plaatselijke bron toch wel weer iets te dicht bij me te lopen dan me lief was. Gelukkig was Bert er deze keer wel bij (een ezel stoot zich immers geen twee maal aan dezelfde steen), en was die dan ook de uitgelezen persoon om in het midden te lopen.

Terug naar de gezellige plekjes, die ervoor verantwoordelijk zijn dat wij niet, zoals onze Franse vrienden, in 5 dagen het land uitgefietst zijn. We hebben vakantie, zo blijkt opnieuw als we van 13 tot pakweg 16u30 middagpauze nemen onder een boom, met als motto "het is te warm om te fietsen". Dankzij de vrienden van het zomeruur kan er dan gefietst worden tot een uur of 21, dus geen nood, we komen nog steeds langzaam maar zeker dichter bij huis. Morgen passeren we de grens met Georgie, naar verluid een waar gastronomisch paradijs. We gokken dan ook dat onze vakantiemodus nog wat meer versterkt zal worden, met heuse culinaire hoogstandjes als middagmaal, ter vervanging van de variaties op pattat, tomaat, komkommer, bonen en aubergine die we hier in Azerbaijan dagelijks bereiden (van salades tot spaghetti's en zowaar vandaag zelfs met puree!). Ook blijkt Georgie erg bekend om zijn lekkere wijnen (verbannen in Rusland, en erg duur in China, ZO-Azie en Kazachstan), dus benieuwd hoe dat met fietsen te combineren zal vallen. Het plan is alleszinds om in Georgie (vanaf morgen dus) het vakantienemen te laten primeren op het fietsen, kwestie dat we hier niet al te snel weer zullen passeren. De mens heeft de bus immers niet voor niets uitgevonden. Het beeld van de passerende fietsers zal er niet door geschaad worden, gezien al het fietsend volk dat we hier zien passeren wel "echte" zijn. De hoogvliegers van deze passanten waren toch wel de Zwitser en de Fransman. De Zwitser had het stoere plan opgevat in juli (u weet wel, een der warmste maanden van het jaar) Kazachstan door te fietsen. Wij hebben dat stuk met de trein gedaan, en erg veel bomen of andere mogelijke schaduwbrengers hebben we niet gezien, zo vertelden we hem. Hij was echter niet onder de indruk, de bedoeling was immers om het moeilijk te hebben. In dat geval heeft ie niet slecht gekozen. Na deze Zwitser (tijdelijk op weg met een Duits koppel dat eveneens alles per fiets wou doen), passeerde ons een Fransman, met maar liefst 6 extra buitenbanden mee! Hij plande na Centraal-Azie in Afrika te gaan fietsen, en vreesde dat die daar niet gevonden zouden kunnen worden. Op onze sugestie of hij ze niet ergens zou kunnen laten opsturen, reageerde hij dat hij het risico niet wou lopen ergens twee weken of meer te wachten op post. Hij had vrienden in Georgie, en al is de kans erg groot dat hij daar opnieuw passeert op weg naar Afrika, toch wou hij de 6 (6!) kg bagage die hij pas in Afrika nodig had niet achterlaten, kwestie van steeds vrij te zijn zijn route te veranderen. Geen wonder dat hij de bergzones meed, en bij voorkeur op vlak land reed, al zag hij er niet eens zo zwaar geladen uit. Wij besluiten uit deze ontmoetingen dat wij geen "echten" zijn, en als we er nog eens over nadenken, vinden we dat niet eens zo erg ook. We zullen op ons ommetje door Georgie nog eens aan hen denken en een glas wijn drinken op hun gezondheid.

Gastronomische groenten,

Melanie

Belote en het wonder der couchsurfing

2010-06-08T04:45:00.000-07:00

Gegroet,

We zijn ondertussen in Baku aanbeland. Zoals u kan zien op de kaart rechts van u, ligt Baku aan zee, wat meteen ook het wachten op de boot, waar Bert het over had, verklaart. De bootdames hadden een typisch Kazachs grapje voor ons voorzien. Gezien de boot zonder schema vaart, worden de telefonisch bereikbare mensen gebeld bij aankomst in Aktau. De minder bereikbare types worden geacht hun plan te trekken, in ons geval dus dagelijks eens binnen te springen bij de dames van het ticketbureautje, die ons steevast het mooie antwoord "vandaag niet, misschien morgen" gaven. Met "vandaag" wordt dan gedoeld op het vertrek van de boot uit Baku, zodat hij de dag later in Aktau (alwaar wij aan het wachten waren) aankomt alvorens opnieuw richting Baku te varen. Vrijdag hadden de dames echter een originerer antwoord voor ons. De boot zou niet vrijdag, en ook niet zaterdag uit Baku vertrekken, zodat het vroegste vertrekmoment (zo berekenden we zelf) uit Aktau maandagavond zou zijn. Zaterdagavond mochten we wel nog eens langskomen voor extra informatie... . We dachten deze herwonnen vrijheid te vieren met een tweedaagse richting het noorden, iets wat niet kan als elke morgen het kantoortje bezocht moet worden. Luiheid en vooral het feit dat onze fietsen niet meekonden op het tripje (en onze bagage zonder fiets verdraaid onhandig is), maakte dat we er op het laatste moment voor pasten, in ruil voor alweer een dagje strand (lees stenen met glas langs een uiterst verfrissende koude zee). Zaterdag, tegen 18u, passeren we toch nog eens aan het kantoortje, om te horen dat de boot binnen 4u vertrekt, en we ons bijgevolg toch een beetje moeten reppen om te gaan winkelen, tent afbreken, nog een laatste maaltje koken etc. De vriendelijke dame wist er nog aan toe te voegen dat ze onze tickets bewaard had, en van plan was ze te verkopen eens 19u gepasseerd was... . Aardig aardig aardig. Grrr.

De boot bleek een vrachtschip te zijn. Er was zowaar zelfs een spoor aangelegd tot in de boot voor treinladingen, al bevolkten vooral vrachtwagens en hun chauffeurs het schip, op een paar Azeri met een berg bagage, en 5 dwaashoofden die een jaar op reis zijn, met het voornemen niet te vliegen. (U ziet, we zijn niet alleen). Na een ongeloofelijk onefficiente douanepassage, en uiteraard nog enkele uurtjes in de wachtzaal konden we de boot op, om begroet te worden door de kamerdame (een beetje provodnika van de boot), die ons de sleutel van ons coupeetje gaf in ruil voor ons paspoort. Ze was zo aardig erbij te melden dat we toch oo zo'n slechte kamer hadden, en we voor een vlotte 20 dollar meer een kamer met raam konden verwachten. Moedig vatten we gevijvend de tocht naar de kamer aan, om te ontdekken dat ze niet gelogen had: de vier bedden hadden allen een matras waar (hopelijk) kleine kindjes zonder matrasbescherming te vaak in hadden geplast. Zonder raam was de kamer ook immens heet, en met 4 personen nogal klein. De Belg, onze vijfde man, ging bij de dame provodnika vragen of ze alsjeblieft lakentjes had, waarna zij, merkend dat er van haar extra inkomsten voor een kamerupgrade niets in huis zou komen, ons gratis de betere kamers (met zicht op zee ;) ) liet behuizen, hetgeen we ten zeerste konden apprecieren.

Na een stukje nachtrust gingen we verder met onze hoofdbezigheid in Aktau: Bulotte (op de voet gevolgd door het bezoeken van het ticketjeskantoor, met de supermarkt, het consulaat van Azerbaijan en de zee op de derde, vierde en vijfde plaats). Belote is, door de naam verraden, een frans kaartspel, dat zodanig tof is dat het een plaatsje verdient in onze blog, zelfs in de titel. Ik ga u de hele spelregels besparen, en het er op houden dat het een mengeling is van manillen en kleurenwiezen, zowaar de symbioze van West-Vlaamse en Brabantse kaartspelen. Een mooie extra is ook dat de boer en de negen, normaalgezien zo goed als waardeloos, bij troef de hoogste kaarten zijn. Erg verwarrend bij vermoeide spelers, of zij die een pintje drinken tijdens het kaarten. Voor ik me helemaal laat gaan in het alsnog uitleggen van de regels (zoals de heer en vrouw van troef die samen 'bulotte' zijn, en dus extra punten) volstaat het om te melden dat onze Franse vrienden ons in Baku hebben achtergelaten, en het spel -dat 4 spelers vereist - nu al tot het verleden behoort. Nico en Romain (eveneens in het bezit van een mooie blog: http://routedescimes.jimdo.com/) zijn ons alvast voorgegaan richting europa. Ze plannen ongeveer hetzelfde te doen als wij, ware het niet dat wij een deel van de weg denken te liften met een camion, en zij alles per fiets hopen te doen. Hun visum voor Azerbejian is dan ook maar 5 dagen geldig, wij hebben er 30, wat enkele dagen Baku verklaart. Om 4u maandagmorgen na een fijn uurtje grensovergang gingen wij op zoek naar koffie, zij vertrokken moedig met tegenwind richting Georgie.

Hier in Baku werd onze verbazing over het wonder der couchsurfing nog maar eens hernieuwd. Onze host, een Amerikaan, die in Azerbejian is gekomen met het vredeskorps (blijkt niet echt georganiseerd noch bijster nuttig), en is blijven hangen hier in Baku, vroeg ons naar zijn werk te komen (nadat we hem om 7u hadden wakker gebeld met de verassing dat we, wegens geen tijd om te melden dat de boot zou varen, toch al in Baku aangekomen waren). Hier gaf hij ons, twee volstrekte vreemden met wie hij 3 emailtjes en een kort telefoongesprek had gewisseld, de enige sleutel van zijn flat, met de melding dat we ons gerust mochten laten gaan met de gehaktballetjes in de frigo, en dat we de afstandbediening van de airco wel zouden vinden ... Een slag in het gezicht van het cynisme en het gebrek aan vertrouwen in de wereld.

Met deze positieve noot laten we u achter tot het volgende blogbericht,

Melanie

Met de trein door Kazachstan

2010-06-03T04:03:00.001-07:00

Waarde bloglezers,

Tijd voor weer wat nieuws uit het verre Kazachstan. Alhoewel, ver is misschien niet meer van toepassing, gezien we met onze laatste treinrit de afstand tot thuis weer heel wat ingekort hebben. Het was weer de moeite, die treinrit, helemaal op zijn Kazachs. In principe verloopt het nemen van de trein hier niet anders dan in Rusland, gezien de meeste infrastructuur hier dateert uit het Sovjet-tijdperk Kazachstan was trouwens de laatste ex-Sovjetrepubliek om zich onafhankelijk te verklaren, en met pijn in het hart. Eigenlijk hadden ze de Russen liever niet zien vertrekken. In tegenstelling tot Oost-Europa zie je hier dan ook nog volop de oude, maar netjes onderhouden Sovjetmonumenten in al hun glorie.

Maar goed, de trein dus. Omdat er geen platzkart (3de klasse) ticketjes meer waren, hebben we een drie keer duurder eerste-klasseticketje moeten nemen, de zogenaamde 'lux'. Omdat de bagagedienst op zijn zachtst gezegd nogal onprofessioneel overkwam, hadden we al gauw besloten dat onze fietsen met ons mee de trein op gingen. We weten ondertussen dat het zinloos is hiervoor navraag te gaan doen in het station, uiteindelijk beslist de provodnik, uw treinbegeleider zeg maar. Met ons lux ticketje leek het ons geen probleem, gezien we dan een coupe voor ons twee alleen hebben, en dus niemand anders moeten storen met onze onhandige bagage. De twee provodniks van onze wagon (ze wisselen af, de ene slaapt, de andere werkt), vonden dit echter wel een probleem. 'Njet' zeiden ze. Nu is de tijd dat wij ons opwinden over dit soort situaties lang voorbij. Uiteindelijk moet er toch een oplossing gevonden worden voor de trein vertrekt, en zo onmenselijk om ons gewoon op het perron te laten staan, zijn deze doorgewinterde ambtenaren van de goede, oude sovjetstijl nu ook weer niet. De vriendelijkste van de twee, de madam, nam mij even apart in haar kotje en maakte een gebaar, al 'chutchut' (een beetje) zeggende, dat mij deed vermoeden dat ze naar wat centjes viste. Goed, dacht ik, eindelijk eens de kans om aan corruptie te doen, tenslotte maakt dat toch allemaal deel uit van de reiservaring. Maar toen ik onze portefeuille erbij wilde halen, moest het precies niet meer echt. Wel mochten onze fietsen erop, geen probleem. Als ge ziet wat andere reizigers zoal bijhebben en simpelweg in de gang stouwen (autoruiten, 3 m lange palen, dozen ter grootte van een kleine tractor, duitse herders), zou ge u ook afvragen waarom wij onze fietsen niet in het gangpad van onze eigen coupe zouden kunnen zetten. Maar goed, dit is Kazachstan. Komen er nog twee facteurs af (of was het politie?) die ook graag ons ticketje ne keer zien en ook wat beginnen zeveren over onze fietsen. Maar ze zitten er al op, en de trein is vertrokken, dus veel benen om op te staan, hebben ze niet. Ze druipen dan ook al gauw af. Drie dagen trein, dat is een beetje slapen, lezen, eten, drinken, kruisjessteek, T-shirt herstellen, door de trein wandelen, eten kopen op het perron, boekje of muziek luisteren en ze zijn om. De tweede dag komt de vriendelijke provodnika vragen of we onze coupe niet even willen verduisteren en of ze niet een paar uur op een van onze bedjes mag komen liggen. Wij vinden dit een vreemd verzoek, maar we zijn dan ook al van haar gewoon dat ze regelmatig een stuk bestek komt lenen en dat vervolgens kromgebogen terugbrengt, om de deur van haar kotje te openen, zo blijkt. Melanie begon de 'lux' net een beetje saai te vinden en verlangde terug naar de vlagen van interactie die de platzkart te bieden heeft, dus dit voorval komt eigenlijk als geroepen. Dus wij zeggen ok, komt gij hier maar even liggen. Ze bedankt ons vriendelijk en even later komt haar collega in zijn onderlijfje onze coupe binnen en legt zich te ronken op een vrijgemaakte brits. Wij beginnen dan maar aan een ontdekkingstocht door de trein en stellen vast dat de platzkart inderdaad uitverkocht moet zijn. Er lijken zelfs meer mensen dan bedden. Dat vermoeden wordt bevestigd als we later terug in onze wagon komen. Er staan veel mensen op de gang, en het kot van onze provodniks ligt vol passagiers. Stilletjesaan wordt het duidelijk hoe de vork in de steel zit: onze vrienden treinbegeleiders verdienen wat bij op de goede oude sovjetmanier. Vandaar dat meneer bij ons wilde komen liggen: in zijn kot was simpelweg geen plaats meer. En nu weten we ook waarom die jongen die al het werk doet (lakens uitdelen, WC schoonmaken, gang stofzuigen), niet de provodnik is: dat is een passagier die een deel van zijn rit in natura betaalt. Ge moet het meegemaakt hebben om het te geloven.

Maar zo zijn we toch maar mooi in Aktau geraakt, een havenstad aan de Kaspische Zee. We zijn hier ondertussen al drie dagen gekampeerd in de achtertuin van een villa in aanbouw, met zicht op zee, samen met twee Franse fietsers. Romain en Nicolas kwamen we tegen op het consulaat van Azerbeidjan en willen hier net zoals ons de ferry nemen. We weten dat de dienstregeling nogal onregelmatig is, maar iedere tien dagen zou er toch een boot moeten uitvaren, zo zeggen onze bronnen. De laatse keer is de ferry uitgevaren op 22 mei. Op dit moment, 12 dagen later, ligt ze nog steeds voor anker in Baku (onze bestemming), en niemand kan zeggen wanneer ze daar gaat vertrekken, laat staan wanneer ze hier aankomt en terug uitvaart. Het enige dat we kunnen doen, is iedere dag gaan informeren bij het boekingskantoortje, waar ze ons niet meer weten te zeggen dan: "misschien morgen". Voor deze puike service betaal je dan nog eens goed door ook: 100 euro voor een enkeltje. Als je daarbij de prijs van een uitnodiging optelt (40 euro) die je nodig hebt als je Azerbeidjan niet per vliegtuig binnenkomt, dan kan je voor hetzelfde geld de vlieger nemen. Maar wij willen niet vliegen, dat is een beetje het concept van onze reis (en ook dat van de Fransen), dus zijn wij aangewezen op hun boot. Eigenlijk vraag ik mij wat voor soort pipo's er nog gebruik maken van deze ferry, en hoe deze maatschappij uberhaupt nog kan overleven. Misschien door de belachelijk hoge prijs die wij betalen, denk ik dan, of omdat goederenvervoer hun hoofdactiviteit is misschien. We zullen het jullie binnenkort hopelijk weten te vertellen.

Bert

Berichtjes

2010-05-25T23:39:00.001-07:00

Moeilijk zijn de tijden voor een blogberichtschrijver, die niets bijzonders meemaakt. Ik zou u kunnen verhalen over de dolle fratsen van Dhr. Fawlty uit de gelijknamige reeks (met annex Towers), hier volledig aanwezig op DVD, of over hoe Bert zichzelf keer op keer opblaast (ik doe dat ook, maar dan eerder sporadisch) bij het spelen van 'worms' op de X-box van onze host, maar iets zegt mij dat dat u vast niet zo heel erg boeit. Een andere verhaaloptie zou onze fietstocht naar het meer in de bergen kunnen zijn, waar ik de eerste 20km bergop het nut van het 'pleziertochtje' niet inzag, en net toen ik het leuk begon te vinden - de laatste 10 km - Bert huiswaarts keren wou. Tegen wil en dank bereikten we toch het beoogde meer (achteraf gezien 1750m hoger gelegen dan ons vertrekpunt in Almaty), waar we snel vandaan werden gehaald, want we zouden het drinkwater van Almaty (blijkbaar present in dat eigenste meer) wel eens kunnen vergiftigen... . Gelukkig was de terugtocht 30km bergaf, waarvan de helft in mountainbike-stijl (niet zo fijn als het lijkt, zo zonder verende voorvork of dempende bagage). Andere uitjes, zoals het middagje treinticketje kopen (in Rusland vonden we dit enorm avontuurlijk en bijgevolg best wel leuk, maar dat lijkt al lang geleden) zijn dan weer het 'opnieuw beleven van het moment' niet echt waard, zoals lang aanschuiven om te horen te krijgen dat de eerstvolgende trein waar nog plaats is in de platzkart, of zelfs coupe (een klasse hoger), een week te laat vertrekt. Bijgevolg zijn we nu de niet erg fiere eigenaar van het 3keer te dure ticketje 'lux', met name een privecoupetje voor ons twee. We hadden de avond kunnen spenderen met de zoektocht of onze fiets al dan niet mee met ons in ons coupetje kan, maar ook hier blijken we iets te doorwinterd voor. Al spenderen we twee dagen met zoeken, rondbellen en vragen, het 'moment supreme' is het op de trein stappen, ongeacht wat de twintig mensen die je om raad gevraagd hebt te vertellen hadden. Na een blik op de dienst die de fiets met de bagage verstuurt hebben we die optie alvast geelimineerd. Iedereen liep daar (zonder iets van identificatie zoals een uniform of zo) de barak binnen en buiten, en er werd bovendien veel te veel gevraagd voor het vervoer van onze fiets (toch in vergelijking met hun Russische en Chinese collegas). Veel betalen voor de waarschijnlijke optie je fiets nooit meer terug te zien, dat gaat er een beetje over, zeker te weten dat de gelukkige 'vinder' van onze fiets er waarschijnlijk mee zou rijden tot ie een platte band heeft of zo, en ons mooie stoere fietsje het trieste lot van dood te roesten in een Kazachse kelder beschoren zou zijn. Het wordt dus spannend vrijdag, als we de juffrouw provodnika trachten te overtuigen van ons gelijk. We willen ze er zelfs een corrupt briefje van enkele duizend Tenge in de hand voor drukken, al speelt ons dure luxticketje hier natuurlijk in ons nadeel, wie een bom geld neerlegt voor een ticketje, zal immers vast wel ook wat willen geven voor de fiets mee te krijgen... . Ach, we zien wel, denken we dan.

Verder is de eerste diefstal een feit. Een bende kwajongens (dat is toch de gok), heeft bij nachte mijn spiegeltje van de fiets verwijderd. Waren ze zo snugger geweest niet enkel de spiegel, maar ook het bevestigingssysteem te pikken, dan hadden ze er nog iets mee kunnen doen, maar nu hebben ze enkel een spiegeltje dat te klein is voor dagelijks gebruik, en heb ik een bevestigingsding waar niks aan bevestigd is. Sneu is dat, voor beide partijen eigenlijk. Een gevolg van deze actie is dat we nu dagelijks onze fiets de verdiepen omhoog de trap op sjouwen, stel dat ze toch besluiten dat ze, nu ze de spiegel hebben, ze ook graag de bijpassende wielen, een zadel en meer van dat nuttigs om een fiets te bouwen, zouden willen.

Nu spenderen we nog twee dagen hier in Almaty, met culturele activiteiten als ballet (voor 5 euro kan ne mens het zich niet permiteren ongecultiveerd te zijn), Bert inmaken in 'worms', op zoek gaan naar grote vuilniszakken om onze fiets te vermommen tijdens de treinreis, en meer te weten komen over de 'race into space' tijdens de koude oorlog (leve de BBCreportage op hier aanwezige DVDtjes). We zullen u, met andere woorden, vanalles te vertellen hebben bij thuiskomst, want, al lijkt het voor de hardwerkende mens met beperkte vakantie niet zo, in ons hoofd - en ook op de kaart - komen we dichter en dichter bij huis...

Melanie

Afscheid van China

2010-05-20T00:16:00.001-07:00

Jaja, het is zo ver, Kazachstan is erin geslaagd ons een degelijk visum te verkopen: amper een keer voor een gesloten deur staan en een dagje aanschuiven in de ambassade om hun fout recht te zetten, met als resultaat een visum dat de dag voor afgifte inging. Toch, om u de kans te geven te genieten van onze mooiste reisfotos tot nu toe, die dankzij Wim op het web zijn geraakt (danku Wim), nog eventjes een kleine China-evaluatie. Op websites van fietsreizen en dergelijke komt Zuid-Oost-Azie steevast als winnaar uit de bus als "the place to be" om met een stalen ros op rond te rijden. Wij geven ze ongelijk. Wie een goedkoop, gevarieerd en fietsvriendelijk land zoekt ver genoeg van huis moet in China zijn. Het land is groot genoeg om enorme variatie in landschap/eten/bevolking te tonen, en bovendien zijn al die stukken China netjes met elkaar verbonden per spoor, zonder vervelende grensovergangen of visaproblemen. Zelf slaap je in een proper bedje, en de fiets mag veilig en betrekkelijk goedkoop mee in de bagageruimte. Het eten is er geweldig (en tevens uiterst goedkoop), de hotels zijn van superkwaliteit (de meest fancy hotels, in zo goed als elke iets grotere stad te vinden, zijn de toppers, een tweepersoonskamer met ontbijtbuffet voor de prijs van een europese jeugdherberg voor 1 persoon). Buiten in hotels, waar je al gauw 40% korting in de wacht kan slepen als je er gewoon om vraagt is discussie over de prijs zelden nodig, Gewoon aanschuiven, eten en betalen wat men je vraagt. Mooi is dat! Belangrijkst van al in China is dat je als fietser recht hebt op een stukje weg, die vaak netjes geasfalteerd is, zelfs in de woestijn.

Dit gezegd zijnde, genieten we er wel van in Kazachstan aangekomen te zijn. De Russen zijn hier niet lief geweest, maar hebben er, tot ons grote plezier, het syrillisch alfabet en de kennis van de Russische taal achtergelaten. Bijgevolg slagen we er eindelijk weer in ons verstaanbaar te maken, en met gastheren toch iets van conversatie te voeren. Ook de prijs vragen en de weg zoeken is een stuk eenvoudiger hier. De Kazachse gastvrijheid blijkt ook legendarisch (of wij hebben boerenchance de juiste mensen tegen het lijf te lopen). De twee keer dat we vroegen onze tent in de tuin te placeren, werden we spontaan binnengevraagd, kregen we een maaltje voorgeschoteld en werd ons verzocht alsjeblieft toch een dagje langer te blijven. We zijn dan ook goed gezelschap ;). Kaas, brood en zuivelproducten zijn hier prominent aanwezig, en maken bijgevolg weer deel uit van ons dieet. Fijn is dat, brood met een tomatensalade en een stukje kaas ter picknick langs de weg. Uiteraard willen de Kazakken niet dat om het even wie al dit moois kan meemaken. Kazachstan en zijn geneugte, zo vinden zij, is iets voor doorzetters. Zoals u zich vast nog herinnert hebben we de Kazachse ambassade 5 bezoekjes gebracht voor een visum (de twee keer dat onze vriendin van in de jeugdherberg ging om onze paspoorten op te halen niet meegerekend), en eens in Kazachstan hadden ze toch graag dat we ons nog eens extra registreerden, en wel binnen de 5 dagen. Na 2 politiebureaus tevergeefd geprobeerd te hebben in stadjes onderweg, bezochten we het grote filiaal in Almaty, met nog meer vreugdevolle bureaucratie met incompetente officieren (wel in schoon kostuum, dat mag gezegd), die tijdens hun openingsuren het loket zomaar enkele uurtjes sluiten, ongeacht de twintig wachtenden. Maar de anhouder wint, en we kregen niet enkel een extra stempel, maar bovendien ook een extra blaadje in ons paspoort geniet. Bovendien wachtte ons 's avonds Dan, een Brit die Engelse les geeft, en tevens onze host hier in Almaty, met twee andere couchsurfers, voor de verandering met de moto op pad, en had de dag alsnog een feestelijke afloop.

Groentjes (met mosterdvinaigrette, op een stukje vers brood)

Melanie

Een serieus epistel

2010-05-09T03:12:00.000-07:00

Zo, hier zijn we dan weer, ik had dit bericht al eens getypt, maar toen viel de elektriciteit uit en het systeem werkt hier zo dat alle bestanden die een gebruiker aanmaakt, automatisch gewist worden na iedere sessie. Ondanks de strikt beperkte internettoegang, zit het hier goed vol. World of Warcraft (of toch een spel dat er sterk op gelijkt) is blijkbaar niet geblokkeerd door de overheid. Verstandig, zo is er toch al minstens 1 bevolkingsgroep die kalm zal blijven in deze'problematische'provincie.

Waar zou ik het eens over hebben dit keer. De afgelopen weken hebben alleszins genoeg stof opgeleverd voor een degelijk bericht. Ik zou kunnen verhalen over de hevige winden die hier waaien in dit seizoen en hoe deze je als fietser vleugellam maken. Ik zou het kunnen hebben over de mengelmoes van etnisch Chinezen, Kazakken en Oeigoeren (de laatste twee houden we maar niet uit elkaar) die deze gebieden bevolken en alles wat wij doen uiterst boeiend vinden, al zijn we in onze neus aan het peuteren. Ik zou de adembenemend uitgestrekte landschappen kunnen beschrijven waar we doorfietsen, maar dat laten we misschien beter voor de foto's, die we zullen kunnen uploaden eens we in Kazachstan zijn. Maar het is hier prachtig, dat kan ik al meegeven, fietsgewijs zonder twijfel het spectaculairste deel van onze reis tot dusver. Ik kan het iedereen aanraden, maar kies bij voorkeur een minder winderig seizoen, het najaar moet ideaal zijn naar het schijnt, qua weer en ook qua landschap. De zomer zou wel eens iets te warm kunnen zijn, met woestijn in de buurt en zo.

Als ik dan iets moet uitkiezen om te vertellen, misschien moet dat de politie dan maar zijn, die hier voor een witte fietser even vertragend werkt als de wind. Dit is volgens ons te wijten aan een mengeling van overbemanning, inefficiente en regelrechte incompetentie, een cocktail die garant staat voor een barstende hoofdpijn. Ieder boeregat heeft hier zijn eigen politiekazerne, meestal het mooiste gebouw van het dorp, met modern ingerichte bureautjes, nieuwe computers, een vers gemaaid gazonnetje, wagens en goedgemutste jongens in blinkend uniform. In tegenstelling tot de landen die ons nog te wachten staan, lijkt de Chinese politie niet corrupt, ze worden dan ook degelijk betaald, of zo vermoeden we. Het probleem is echter dat deze mannen met teveel zijn en niets te doen hebben. Een witte fietser lijkt een aantrekkelijke afwisseling. Onder het mom van een identiteitscontrole worden we meestal binnengevraagd in het kantoor voor een informele babbel. Hier is toch niets mis mee, hoor ik u denken, en dat denken onze vrienden in uniform vast met u mee. Zij het niet dat ze er steevast niet in slagen om de gegevens van ons paspoort over te nemen. Nochthans staat daar een Chinees visum in, compleet met Chinese karakters om te verduidelijken wat nu precies onze naam is en wat het number van ons paspoort. Meestal weigeren ze er zelfs maar aan te beginnen voordat er een zogenaamde 'tolk' is opgetrommeld. Meestal komt zij, het is altijd een zij, na een half uur opdagen, om vragen te stellen als "What is your name?" en "Where are you from?". U begrijpt dat dit niet prettig is, zeker als het steeds opnieuw gebeurt, en we ons veel moeite getroosten om de man in functie herhaaldelijk op die Chinese karakters op ons visum te wijzen. Zonder resultaat, het lijkt onmogelijk hieruit wijs te geraken, blijkbaar is het voor hun ook Chinees. Een extra complicatie is dat we ons behelpen met kopies van onze documenten. Onze echte paspoorten liggen immers bij het Kazachse consulaat, die voor ons een mooi visum aan het schilderen zijn. Maar goed, na dit vijf keer uit te leggen, en een kopie van onze documenten achterlatend, mogen we meestal gaan.

Op een middag werden we tot halt gebracht door een heuse stofstorm, waartegen wij ons verscholen in de lokale eetkeet. Omdat het maar niet beterde, hebben we gevraagd of we onze tent mochten zetten op hun binnenkoer, die wat beschutting gaf tegen de wind. Dat was geen probleem. We besloten om de volgende dag om vijf uur 's morgens al te vertrekken met de fiets, omdat de wind dan typisch minder fel is. We kropen dus op tijd onder het dons, om rond een uur of tien, we waren net aan het wegdommelen, gestoord te worden door geroep en geschud aan onze tent. U raadt het al, het waren onze vrienden van de politie. Het hele dorp was al langsgeweest voor een foto met de 'witten', maar het schoon volk komt later. Ja, daar gingen we weer, papieren laten zien, niet begrijpen, mee naar het bureau, waar er natuurlijk niet meer begrepen wordt. Wat daar wel kan, is een beetje voornaam doen achter een computer, doen alsof je iets bezig bent met die papieren in je hand. "Please wait", zegt de snuggerste van het gezelschap, met enige fierheid over zijn engels, wat zoveel betekent als "wij weten ook niet wat verder moet gebeuren." Maar wij weten ondertussen wel wat er moet gebeuren: blijven aansporen tot aktie is de boodschap. Melanie is daar erg bedreven, ze blijft de mens ons Chinese visum voor de neus houden, wijzend op de Chinese karakters. Komaan vriend, schrijven, hierzo, dat is onze naam, en die datum moet ge ook hebben. De beambte wordt een beetje zenuwachtig en, voorspelbaar, belt de 'tolk'. Deze blijft steeds dezelfde vragen herhalen, met als hoogvliegers "can you spell your name please" (te weten dat ze tolkt voor de mens die nog steeds onze papieren in zijn handen heeft) en, zo mogelijk nog erger, "can I help you?" Er wordt ons gevraagd verder te wachten. Waarop? "Tot de tolk er is." Melanie krijgt het voor elkaar dat we in onze tent mogen wachten en dat ze met de tolk tot bij ons komen, we zitten ondertussen immers al een uur voor niks in het politiebureau. Ze arriveert nog een uurtje later. Weer worden dezelfde vragen afgevuurd, en wij blijven onze antwoorden herhalen, en de tolk blijft begrijpend knikken. Uiteindelijk mogen we dan toch gaan slapen. Heel het gezelschap kaart nog eens na in de eetkeet, alias café, er is nog een caferuzie, en dan uiteindelijk wordt het stil. Ondanks de drastische inkorting van onze nachtrust, staan we om vijf uur gepakt en gezakt voor de poort, die gesloten blijkt. Jammer voor onze gastheer, maar we maken hem wakker (we hadden de tolk immers herhaaldelijk gemeld dat we om 4u zouden opstaan). Deze vraagt ons binnen en overhandigt ons een briefje van de tolk waarin ze vermeldt dat we ons in het volgende stadje, 30 km verder, moeten registreren bij de politie, waarschijnlijk omdat zij er niet in geslaagd zijn. "Otherwise they will punish you," weet ze er nog aan toe te voegen. Dan gebeurt het vreemdste aan de hele historie: onze gastheer staat weigerachtig tegen het openen van de poort. Een zachte, maar dwingende hand van Melanie is nodig om de mens er toe te bewegen de poort voor ons te openen, terwijl hij half in paniek aan het telefoneren is. Wat is er hier aan de hand? Dit lijkt op het plot van een grimmige Waalse film. Maar goed, wij "ontsnappen" en zijn weldra in de buurt van de volgende stad. We zijn nog aan discussieren over het al dan niet bezoeken van de lokale politie, en hebben er eigenlijk weinig zin in, als daar al een escorte voor ons klaar staat. Twee dienstkloppers rijden met zwaailampen voor ons uit naar het kantoor, waar er, zoals verwacht, niets gebeurt ("please wait"). Wij mogen iets gaan eten ondertussen. Als we terugkomen, liggen onze vrienden vrolijk te slapen achter de receptie, het is dan ook nog vroeg in de morgen en de normale diensten zijn nog niet open. Als we nog ergens willen geraken vandaag, is het nu de tijd om het heft in handen te nemen, besluiten we. We maken er eentje wakker, Melanie neemt hem bij het handje, naar een kopiemachine, laat hem onze velletjes kopieren, schrijft er nog een keurig briefje bij in het engels, en weg zijn wij, een verbouwereerde beambte achterlatend. Maar we worden niet tegengehouden, noch achtervolgd. Op naar het volgende politiebureau.

Dat komen we de volgende dag tegen, op een geschikt moment: we hebben al een eind gefietst en het waait hard. Bovendien is deze mens zo vriendelijk en pakt hij het zo goed aan dat je onmogelijk boos kan worden. We maken gebruik van de sanitaire faciliteiten, drinken een kopje thee, vullen onze flessen, en weldra kunnen we gaan.

Dan zijn we enkele dagen verder, in het grensgebied met Kazachstan. Waar we al drie weken op aan het hopen zijn, gebeurt eindelijk: we hebben de wind in de rug! We plannen dus nog een flink eind te fietsen die namiddag. Maar wie staat daar langs de rand van de weg, straffer dan de wind? Niet de politie dit keer, maar hun vrienden van de douane. Zelfde verhaal. Papieren, niet begrijpen, wachten. Ondertussen mag iedereen anders voor, terwijl wij aan de kant mogen blijven staan. Dit pikken we niet, wij worden boos, houden de voorkruipers tegen en eisen dat ze onze zaak eerst afhandelen, ieder op zijn beurt. Ze moeten tenslotte enkel onze naam en paspoortnummer in hun grote boek schrijven. Deze taktiek lijkt niet te werken, deze mensen hebben weinig begrip voor de woede die wij tentoon spreiden, ze weten dan ook niet dat iedere jan met een pet graag wat tijd voor ons uittrekt. Ok, we hadden misschien beter moeten weten dan zo uit te vliegen tegen mensen in functie, maar soms versnelt het de zaken ook. En je boosheid opkroppen is ook niet gezond. Hoe dan ook, dit keer wordt er een punt van gemaakt dat we onze echte paspoorten niet bijhebben. Er komen verschillende tolken aan te pas, die steeds blijven vragen naar onze echte paspoorten, dat we ze moeten tonen. We moeten mee terug naar het bureau in de naburige stad, waar we vandaan kwamen, omdat daar de vervelendste van het gezelschap, de hoogste in functie, stoer achter zijn bureau kan zitten. We krijgen een escorte van zes (zes !) en twee wagens om ons tot daar te begeleiden. Teveel tijd, overbemanning, ik zeg het u. Er wordt gebeld naar onze vriendin in Urumqi, die voor ons onze paspoorten is gaan halen bij het consulaat en ze per post gestuurd heeft naar de stad naar waar we op weg waren, en goede 60 km van het stadje waar we op dat moment vastzitten. Zij begrijpt engels, en zo hebben we tenminste toch een echte tolk en krijgen we onze situatie uitgelegd. We horen dat we in de stad moeten blijven vanavond, en dat we morgen per politie-escorte naar het postkantoor in de volgende stad zullen rijden zodat de heren onze echte paspoorten kunnen bekijken (ondersteboven waarschijnlijk, zoals onze kopies). Ze zullen ons daarna ook terugbrengen, maar wij betalen voor de rit. Dat zal zijn, niks van, als zij zo graag onze pas zien, mogen ze rijden, maar betalen doen we niet, dit ruikt trouwens toch een beetje naar corruptie. Onze vriendin aan de telefoon geeft de boodschap door aan de dikke baas, die daarop de telefoon dichtsmijt en het kantoor verlaat. Ondertussen brengt de andere tolk de absurdste van al haar uitspraken: "If you have any troubles, you can tell us." En dit zegt ze heel gemeend, met de meest bezorgde en vriendelijke glimlach. We staan perplex, het enige dat we kunnen, in een soort wanhopig lachen uitbarsten, lucht wel op. Dan komt de dikke baas weer binnen, hij is met zijn chefs gaan spreken, en we mogen gaan. We mogen gewoon gaan, we hebben misschien drie uur wind mee verloren, maar we zijn blij, heel blij dat we toch nog verder kunnen die dag.

De dag erop komen we aan in Bole, toch nog volgens plan, waar we onze paspoorten terugvinden bij de post. Het is een blij weerzien, slechts een minpuntje: de mannen van de Kazachse ambassade hebben de verkeerde data op ons visum gezet. Daarvoor zijn wij dan drie keer langsgeweest op hun consulaat, navragen, papieren invullen en het enige dat ze moeten doen, doen ze fout. We gaan onze opties na, en het enige dat we kunnen doen, is dan toch de bus terugnemen naar Urumqi. En hier zijn we nu, terug in de stad waar we al twee weken gesleten hadden met het aanvragen van visa. Maar goed, er zijn ergere plaatsen op de wereld om vast te zitten. Massages, goed gaan eten, een fijn hotel, dat is hier allemaal spotgoedkoop. Bovendien kennen we hier al wat volk, het meisje van de jeugdherberg, de Japanse uitbater van "Fubar" (die o.a. Westmalle Triple en Rochefort 10 serveert, en waar je anderstalige boeken kan ruilen) en heeft de jeugdherberg nog een aantal DVD's die we nog niet gezien hebben.

Bert

Fietsen op de heide (of in de woestijn, daar waar kamelen zijn)

2010-04-29T06:05:00.001-07:00

Gegroet o vervaarde bloglezers,

Al kunnen we van hier geen comments lezen, en ook niet stiekem kijken vanwaar u massaal toekijkt (jaja, zowaar zelfs enkele geinteresseerden uit Nederland), houden we u toch graag op de hoogte, al is het dan tijdelijk eenrichtingsverkeer en kunnen we niet eens controleren of dit bericht de blog wel bereikt. Nu, de haren van de Chinese overheid zouden ten berge rijzen moesten ze weten dat twee Vlaamse nozems in "moeilijk controleerbaar gebied" er toch in slagen een blog bij te houden die zelfs in normaal China als ongepast en dus gecensureerd wordt beschouwd. Gelukkig heeft de politie van elk dorp waar we passeren een kopie van onze paspoortkopie (de echte ligt immers op de ambassade van Kazachstan), al verstaan ze vaak geen yota van de gekke tekens die erop staan. Socioloog zijn is al iets wat men bij ons maar half begrijpt, laat staan iemand die geen woord engels spreekt, en ook de Chinese tekens maar half lijkt te begrijpen. (Xing-Jiang is een soort smeltkroes van nationaliteiten; zowel Han-Chinezen als Uyghuren en Kazakken, vandaar ook de onrust (bij de overheid dan toch)). In het volgende dorp plan ik alvast, gemakkelijkheidshalve, eveneens ingenieur te zijn. Ik weet tenslotte ook al waarom het frame van onze fiets zo stevig is (iets met driehoeken, en als ik er a^2 + b^2 = c^2 bijhaal, zal er geen twijfel meer bestaan).

Het vorig bericht, zo het u bereikte, werd gemaakt in de PetroChina olievelden, waar we, zo bleek achteraf, als ingenieurs op bedrijfsbezoek bleken. We mochten ontbijten met de baas (die ons 's avonds nog kwam bezoeken), kregen de hele dag uiterst lekker eten, en mochten helpen bomen planten en kijken hoe hun werknemers in rode kostuumpjes teamgewijs door autobanden kropen, best wel een prestatie, zo leerde de ervaring. De nacht erna werden we zelfs uitgenodigd op hotel (dat we de eerste dag hadden genegeerd wegens te duur). Gezien de flatgenoot van onze engelssprekende host van de eerste nacht terugkwam, namen we dit genereuze aanbod graag aan. PetroChina, onze vriend!

De wind daarentegen, is hier niet onze vriend. Zodra wij ergens heen wensen te gaan, keert zij er zo snel mogelijk van terug, met dagen van 80km na 7u fietsen tot gevolg. Zelden zijn we zo blij geweest een huisje te zien, een heuse herberg waar we, tot onze grote vreugde, een maal konden bestellen en onze matjes leggen in de kamer (er waren ook bedden, maar na nadere inspectie verkozen we toch onze matjes op de vloer). Gelukkig hebben we niet steeds zo'n doel (leve de verlatenheid van de woestijn), en hebben we een tentje om in geval van overwind de handdoek in de ring te gooien. Bert kan dat tegenwindinfietsen best aan, maar ik heb er morele bezwaren tegen te zwoegen aan 10km per uur, als er de mogelijkheid bestaat dat het de dag nadien met minder moeite en 18km per uur ook lukt. Soms werkt deze truk en fietsen we daags nadien vrolijk verder, soms zitten we twee uur in de wind te wachten, om te merken dat hij alleen maar sterker geworden is, en we geen water genoeg hebben om veel langer te blijven lanterfanten.

Buiten de wind is het prachtig fietsen hier, een heuse aanrader voor zij die graag hun fiets meesleuren naar verre oorden. De snelweg door de woestijn wordt begaan door kamelen, schapen, een enkele herder (te paard met zweep of moderner op de moto met toeter), en een koppel auto's en brommers (helaas eveneens uitgerust met een toeter). Witte fietsers komen hier even vaak voor als pakweg een stel kamelen op Vlaamse wegen. De reacties op beide zijn, gokken wij, dan ook gelijklopend. Men vertraagt, komt met open mond naast ons rijden, om tergend traag verder te rijden, vaak vol verwondering achterom kijkend. Zij die het geluk hebben deze witte rijdieren in een eetgelegenheid te treffen, durven zich wel eens te laten gaan met de vraag om een foto (in tegenstelling tot het 'nationaal park' vlakbij Urumqi, staat hier geen bord om de mensen erop te wijzen dat op de foto gaan met vreemdelingen niet echt volgens de etiquette is). Gelukkig vinden wij dat geen probleem, zij het dan dat we wel vragen dat de fotograaf tot bij ons komt (zomaar een wildvreemde volgen met de fiets naar een buur of kameraad met kodak gaat er een beetje over). Eens de fotograaf aankomt, wil iedereen wel zulk kiekje met de twee witte vogels, net zoals wij geen foto met een heuse kameel zouden schuwen.

Melanie, uw undercover-reporter te plaatse (wellicht onderhand op de cover te zien in de plaatselijke blaadjes)

Lang leve Petrochina!

2010-04-21T05:42:00.000-07:00

Een blogbericht uit een nederzetting van Petrochina, ergens midden in de woestijn, dat krijgt ne mens niet iedere dag.Gezien Kirgizie niet is doorgegaan, hebben we besloten in plaats daarvan wat tijd te besteden in de provincie Xinjiang (het noord-westen van china). We maken een ommetje langs over het noordelijke deel van de provincie om uiteindelijk aan de Kazakse grens uit te komen. Het visum voor dit landje (en eigenlijk ons hele paspoort), wordt ons opgestuurd door een vriendelijke jongedame van de jeugdherberg in Urumqi, zodra het klaar is. Wij zijn haar daar erg dankbaar voor, anders zaten wij nu nog steeds wachten in eerdergenoemde stad, waar we toch reeds twee week doorbrachten al wachtende op visa allerhande (o.a. Kirgizie en een verlenging voor China).

Maar goed, uiteindelijk zijn we dan vertrokken, onze tassen vol instant noedels, havermout, noten, gedroogde vruchten, koeken en dergelijke, helemaal voorbereid op de verlatenheid die deze streken te bieden hebben. Er was een dagetappe voor nodig om uit het smoggebied van Urumqi te geraken (eigenlijk twee dagen, want we hebben slechts een dag na vertrek reeds een luie zondag ingelast in een hotelletje dat ons erg beviel, gewoon omdat het regende en we geen zin hadden om alweer te vertrekken, heerlijk toch,teveel tijd hebben), maar na twee dagen fietsen, zit je al diep in landelijk Xinjiang. Ons eerste stuk gaat door de woestijn. De wegen die hier liggen, zijn er omwille van de olievelden, waarvan we er tot nu toe twee tegenkwamen. Buiten deze nederzettingen, de enige plaatsen waar je aan water kan geraken, is er niets, alleen zandheuvels, wat droge begroeiing en een soort marslandschappen. Heerlijk fietsen is dat, behalve als de wind uit de verkeerde richting komt, zoals vandaag. We hadden onze tent gezet op een mooi plaatsje ergens boven op een zandheuvel, en 's morgens vertrokken met het idee dat we ons middagmaal in de volgende nederzetting zouden gebruiken, slechts 45 km verder. Viel dat even tegen zeg. Na viereneenhalf uur fietsen zijn we er pas geraakt (u rekent goed, aan een gemiddelde snelheid van 10 km per uur). Pff, dat was genoeg inspanning en frustratie voor vandaag. Gelukkig wordt vanavond alles goedgemaakt door een vriendelijke medewerker van Petrochina. Ze hebben hier een soort van kunstmatig dorpje voor de mensen die op de olievelden werken. Heden typ ik dit bericht op de computer in het kantoor van onze nieuwe vriend, die trouwens mooi engels spreekt en ons net heeft uitgenodigd de nacht in zijn appartementje door te brengen. Uiteraard nemen wij deze uitnodiging met beide handen aan. Onze leefregel geldt immers nog steeds: sla niets af dat men u aanbiedt!

Bert

Over grenzen

2010-04-13T19:59:00.001-07:00

Bij het aanschuiven in de rij in weer eens een ambassade durf ik het nut van grenzen en de bijhorende bureaucratie wel eens in vraag te stellen. Welke slimmerd is in hemelsnaam op het lumineuze idee gekomen het land op te delen in stukjes? Maar nog erger, wie o wie heeft bedacht dat iedereen die toevallig van een ander stukje land komt moet betalen om erin te komen? Enkel betalen, nee, dat zou een beetje te vreemd zijn. Voor de goede vorm wil men dus ook graag een beetje meer weten over wie je bent. Foto's moeten afgegeven worden (de voorbereide toerist heeft er een kleine verzameling van mee), papiertjes ingevuld met relevante feiten als het adres van je werkgever (voor het gemak vullen we maar niet in dat we officieel helemaal geen werkgever hebben, maar geen haan die daarnaar kraait), en als je bovendien het geduld kan opbrengen eventjes (van 2 dagen tot 3 weken) te wachten, wordt er een papiertje in je paspoort (het officiele bewijs wie je bent) geplakt, en krijg je de eer en het genoegen het andere stukje land te gaan bezichtigen. Wat er gebeurt met de zorgvuldig ingevulde gegevens en die berg fotootjes, dat blijft me een raadsel. Hopelijk brandt het goed en is het toch op die manier een beetje nuttig. Dit is het scenario als alles goed gaat. Als er nozems zijn die de regering omverwerpen en beslissen de grenzen van hun stukje te sluiten, sja, dan sta je daar met het bladje papier in je paspoort waar je een week op gewacht hebt, en een bedrag voor hebt neergelegd waarvoor je met twee heel China kan doorkruisen in een propere brits. Dan begint het mooie proces weer vanvoorafaan, want, wil je langer in het land blijven dan vermeld op je papiertje, u snapt het al, dan heb je een nieuw papiertje nodig dat je dat toelaat, anders zou je wel eens moeilijkheden kunnen hebben bij het verlaten van het desbetreffende stukje land. Pffff... .

We zitten met andere woorden nog steeds in Urumqi, met het goede voornemen vrijdag of zaterdag ons aluminium ros weer te bestijgen. Als alles goed gaat mogen we dan officieel een maand langer in het mooie China verblijven, en zijn de Kazakken druk bezig met het vervaardigen van het papiertje dat ons moet toelaten hun stukje aarde te betreden. Ze hebben er drie weken voor nodig, dus ik verwacht een Kalligrafisch kunststukje met miniatuurtjes in elke hoofdletter en verschillende tinten achtergrond. Met een beetje (lees: onnoemelijk veel) geluk zijn ze zo aardig het naar de grens te sturen, zoniet moeten we binnen drie weken terug een tripje Urumqi maken, om de vrucht van hun arbeid tot ons te nemen. Gelukkig kennen we het het hier al... .

Melanie

stand van zaken

2010-04-09T01:25:00.001-07:00

Hoe gaan wij in godsnaam thuis geraken, over land, zonder te vliegen? Sommigen onder jullie vroegen dit zich al eerder af, maar Bert en Mel hadden een plan, een waterdicht plan, zo dachten wij en het ging als volgt:

- Plan A: vanuit China Kirgizie binnengaan, er helemaal doorfietsen (erg de moeite naar het schijnt), om alzo in Kazachstan uit te komen. In Almaty (Kazachstan), de trein nemen naar Aktau (ook Kazachstan), aan de Kaspische zee. Vervolgens de ferry nemen naar Bakou, Azerbeidjan en van daaruit via Georgie Turkije binnenfietsen. En dan ergens in Turkije een bus of een vrachtwagen naar huis nemen.

Voordat we onze reisgids (Lonely Planet) van China en die van Centraal Azie gekocht hadden, hadden we echter nog geen mogelijkheid gevonden, na toch enig opzoekingswerk op het internet, om een visum voor Kirgizie te bemachtigen op onze weg door China. Voor Kazachstan zou wel lukken, daar deze een consulaat heeft in Urumqi (de stad waar we op dit moment nog steeds verblijven). Daarom werd plan A als volgt aangepast:

- Plan B: we slaan Kirgizie over, en gaan vanuit China rechtstreeks naar Kazachstan.

Na aanschaf van eerdergenoemde reisgidsen kwamen we er echter al snel achter dat Urumqi niet enkel een consulaat van Kazachstan herbergt, maar ook een van Kirgizie. Hoezee! Wij blij, want dat zou betekenen dat ons oorspronkelijke plan A alsnog zou kunnen doorgaan. Jammer dat we onze winteruitrusting (handschoenen, muts, thermische onderbroeken) al aan mijn ouders hadden meegegeven in Thailand, maar goed, vervangstukken zijn snel bijgekocht.

Met de recente onrust in Kirgizie, komt ons plan A wederom in het gedrang. Toen we vanmorgen onze visa voor Kirgizie gingen ophalen (die hadden we maandag al besteld, en betaald), werd ons door een medewerkster bevestigd het in Kirgizie op dit moment inderdaad "gevaarlijk" is. Maar volgens meneer achter het loket zou over twee weken, als ons visum ingaat, de situatie toch wel gestabiliseerd moeten zijn. Het zekere voor het onzekere nemend, besluiten we ons voorlopig toch maar aan ons plan B te houden, en begeven ons snel naar het Kazachstaanse consulaat, dat een uur later reeds sluit. Daar krijgen we echter te horen, hoewel we de dag ervoor ook al gepasseerd waren, dat sinds 1 maart dit consulaat 21 dagen nodig heeft om een visum af te leveren. Als reden wordt het gebrek aan internet in deze regionen opgegeven. Hiermee wordt ons plan B natuurlijk serieus gehypothikeerd. Als plan B' en B'' zouden we mogelijks ons Chinees visum kunnen verlengen en hier inderdaad drie weken wachten, of we zouden even over en weer kunnen gaan naar Beijing (2x 42 uur trein), waar ze ons in drie dagen een Kazachs visum kunnen maken. Verder is er ook nog een noodplan, plan C zeg maar, en dat is iets dat we ons voorgenomen hadden om niet te doen: vliegen. Andere aan China grenzende landen lijken geen optie, tenzij Rusland misschien, maar dan moeten we helemaal om langs Beijing. Bovendien is een Russisch visum versieren geen lachertje, en zou dat ook al gauw twee weken in beslag nemen.

Voor het weekend hebben we een tour geboekt, naar een bergmeer hier, waar we met een Kazachse gids een uitstapje gaan doen te paard. Ik ben eens benieuwd, ik heb nog nooit op een paard gezeten, alleen de ezel thuis heb ik al eens geprobeerd, en dat vond ik al een beetje hoog van de grond. Maar volgens onze touroperator is dat geen probleem, de gids komt mee bij mij op het paard ("Kazach people very small, ride good horse, no problem"). Maandag zijn we terug, en is er misschien meer nieuws. Alleszinds wordt het dan tijd om de knoop door te hakken.

Bert

Het leven zoals het is: (bijna) internetloos

2010-04-08T04:34:00.001-07:00

U kent het wel. U heeft mij of Bert massas mooie verhalen gemaild de afgelopen week, over al de kleine maar fijne akkefietjes thuis, het weer dat weeral mooier schijnt te worden, weekendjes bij de een of de ander, de mooie films die u heeft gezien of de boeken die u heeft gelezen. Eigenlijk heeft u, nu u er zo over nadenkt, best wel veel werk in dit mailtje gestoken. U heeft het niet enkel op rijm maar ook op muziek gezet, het lettertype gekozen dat de woorden het meeste eer aandeed, en dat alles op een bijpassende, zelf ontworpen achtergrond. Wat u niet begrijpt is dat u, ondanks het niet ontvangen van een foutmelding, maar geen antwoord krijgt op dit juweeltje. Allerlei gedachten spoken u door het hoofd. Was het achtergrondkleurtje te hel? Is er toch een foute zinsnede ingeslopen? Was het rijmschema incorrect? Als u heel eerlijk bent ligt er zelfs een beetje van wakker. (een beetje zoals de vrouw van Guido Belcanto's bakker, maar dan op een andere manier).

Bij deze kan u vannacht op beide oren slapen. Het ligt niet aan u, het ligt aan China! De Chinese overheid heeft immers beslist het vroeger af en toe "politiek onrustige" noordwesten van het land internetloos te maken Dit deel van China is pakweg even groot als West-Europa, en wordt bewoond door zowel Han-Chinezen als Uyghuren als andere etnische minderheden. Deze laatste twee zijn het blijkbaar niet altijd eens met het beleid uit Peking, wat de nodige strubbels tot gevolg heeft. Gezien het gebied waardevolle grondstoffen bezit, is het nodig het een beetje in de hand te houden, bijvoorbeeld tot het beperken van het wereldwijde web. Al heeft zowat iedereen hier een computer met internetaansluiting, de enige bereikbare webpaginas zijn de Eddy-Wallyaanse email sina.com, en vermoedelijk nog enkele Sinese politiek correcte websites, onleesbaar voor zij die de Chinese karakters niet machtig zijn. En spelltjes, die zijn ook nog algemeen beschikbaar. Oorlog voeren mag dus zeker, maar dan enkel virtueel.

We bevinden ons momenteel in Urumqi, de metropool van het gebied hier, tevens de stad ter wereld die het verst van enig oceaan ligt. Buiten gewelig lekker eten (zoals de dagelijkse verse noedeltjes, occasionele stukjes schaap op een stokje en zowaar zelfs een heuse met kaas belegde pizza), bevinden zich hier vooral de ambassades van Kazachstan en Kirgizie alwaar de huidige situatie van de laatstgenoemde, zo mailt mijn zus mij net, blijkbaar niet zo snor zit. Morgen gaan we bij de ambassade eens horen of het een goed idee is er te gaan fietsen. Om dit bericht een beetje interactief te maken, mag u ons ook mailen met reisadvies, bijvoorbeeld afkomstig van www.diplomatie.be. Om verder te gaan over Urumqi, ze hebben hier een jeugdherberg met een geweldige selectie DVD'tjes. Ze beschikt ook over een keuken, maar deze werd door het personeel opgeeist met de simpele melding op de deur dat ze anders aan hongersnood zullen sterven. Blijkbaar werkt deze tactiek, of werkt toch het slot op de deur. Verder in de opsomming zijn er massa's supermarkten, en kan er in het nabijgelegen zwembad gezwommen worden, al is amper de helft van de watermassa ontdooid.

Zoals overal in China hebben ze ook hier enorm lekkere thee, uiterst smakelijk bij het aanschouwen van de eerdervernoemde DVDtjes. Dat is, zo hebben we gemerkt, een van de luxes van een jaar op reis te zijn. Af en toe een dagje vakantie in je vakantie, daar moet ne mens natuurlijk genoeg vakantie voor hebben (drie keer "vakantie" in dezelfde zin, aaaah). Als je voor drie weken naar de andere kant van de wereld vliegt, heeft het weinig zin een van deze kostbare dagen te verhangen voor de televisie (al heeft de gemiddelde reiziger daar volgens mij soms zin in). Als het je een half jaar gekost heeft om daar te graken, sja, dan heb je die extra dag wel verdiend, al luidt het officiele verhaal dat we op onze visa aan het wachten zijn… . Tours hebben ze hier trouwens ook, en we hebben ons laten verleiden tot paardje rijden in het 'hemelse' meertje bij een bergketen, dat zodanig populair werd dat er 100 RMB toegangsgeld voor gevraagd wordt (ter vergelijking, een busritje kost 1 RMB, een portie noedeltjes 5 RMB en een nachtje jeugdherberg 40 RMB). Een chance dat paardrijden bij ons peperduur is, en we de toeristische infrastructuur hier graag financieel steunen (hm).

Om terug te komen op de ssentie van de zaak, en tevens een lang verhaal kort te houden: Vrees niet als we uw mailtjes niet beantwoorden, we zitten de volgende weken immers nog in geblokkeerd China. Daarna bevinden we ons ergens in het Kirgizisch gebergte (waar we hopen op meer schapen dan boze politici), en zal het aantal internetrijke computers ook op een half hand te tellen zijn. Onze Sina.com mail (lenaertsbert@sina.com) lezen we wel (toch voor de volgende 10 dagen of zo), dus als u ons wil bereiken, dat kan.

Alleszinds vele groeten vanuit verre oorden,

Melanie

Te trein, te sofa

2010-04-03T03:50:00.001-07:00

Ondanks de censuur van blogger.com hier in China, kunnen we toch berichtjes posten door ze te emailen naar onze blog. Foto's uploaden is iets lastiger, maar is uiteindelijk ook gelukt. Jullie zouden volgende link eens moeten proberen:

http://picasaweb.google.com/melaniedemaerschalk/Loas#

Wat niet kan, is de layout van onze website aanpassen, dus jullie zullen bovenstaande link moeten gebruiken om de foto's van Laos the bekijken. De foto's van China proberen we er later nog op te zetten.

Na al die mooie, luxueuze hotels in Thailand, zijn we nu terug aan het couch surfen in China, en dat is toch wel heel plezant. Iets dat we eigenlijk wel gemist hebben de afgelopen maanden. Zo zijn we nu bij James, een Brit die hier Engels geeft en die niets liever doet dan filosofische gesprekken voeren, zo lijkt het. Hij heeft ook een collega, een Chinese, Ida, die graag met buitenlanders optrekt en ons regelmatig vergezelt, voornamelijk als we een tolk nodig hebben, zoals in het ziekenhuis, bij de apotheker en dergelijke. Melanie heeft haar rug nog maar eens laten behandelen bij een Chinese dokter, en ik ben meegeweest dit keer. Wel grappig, de andere patienten zitten niet in de wachtzaal, maar gewoon mee bij de dokter op kantoor terwijl hij je onderzoekt. Inderdaad, als je dan toch moet wachten, kan je net zo goed een beetje lachen met die gekke blanke die daar gemasseerd wordt (met trui en alles aan, dit is China) en kreten van pijn slaakt.

Onze eerst gastheer was ook geweldig: een Chinees, doctoreert in de plantenkunde en gaat daarvoor regelmatig op 'expeditie' in de afgelegen delen van de provincie. Zijn verdere interesses zijn oorlogsfilms en militaire geschiedenis. Zo weet hij bijvoorbeeld meer over het ardennenoffensief dan wij, wat eerlijk toegegeven, natuurlijk niet zo'n prestatie is. Maar echt een grappige kerel, die graag vertelt over zijn leven op de unief, waar hij de kapitein van zijn slaapzaal was, en altijd het waspoeder, zijnde de eerst prijs voor netheid van de kamer, in de wacht sleepte. Hij demonstreerde ons hoe bijvoorbeeld een deken op militair acurate wijze opgevouwd diende te worden. Van al deze discipline was wel niet veel meer te zien in zijn appartement. Maar goed.

Fietsen zit er hier niet in China, het is een beetje zoals Rusland: we hebben 30 dagen om een enorme afstand te overbruggen en we willen nog wat dingen zien onderweg ook. We reizen dan ook per trein, waarbij we onze fiets steeds afgeven aan de bagagedienst. Tot nu toe kwam onze fiets steeds samen met ons aan, met dezelfde trein, wat wel handig is. De mensen van de bagagedienst zijn meestal erg behulpzaam, al spreekt er niet altijd iemand Engels. Toen we onze fiets terugwilden in Xi'an was er wel even een kleine spanning. We hadden een willekeurige pennelikker aangesproken, de verkeerde zo bleek, die ons papiertje aannam en even ging kijken. Even later was hij terug, gaf ons ons papiertje terug en wuifde wat met zijn hand, wat in Azie zoveel betekent als "nee", en wendde zich af. Met dit soort antwoord zijn wij echter niet tevreden. Graag weten wij of onze fietsen op dezelfde trein zaten of niet en wanneer we ze dan wel kunnen komen halen.Meneer bleef maar wuiven toen we aandrongen, met zijn hele lichaam op het einde, maar extra uitleg geven, dat zat er niet in. We komen wel meer van dat soort volk tegen, maar toch ben ik iedere keer weer verbijsterd over dit soort onwil om maar iets meer te doen dan enkel de meest noodzakelijke, mechanische taken. Blijkt dat deze kerel ook nog eens de chef van dienst is. In het uur dat ik daar heb staan wachten (Melanie was even onze couch surfing berichten aan het controleren in het naburige internetcafe), heb ik hem alleen maar mensen zien uitkafferen. Gelukkig was er een ondergeschikt meisje dat, nadat ze doorhad dat je wel degelijk kan communiceren zonder een taal te delen, ons wist duidelijk te maken dat we gewoon even moesten wachten. Onze fietsen zaten wel degelijk op dezelfde trein, maar waren nog niet in het depot geraakt. Even later waren ze daar, netjes in orde, geen probleem. Maar dit enkel bij wijze van straf verhaal, in regel is het comfortabel om met je fiets de trein te nemen in China, comfortabeler dan in Belgie bijvoorbeeld (en goedkoper, uiteraard).

Reizen met de trein is overigens aangenaam, toch nu we gebruik maken van de hard sleeper, toch wel een serieus klasseverschil met de hard seat. Jammer van de Chinese gewoonte om alles wat ze niet meer nodig hebben, zoals afgekloven kippebotjes, fruitschillen, stevige fluimen, het vel van de kip en eigenlijk alle etensresten, gewoon onder hun voeten op de vloer te keilen. Mevrouw van de trein doet haar best om alles netjes te houden, maar wat doe je met een fluim die vakkundig met de voetzool in het tapijt gesmeerd is? Gelukkig wordt na zo'n treinreis het tapijt eruit weggenomen, en industrieel gewassen (hoop ik).

Bert

Vijf bussen en een fietstochtje

2010-03-25T02:42:00.001-07:00

Vijf bussen en een fietstochtje geleden vond u ons nog in Chiang Mai (Thailand), in het gezelschap van "de ouders", die u op de foto's kon bewonderen. Nu, een vlotte 4 dagen later, zijn we al in Kunming (Zuid-China), alwaar onze blog nog steeds onder 'verboden' gecatalogiseerd staat. Met de vlieger zouden we dit korte stukje op de wereldkaart in enkele uren overbrugd hebben, maar daar we "tetreintebootopdefietsenmethetvliegtuig.blogspot.com" een beetje te lang vonden klinken, deden we het zoals de lokale bevolking het hier ook klaart: met de bus (die, zo corrigeert Bert mij terecht, ook niet vermeld staat. Eigenlijk zou onze blog beter tetreintebootenopdebus noemen, maar daar is het nu helaas te laat voor.). Ons eerste plan was om 3 bussen te nemen, eerst eentje tot aan de grens met Laos, vandaaruit een busje tot begin Zuid-China, gevolgd tot een nachtbus naar Kunming. Het lot besliste er anders over. Onze eerste directe bus bleek al vertrokken te zijn toen we op de bushalte aankwamen. Blijkbaar was het boekje waarin de vriendelijke mijnheer van de receptie de uren had opgezocht een beetje gedateerd. Dan maar een bus tot in de helft, zo dachten we, gezien de bus tot China maar enkele dagen per week rijdt, waaronder de volgende morgen. Zo gezegd, zo gedaan, en op aanzienlijk vlotte wijze bereikten we, met een kleine overstap, de Laosiaanse grens. Deze bleek helaas aan de andere kant van de rivier te liggen, enkel te bereiken met te dure bootjes ernaartoe, maar goed, monopolies moeten er blijkbaar soms zijn.

Laos beviel ons wel, en we besloten om de 220km Laos toch maar te fietsen, kwestie van te kunnen meepraten met de hele ZO-Azie kliek. 35 euro voor een visum betalen van een land waar je enkel doorbust leek ons ook een beetje overdreven. Helaas ontmoetten we er een niet zo'n welkome vriend schimmel, waar onze trouwe en best wel uitgebreide reisapotheek niet tegen bestand bleek. Zijn timing was een beetje vreemd, gezien Thailand (net als Vietnam, toen de zussen op visite waren) tot de meest hygienische delen van onze reis behoorde. Na een kleine visite aan dokter Internet werd het gepaste medicijn gevonden, maar de lokale apotheekster schudde meewarig het hoofd bij het zien van ons briefje met onbegrijpelijke woorden in een zot onleesbaar handschrift (latijnse letters, wie gebruikt die nu?). Het plan was om toch de fietstocht aan te vatten, en onderweg een grotere apotheek tegen te komen. Na een dag met acute jeukaanvallen in een desolaat berglandschap waarop wij niet voorbereid waren (ze hadden ons verteld dat we onderweg massas huisjes, winkeltjes etc. zouden tegenkomen, niet dus, zeker geen apotheken), en ook de hitte ons petje te boven ging. Mooi was het er, en rustieke paalwoningen en aardige mensen en zo; maar eerder iets voor schimmelloze mensen in de winter, met genoeg water en meer eten dan enkel koekjes. Dan maar de bus, zo dachten wij, en welgeteld een half uur na deze beslissing passeerde reeds de bus naar China, die zonder probleem halt hield. Zowel wij als onze fietsen werden in een mum van tijd ingeladen, en ongehinderd door de hitte vlogen we de bergen op. Wel stopten we af en toe, om vers water in de motor te gieten. Na zo'n drie stops, bleek deze methode niet toereikend, en werden onze fietsen op het dak van een andere bus geladen, die ons iets minder ver, maar toch tot China brengen zou. Met goede moed en loszittende zetels reden we verder tot aan de volgende grens, alwaar elke Laosiaan (iemand een betere term voor een inwoner van Laos?) wat centjes tussen zijn paspoort stak, "voor de corruptie, ssssjt" volgens onze monnik-busgenoot. Zonder centjes lukte het echter ook (we hadden ons moreel al voorbereid op een boeiende discussie, wie weet zagen ze dat aankomen en besloten ze dat die paar KIPs het niet waard waren). Terug de bus in, die samen met onze op het dak liggende fietsen, met insecticide werd besproeid bij het binnenrijden van China. Bij aankomst in China was er nog eventjes gehannes over op welke bus onze fietsen zouden passen, maar enkele uurtjes, en geweldig lekkere noedeltjes later bevonden we ons al op de slaapbus naar Kunming, die 's nachts maar enkele uren stilstond om met dingen op de motor te kloppen waar ik geen verstand van heb. Gelukkig kreeg onze chauffeur/mechanieker de motor weer aan de praat, en moest er niet overgestapt worden (al was zes bussen nog iets indrukwekkender geweest). Enkele uren te laat arriveerden we in Kunming, het mekka der medicijnen (zo hoopten wij). Helaas bleek ook de apotheek, die onze reisgids zo fier vermeldde, geen kaas gegeten te hebben van westerse briefjes, en gingen we nogmaals bij onze internetarts te rade. Op de blog van een in China wonende Engelse vonden we een ander medicijn, met de vertaling in het Chinees. Leve de menslievenden die een blog bijhouden voor hun beschimmelde medemens!

Ondertussen zijn we, zonder het helemaal zo gepland te hebben, een beetje voor op schema, en kwam Bert tot de onaangename vaststelling dat het hier een flink stuk kouder was dan Thailand en consoorten. Ik was hier eerlijk gezegd erg blij om; liever te koud, met saunas en dikke truien, dan te warm en geen mogelijkheid tot afkoelen, zo denk ik dan. Wat wel sneu is, is dat we zo slim geweest zijn onze handschoenen en winter-onder-broeken mee te geven aan mama en papa Bert, en we hier, nog geen week na hun vertrek, al spijt van hebben. We troosten ons met de gedachte dat we er thuis deugd van zullen hebben, en we zo toch wel een mooie chinese souvenir hebben, al betwijfelen we deze laaste illusie zelf een beetje. Ons stuur blijft namelijk zelfs na tandenborstel-zeep-behandeling vuil afgeven, en ik zie niet echt hoe handschoenen dit zonder onuitwisbare vuiligheid op de handpalmen kunnen overleven. Ach, de ongetwijfeld enorm blitse paardenharen onder-broek die we ons in Urumqi gaan aanschaffen zal dit allemaal de moeite waard maken...

Beschimmelde groetjes,

Melanie

De oudjes (oeps!) in Thailand

2010-03-16T01:08:00.000-07:00

Na twee weken Thailand, wordt het tijd om nog eens iets van ons te laten horen. Met enige vertraging mochten we mijn ouders, Emiel en Madeleine, en hun vrienden Josee en Ivo (tevens de ouders van Steven) begroeten in ons hotel in Bangkok. Omdat Emiel, Madeleine, Ivo en Josee nogal omslachtig is, refereren we wel eens naar hen als "de oudjes". Maar omdat ze zelf steigeren bij deze benaming, en we met hun eigen voorstel "mensen die hard gewerkt hebben en dit nog steeds doen", ook niet echt opschieten, zullen we het hier gemakkelijkheidshalve hebben over "de ouders", zijnde dus mijn ouders en die van Steven, niet die van Mel, voor alle duidelijkheid.

Ondertussen hebben we Bangkok al achter ons gelaten, zijn we gepasseerd in Sukothai, waar de ouders wat tempelruines mochten bezichtigen, terwijl wij een visum-verlengtripje naar Myanmar deden, en zijn we aangekomen in Chiang Mai. Het is aangenaam vertoeven in deze Thaise studentenstad, waar je evenveel toeristen als lokaal volk aantreft op de vele marktjes en gezellige straatjes. Naar Thaise gewoonte zijn de mensen erg vriendelijk en behulpzaam en is het eten uitstekend, zij het soms een beetje te pikant naar de zin van de ouders (wij kunnen iets meer hebben, maar ook onze tong protesteert af en toe). Na het hectische geregel in Bangkok en in Sukothai (visums, fietsonderdelen, reisplanningen,...) zijn Mel en ik hier eens helemaal op ons gemak en genieten we van menig "luie zondag" (lees: filmpjes kijken in de hotelkamer, lezen bij het zwembad en middagdutjes doen), ook al zijn het dan weekdagen. De rest van het gezelschap is hier echter niet om te luieren, en staat erop om iedere dag toch minstens een iets te doen of te bezichtigen. Zo zijn ze vandaag op uitstap naar naburige dorpjes met etnische minderheden, alwaar men de hier alzo aangeprezen "langnekken" kan zien, u weet wel, die vrouwen met een hele serie ringen rond hun nek (hun collega's met grote oren worden eveneens aanbevolen, maar we zijn niet zeker of die in hun tour inbegrepen zijn). Verdere mogelijkheden voor de toerist zijn hier: orchideeboerderijen, jungletochten, rafting, tempels, olifanten, Thaiboksen en Thais koken. Morgen gaan Mel en ik alvast een kookcursus volgen in een Thais-vegetarisch restaurant (curries maken, hmmm), kwestie van toch ook iets te ondernemen af en toe. De ouders mogen dan 's middags onze bereidingen helpen opeten (al werden we op voorhand gewaarschuwd het rustig aan te doen met de pepertjes). En iets met olifanten gaan we ook nog doen, het diervriendelijke, maar erg dure alternatief waarbij je een opvangtehuis voor olifanten sponsort.

We doen ons best om snel een selectie van Ivo's foto's op het web te zetten, maar gezien de veelheid aan foto's gaan we hier nog ons werk mee hebben. Even ter vergelijking: Ivo heeft twee kaartjes van 8 GB mee voor drie weken Thailand, terwijl wij het doen met een kaartje van 2 GB, en hier toch de eerste zes maanden van onze reis mee zijn rondgekomen. Ze zullen alleszinds wel de moeite zijn. De ouders zijn immers een stuk fotogenieker dan wij en schuwen geen foto van of met de lokale bevolking.

Dan zou ik hier ook nog een straf verhaal kunnen ophangen van het genre "restaurant, te hoge rekening, naar eigen inzicht betaald, ambras", maar zo kennen jullie ze natuurlijk al, al kreeg het gebeuren dit keer wel een extra dimensie door de deelname van de ouders en de halsstarrigheid van de feeks van een dienster.

Na ons vertrek en het achterlaten van het (in onze ogen) juiste bedrag, werd ons gezelschap zowaar achtervolgd en uitgebreid gefotografeerd. Op het einde van de drukke wandelstraat stonden twee politiemannen die er ook bij betrokken werden. Schouderophalend stonden ze erbij, terwijl wij onze uitleg deden, en de feeks maar tekeer bleef gaan. Tja, weten zij veel hoeveel garnalen er op ons bord zouden moeten gelegen hebben en of een grote portie al dan niet gelijk is aan drie kleine. Tot hun en onze opluchting maakte de kok, die er ook al een eindje bijliep, en iets redelijker van aard was, een einde aan de hele klucht. Sindsdien is deze gebeurtenis een dankbare bron voor tal van flauwe grapjes binnen ons gezelschap, te onnozel om hier te vermelden (Limburgse humor blijkt iets aparts te zijn, terwijl het Westvlaamse deel van het gezelschap soms verweten wordt "plat" te zijn als het probeert mee te doen).

Met een Chinees in Thailand

2010-02-28T06:00:00.000-08:00

Jaja, u leest het goed: Ondertussen zijn we in Thailand aangekomen. We, dat zijn voor het moment niet enkel Bert en mezelf, maar includeert ook de Chinees die we onderweg hebben opgescharreld. Hij heet Lychee, al zal dat vast eerder iets als Lee Chee geschreven worden. Bert heet terug Pet, en ik ben voor de verandering iets wat klinkt als Malawie. Lychee was met de fiets op weg naar Bangkok, wij zijn met de fiets op weg naar Bangkok, zoiets schept een band. De conversatie over essentiele dingen (eten, waar slapen, de prijs, eventjes stoppen, ...) lukt prima. Diepere conversaties zitten er helaas niet in, gezien zijn engels niet veel beter is dan ons Chinees. Hij is 44, getrouwd, heeft een dochter van 14 en woont in Hangzhou (het derde punt van de driehoek met Shangai en Ningbo), dat is het zo een beetje. Oh ja, en hij sliep in Cambodja aan een dollar per nacht, en heeft (veel) mooie fotos van al die slaapplaatsen, die hij maar al te graag laat zien. Lychee blijkt ook een kenner te zijn in het tempelslapen, en is er een stuk minder schuchter en afwachtend in als wij zouden zijn, zelf borstel vragen om te vegen, toiletten zoeken zonder ze aangeboden worden, blijkbaar kan dat allemaal. Gisterenmiddag dachten we hem eventjes kwijt te zijn. Het niet vinden van een geschikte eetgelegenheid en de constante tegenwind hadden mijn moraal nogal doen dalen, en de dagetappe werd bijgevolg van 90km naar 50km ingekort. Gelukkig vonden we 'onze Chinees', zoals hij in de volksmond genoemd wordt, vandaag aan de Thaise grens terug. Gisteren had hij blijkbaar de geplande etappe afgelegd (tot vlak voor de grens), maar wegens een steeds terugkerende platte band had hij vanmorgen wat achterstand gelopen, en troffen wij - vroege vogels die flink op tijd uit de veren waren - hem aan de grens. Helaas kon zelfs onze professionele hulp, die hem verbood de lijm in brand te steken en aanmoedigde lang genoeg te wachten tot de lijm droog was, niet baten, en bleef de band met regelmaat van de klok een oppompbeurt eisen.

De grensovergang ging trouwens lekker vlot: beetje in de rij staan, beetje papiertjes invullen, en dankzij de vriendelijke banden van ons Belgenland met Thailand (hun koning lijkt dan ook verdacht veel op wijlen Boudewijn) kregen we een stempel die ons toelaat gratis 15 dagen in hun koninkrijk te verblijven. Dat vliegtuigtoeristen 30 dagen krijgen, daar hebben we ons reeds (bijna) bij neergelegd. We zijn wel al druk aan het kijken hoe we met een 'visa tripje' ons visum nog 2 weken kunnen verlengen, gezien we woensdag het gezelschap krijgen van 4 vrolijke vliegtuigtoeristen: Berts ouders, vergezeld door mama en papa Daniels (als in Steven Daniels).

We hebben besloten tijdens hun bezoek te gaan voor een beetje decadentie. Na onze 5 dollarkamers (waar zwaar voor werd onderhandeld) hebben we er in Bangkok eentje met zwembad, en vooral: ontbijtbuffet! Kost 10 keer de prijs van een 5-dollarkamer, maar sja, voor de prijs van een jeugdherberg in Europa kan ne mens toch niet sukkelen, denken wij dan. Het eten is hier trouwens alles wat we hadden verwacht van de Thaise keuken, die terecht zo bekend is, en we zijn hier nog maar nen halve dag! Voor minder dan een dollar kregen we vanavond een soort pakketje met pannekoeken en sojaseuten, vers uit de gigantische pan, mmmm. Het plan is alvast om hier ergens een dagje kookles te volgen, en dan maar hopen dat we er thuis ook iets lekkers van bakken.

Verse groentjes,

Melanie

Blabla uit Cambodja

2010-02-23T03:12:00.000-08:00

"Ik moest toeteren, want de rem doet het niet," zou de uitspraak kunnen zijn van de gemiddelde Cambodiaanse chauffeur als hij door de voorgevel van Samson en Gert rijdt. "Gaan we nu weer een beetje zitten zagen en klagen over andere gebruiken en gewoontes in verre landen?", hoor ik jullie denken. Nee hoor, ik vond dit gewoon een leuke, treffende vondst van mezelf, haha.

Cambodja bevalt ons eigenljk prima. Aangenaam was onze verrassing toen we Phnom Penh, de hoofdstad binnenreden. In vergelijking met Hanoi, zijn grote Vietnamese buur, is Phnom Penh een toonbeeld van ruimte, orde en rust. Brommertjes en auto's rijden harmonieus langs en achter elkaar door brede, met groen omzoomde lanen en zonder het minste getoeter, het lijkt wel alsof dit verboden is. Mooi onderhouden historische gebouwen domineren het stadsbeeld, samen met grote, open pleinen en langs de rivier loopt een sfeervolle laan waar de lokale bewoners massaal aan aerobic doen na de avondval. Zoals in de rest van Cambodja, of toch de plaatsen waar we geweest zijn, zijn de mensen ontzettend aardig en behulpzaam. Bovendien zijn ze ook erg beleefd (naar onze normen) en zelfs gereserveerd, wat een welkome afwisseling is na Vietnam. Tja, de vergelijking moest er eens van komen, dus laten we het maar gewoon zeggen zoals het is: wij vinden Cambodja een stuk leuker dan Vietnam. En blijkbaar zijn we niet de enigen: we zijn in Cambodja al veel fietsers tegengekomen, meer dan tijdens de rest van onze reis samen, en zij die in Vietnam fietsten, delen onze ervaringen.

De etnische meerderheid in Cambodja zijn de Khmers, met een donker uiterlijk dat soms meer wegheeft van een Indiër dan van een Vietnamees/Chinees. Onze reisgids leert ons dat ze historisch ook erg met Indië verwant zijn, en vele aspecten van hun cultuur delen. Cambodja is niet zo dicht bevolkt als Vietnam, en je wordt bijgevolg niet zo dikwijls meer aangesproken. Gebeurt dit toch, dan zijn de openingsvragen van origineler aard. In plaats van de klassieke "Where're you from?" wordt hier bijvoorbeeld vaker het boeiendere "Where are you going?" gebezigd. Bovendien spreken velen, zeker de jongere generatie, een behoorlijk mondje engels, zodat uit deze openingszin ook een werkelijke conversatie kan voortvloeien.

Het Cambodjaanse rijk, Angkor, was ooit het machtigste van de streek, zo enkele eeuwen vanaf het jaar 900 ofzo. In deze tijden zijn de tempels van Angkor gebouwd, de trots van Cambodja en de toeristische trekpleister van Zuid-Oost Azië. Het domein is zo uitgestrekt dat je een pas van zeven dagen kan kopen om het te bezichtigen. Wij doen het met drie dagen, en op ons gemak. In tussentijd genieten wij van de geneugten die een hotel met zwembad kan bieden in dit tropische klimaat en denken wij vol medeleven aan de hardwerkende medemens in het koude België.

Van stof en eten

2010-02-12T21:32:00.000-08:00

Soms mag het leven duidelijk zijn. Dit bericht gaat over stof en eten. Het stof op de wegen en het eten op de straat.

We zijn inmiddels in Cambodja beland, en zoals Mr. Pumpy ons had gewaarschuwd "There is a lot of dust in Cambodia" We moeten hem gelijk geven; stof is er hier in Cambodja, veel stof. Dit is echter niet overal zo. Er zijn hier netjes geasfalteerde wegen, slecht geasfalteerde wegen, wegen die goed geasfalteerd zijn met een patroon van gaten (voor de regen denken wij, het komt allesinds qua rijervaring neer op de Aziatische variant van kasseien), wegen vol stenen, maar ook (en dit is waar Mr. Pumpy het over heeft) stofwegen. Dit bedoel ik dan ook letterlijk, wegen die bestaan uit stof, en het spreekwoord ''die doet veel stof opwaaien" lijkt wel voor Cambodiaanse vrachtwagens of bussen gemaakt te zijn. Als een van deze je passeert, is het wijs eventjes mond en ogen te sluiten, om daarna enkel door de neus te ademen tot de stofwolk opgeklaard is. En al passeert er op die wegen niet te veel verkeer, klopt de voorspelling van de Lonely Planet wel: na een dagje stofweg ben je trotse eigenaar van "a fake tan and orange hair". U begrijpt dat wij, zodra de gelegenheid zich voordoet, in de rivier springen (jaja, na een duik in de Mekong of zelfs in de plaatselijke poel noemen we onszelf een stuk properder), en bij voorkeur 's nachts in een hotel overnachten (voor 5$ kunt ge tenslotte niet sukkelen), meer voor de douche dan voor het bed. Tot nu toe reden we echter op minder platgetreden paden, en lag er niet elke avond een hotel op onze weg. De ene keer hadden we het grote geluk een rivier gepasseerd te zijn, waarna we een propere asfaltweg aangeboden kregen en aldus redelijk netjes in onze tent konden kruipen, de andere keer moesten we ons behelpen met onze multifunctionele toiletpapier-serviet-washandjes, zuinig bevloeid met ons kostbare drinkwater. Properheid is een relatief begrip.

Eten is een tweede aspect waarin Cambodja er voor ons een beetje uitspringt. In Vietnam werden we verwend. Overal waar er huisjes stonden waren er vaak verschillende eetgelegenheden in de buurt, de ene met rijst, de andere met noedeltjes, en allen met een bord dat aangaf wat ze te bieden hadden (in voor ons leesbare letters). Hier in Cambodja zijn ook wel stalletjes te zien, maar is het een pak moeilijker uit te maken of het een eet- dan wel drinkgelegenheid is, of gewoon het terras van het gezin. Cambodiaans bestaat dan ook uit mooie tekens waar wij geen Yota van snappen (we gokken dat het lijkt op Indisch), en hebben dus niet de minste clue of het bord een lekkere rijstmaaltijd dan wel een oplapdienst voor je moto aanprijst. We proberen ons dan maar door andere 'tekens' te laten leiden, zoals de aanwezigheid van eetstokjes en bestek (Cambodjanen gebruiken beide), en van de pikante ketchup op de gekleurde tafeltjes. Zien we deze, dan houden we halt, waarna we de eigenaar vragen om 'bay' (rijst), en met onze handen het - voor ons universeel lijkende - gebaar voor eten maken. Vaak wordt hierop 'neen 'geschud. Soms zetten we hierop onze zoektocht verder, andere keren - als we bijvoorbeeld iemand rijst zien eten - wijzen we naar hun maaltje, en gebaren we dat we graag hetzelfde willen. Er wordt een prijs afgesproken, en als alles goed is wordt ons even later een lekker rijstmaaltje voorgeschoteld. Een keer kwamen we al tot de ontdekking dat de man die zat te eten wel erg familiair met de kinderen omging, en toen hij achteraf gezellig in de hangmat ging liggen beseften we dat het eten dat wij besteld hadden helemaal niet voor verkoop bedoeld was. Lekker was het wel... . Een andere keer bleken de eitjes die we besteld hadden een lokale specialtieit te zijn: embrionaal kuiken. Groot was Berts verrassing toen zijn hardgekookt eitje groen bleek te zijn, en terwijl hij vragend naar de waardin keek, gaf zij aan dat het ei helemaal niet rot was, en gedegusteerd diende te worden met zout, limoen en blaadjes van de een of andere plant. Het al zichtbare bekje en de reeds voelbare veertjes zagen er niet apetijtelijk uit, maar na de richtlijnen van de waardin opgevolgd te hebben bleek de smaak, sja, iets tussen ei en kip te zijn ... . Desalniettemin bleef het bij een verkenned hapje en was de culinaire ervaring niet echt voor herhaling vatbaar. Vanavond gaan we naar een stadje waar gefrituurde spin een lekkernij blijkt te zijn. Schijnt ook een beetje naar kip te smaken.

Gastronomie is eveneens een relatief begrip.

Groentjes,

Melanie

Toch nog een Vietnamees avontuur

2010-02-05T16:46:00.000-08:00

U dacht misschien dat Bert en Mel zich in Vietnam zodanig druk zaten te maken over het getoeter, waardoor ze geen tijd meer hadden voor het beleven van avonturen hier in "the far east". Wel, niets is minder waar. Zoals u zich misschien herinnert, verlieten we u vorige keer in Plei Can, op weg naar de Cambodiaanse grens. Wat u niet wist, is dat in Plei Can vele (twee) wegen leiden naar de grens. De ene passeert twee 'grote' steden, (Kon Tum en Pleiku) en maakt een kleine lus, de andere passeert zo goed als niets, en gaat recht naar beneden, naar de grens. U weet ondertussen al dat wij geen overhaaste beslissingen nemen (Bert toch niet), en kunt zich vast voorstellen dat de keuze voor deze of gene weg niet over een nacht ijs ging. Hoogteprofielen werden bekeken met google maps (optie 'terrain' blijktkei handig, mits ver genoeg inzoomen), en ook de afstand van de twee wegen werd berekend. Al gaf Google maps een vreemde omweg aan die we niet konden verklaren, toch kozen we voor de kortere en wegens gebrek aan steden hopelijk verkeersarmere weg. Zo gezegd zo gedaan, en flink fietsend gingen we op pad, de 14c plaatjes langs de weg (want zo heet ie) volgend. De weg begon als asfalt, maar ging al snel over in eerst gele dan rode klei, en tenslotte zand en stof. 'Geen probleem' zo dachten wij, mijn zussen hadden immers nieuwe terreinbanden meegebracht, en die bleken gemaakt te zijn voor dit soort weg. De weg was alles wat we gehoopt hadden dat ze zou zijn; op de occasionele truck of brommer na was er geen verkeer, de weinige mensen die we passeerden waren heel erg vriendelijk, en de mountainbike-afdalingen waren enorm de moeite. We kregen er zelfs een gratis oranje tintje (helaas afwasbaar) bij. 18u en dus ook het vallen van de nacht begon te naderen, maar geen huis te bekennen langs de weg. Uiteindelijk vonden we een soort grenspost, of natuurparkwachtershuis, waar een groep mannen ons met wilde gebaren duidelijk trachtte te maken dat we, als we een slaapplaats zochten, terug moesten naar Plei Can, 30km terug. Gezien de stand van de zon, en het feit dat we enorm gedaald waren het laatste uur, leek ons dat geen goede optie (mijn hekel aan terugkeren volledig buiten beschouwing gelaten), dus we bleven daar wat dralen, en probeerden de mannen duidelijk te maken dat we onze tent meehadden, en ze graag daar zouden opzetten. Na eerst nog herhaldelijk in de richting die wij wilden uitgaan en uitdrukkelijk van 'neen' gebaard te hebben, was er een van de mannen toch zo aardig ons toe te laten ons tentje op een stukje aarde voor hun gebouw te placeren. De mannen bleken heel behulpzaam, in de zoektocht naar de picket die hun hond had uitgetrokken met z'n leiband werd er meteen een grote lamp bij gehaald, en ook kwamen ze kijken of ze ons konden helpen bij het opzetten van onze tent.

Eens de tent stond begonnen we de kaart nog eens te bestuderen, ons afvragend wat nu het probleem zou kunnen zijn. Bij de 'njet' voor onze weg, werd ook vaak 'Cambodia' en 'danger' gezegd. Mochten we niet door omdat ze dachten dat we illegaal de grens zouden oversteken? Was er hier heus gevaar? We begrepen er alvast niets van, want de weg op onze kaart ging helemaal de grens niet over, en we hadden hen getoond dat we een visum voor Cambodia hadden, dus dat we het land best in mochten. De mannen kwamen al snel rond onze kaart zitten, en toen we nog maar eens vroegen of we zaten waar wij dachten dat we zaten op de kaart (er was maar 1 weg, dus we waren redelijk zeker, maar je weet maar nooit) en of de weg die wij dachten verder te volgen OK was, en zo niet, waarom. Uit deze conversatie kwamen heel erg warrige dingen naar boven, eerst was de weg wel OK, dan weer niet, dan weer enkel voor trucks (waar we met de fiets misschien opkonden?), dan weer werden handboeien getoond, voor als we verder zouden gaan. Telkens werd ook het nabijgelegen drielandenpunt (Cambodia, Vietnam en Laos) aangeduid als probleemzone, met nagedane geweerschoten en al. We begrepen er niets van, en besloten de volgende dag toch te proberen de weg te nemen, om op de harde manier te leren wat nu precies het probleem was. Terugkeren was immers omweg, en nog wel bergop ook. Gelukkig bleek de 'kapitein' van het team mannen een kameraad te hebben die Engels sprak, en kregen we die aan de telefoon. Deze vroeg ons eerst, heel vreemd, naar onze namen, paspoortgegevens, en waar we in Vietnam waren geweest voor daar aan te komen. Een beetje bureaucratie kunnen we op tijd en stond wel apprecieren, dus onze paspoorten werden al snel overhandigd aan de kapitein, daar spellen de spreekwoordelijke 'one bridge too far' was, al was de mens aan de telefoon dan leraar engels. Hij vertelde me dat we ons in een terrein bleken te bevinden waar buitenlanders helemaal niet mogen zijn (een soort natuurpark-reservaat, waar kamperen ook helemaal uit den boze is), en ook deze heer aan de telefoon drukte ons op het hart terug te keren, want verder gaan zou gevaarlijk zijn. Vietnamezen zijn vriendelijk, zo vertelde hij, maar met de Cambodianen zouden we wel eens problemen kunnen krijgen. We begrepen het nog steeds niet, was dit een gevaarlijk strijdgebied? Nergens hadden we daar iets van gehoord, dus toen ik de engelssprekende vriend weer aan telefoon kreeg (wat te pas en te onpas gebeurde die avond) vroeg ik opnieuw waarom we niet door konden, gezien er voor de passerende brommertjes en trucks geen probleem bleek te zijn. Hierop werd mijnheer boos, ze wouden ons alleen maar helpen zeker, en de telefoon kostte belachelijk veel geld, enkel om ons ter dienste te zijn, en als we niet wilden luisteren moesten we vooral verderfietsen, maar het zou hun schuld niet zijn als er iets zou gebeuren. Ik excuseerde mij (al had ik in mijn ogen helemaal niets fout gevraagd, ik wou enkel graag de reden weten waarom het zo gevaarlijk zou zijn, het argument 'ge zult verdwalen' leek me namelijk nogal vreemd, gezien er maar 1 weg was). Ondertussen echter hadden de mannen aan Bert uitgelegd gekregen dat onze grote weg, die met paaltjes langs de weg aangegeven werd en al, op een bepaald moment gewoon ophoudt te bestaan. Vanaf daar was er enkel bos en wildernis, en liepen we inderdaad het risico te verdwalen, wat niet zo verstandig is in een verlaten, tropisch gebied. De op en -aanrijdende trucks en jeeps bleken allemaal ten dienste van de lokale bosbouw en -kap te staan. Al was er dan een hele avond discussie voor nodig geweest, het was goed om dit te weten. Mel en Bert weten graag waarom ze terugkeren...

De volgende dag gingen we bij het krieken van de dag terug op pad, terug bergop vanwaar we kwamen. We planden de eerstvolgende truck een lift te vragen, maar gezien de reeds eerder bejubelde verkeersarmheid, passeerde er niemand. Na een uur bereikten wij, flinke fietsers, het laatste afslagpunt, vanwaar we een shortcut naar Kon Tum konden nemen. Gezien de reeds opgelopen vertraging was het doorfietsen geblazen om Kon Tum voor nachtval te bereiken. Glas op de weg trachtte roet in het eten te strooien. De band werd geplakt (met de 'hulp' van een aardige Vietnamees die, al was hij met de moto en wij met de fiets, dacht dat een band plakken ons westers petje te boven ging), maar helaas bleek onze lijm nogal oud (en is hij dus volgens Bert zijn galvaniserende capaciteit -wat dat ook moge wezen - aan het verliezen) en begon het 'lekke-band-gevoel' kort na het plakken terug te komen. Het gaatje was echter klein, en Kon Tum nabij, dus we hoopten het te halen voor hij te plat was (het werd inmiddels al snel donker). Uit ervaring weten we dat een lichtjes platte band helemaal plat word als je maar even stilstaat, wat resulteerde in een heuse evenwichts- en timingsoefening, iedere keer een rood licht in zicht kwam. Eens in de stad moesten we een hotelletje vinden, nogal moeilijk als je niet stil mag staan. Een mooi rond punt, bracht een uitweg. Ik genoot er zo van dat ik het wel 20 keer rond reed, terwij Bert de weg zocht in onze reisgids. Eind goed al goed, met de beloning van een fietsvrije voormiddag, om vanmiddag, als het warmste deel van de dag voorbij is, tot Pleiku, en morgen tot aan de Cambodiaanse grens te fietsen, tenzij deze weg ook opeens blijkt op te houden, je weet maar nooit.

Het ga u goed,

Melanie

Een laatste groet uit Vietnam

2010-02-04T00:03:00.000-08:00

Vietnam, het land van de gebakken rijst, de soepnoedels, de loempia's. Het land van de brommertjes, de schaamteloze, maar vriendelijke mensen (etnische minderheid of meerderheid), de rijstvelden, de Ho-Chi-Minsnelweg. Het land ook waar we het langst vertoefd hebben tot nu toe. Toch zal Vietnam ons voornamelijk bijblijven als het land van de oorverdovende toeters en de algemene, nooit aflatende geluidsoverlast. Laat ik echter kandidaattoeristen naar dit land niet afschrikken: temidden alle herrie, zijn er ook oases van rust te vinden, zoals in Hue, Hoi An, of de dorpjes rond Sa Pa, de meer toeristische gebieden zeg maar. Als fietser trek je echter onvermijdelijk door het "echte" Vietnam, en daar houdt men nu eenmaal van een ongezonde dosis decibels. Zolang het een luide radio of tv is, of toeters van brommertjes, valt het allemaal nog wel mee. Enkel wanneer een bus of een camion eerst vlak langs ons komt rijden, en dan demonstreert hoe hard zijn toeter wel kan gaan (enorm, maar dan ook enorm hard), rijzen onze haren ten berge, suizen onze oren en zijn we er toch minstens een half uur niet goed van. Het ergste is dat het meestal erg goed bedoeld is, en de chauffeur die je vriendelijk toetoeterde maar niet begrijpt waarom je met je hand op je oor en een boze blik zijn groet niet beantwoordt.

Een aspect van Vietnam, en ook van de komende landen naar het schijnt, waar het nog niet over gehad hebben, is het onderhandelen. Drie maal daags eten wij op restaurant, en beginnen we hierin al wat routine te kweken. Terwijl iemand de fietsen sluit, vraagt de andere alvast wat we kunnen eten en hoeveel dat moet kosten. Meestal wordt er een redelijke prijs voorgesteld, waar we dan zonder veel discussie op ingaan. Soms is het nodig af te dingen, weg te gaan, en je te laten terugroepen. Hoe dan ook, we zorgen er steeds voor dat op voorhand heel duidelijk gesteld wordt hoeveel we gaan betalen en wat we daarvoor krijgen. We hebben zowaar zelfs een stylo en een stukje papier in onze stuurtas zitten, om de prijs duidelijk te laten opschrijven. Gezien de taalbarriere is dat een hele klus, maar we weten dat het nodig is. En soms gebeurt het dan nog dat, als een soort inflatie, het eten bij afrekening ineens duurder geworden, als waren we in het Duitsland van de jaren 30. Soms wordt dit gestaafd met listige argumenten (maar ik heb u nog een schotel groenten gebracht die je niet besteld had, of extra rijst, of thee -deze zijn voor Vietnamezen gratis, laat dat duidelijk zijn-,...), soms ook gewoon zonder argumenten, als ware onze duidelijke voorafgaande prijsafspraak onbestaande. Als we gepast kunnen betalen, is er geen probleem. We leggen het verschuldigde bedrag netjes op tafel, zeggen vriendelijk dankuwel en vertrekken. Maar drie keer gebeurde dit bij het betalen met een groot briefje. Uiteraard wordt de discussie pas geopend na het overhandigen van het briefje. Men rekent er dan op dat die rijke blanke mensen hun middaggevoel niet gaan verpesten om een euro meer of minder, maar dat hebben ze dan wel helemaal mis. Inderdaad, wij offeren onze hartritmecoherentie op (naar het schijnt duurt het 6 uur om die te herstellen na u kwaad te hebben gemaakt) voor de goede zaak en voor de eventuele blanke mens die na ons komt. Juist is juist, zo vinden wij. Als we tijdens het eten bedenken dat we eigenlijk wel veel betaald hebben voor wat we krijgen betalen we ook niet minder. Zelfs als de aardige mensen van het hotel ons een veel te gunstige dollarkoers aanrekenen verbeteren wij het, al is dit in ons nadeel. Bijgevolg vinden we ook dat het fair is een eerlijke behandeling te eisen, al hebben wij dan inderdaad meer centen als zij, en komt het inderdaad niet op die halve euro. Het is echter niet zo eenvoudig wisselgeld terug te krijgen, eens men heeft beslist dat het toch een beetje duurder is dan afgesproken. Hiervoor moet je sterk in je schoenen staan, wat we kunnen omdat we op voorhand zo duidelijke afspraken maken, goed weten wat een redelijke prijs is voor een maaltijd, en vooral volhardend zijn in ons betoog. Soms moeten we de mens van het restaurant zowaar eventjes op de voet volgen, met de vermelding (in het nederlands of het engels, en vooral met duidelijke handgebaren) dat je toch graag je geld terugwil, om te vermijden dat hij of zij de zaak gewoon "vergeet". Gelukkig gebeuren dit soort dingen niet zo vaak, en hebben we twee van de drie keer het resterende geld na een tijdje zeuren en achtervolgen teruggekregen (de eerste keer waren we nog net niet zeker genoeg van ons stuk om te blijven volharden) .

Verder zijn we ons aan het aanpassen aan de brandende hitte. Omdat er in het warme gedeelte van de dag, pakweg van tien tot twee, niet te fietsen valt, zeker niet in een bergachtig landschap, staan we op voor het krieken van de dag, als de eerste Vietnamees zijn muziek heeft opgezet, en proberen we rond zes uur, halfzeven op onze fiets te zitten. Tussen halfelf en halfdrie ofzo, doen we niet veel, buiten wat in de schaduw zitten eten, drinken, lezen, of zoals nu, internetten, als de gelegenheid zich voordoet. Fijn is dat, zo een welverdiende en tevens verplichte middagpauze. Nu begrijpen we ook waarom alle Vietnamezen te pas en te onpas (zij het midden in hun marktkraam of op restaurant) liggen te slapen in het midden van de dag, een gezond bioritme heet dat hier.

We zijn hier bijna weg, binnenkort steken we de grens over naar Cambodia. We zijn erg benieuwd hoe het fietsen daar zal bevallen. Van Spaanse fietsers die we onderweg ontmoetten, hebben we al gehoord dat het er een stuk rustiger is. Van Mr. Pumpy (onze nieuwe held) weten we dat er veel stof is in Cambodia, modder in het natte seizoen, dus we mogen niet klagen.

Vietnam leert Mel een lesje

2010-01-27T04:33:00.000-08:00

Inderdaad, u leest het goed, net als de eerste de beste 12-jarige die door een vooruitstrevende mama of papa verplicht wordt een heel pakje sigaretten op te roken na betrapt te worden op het nemen van een trekje, word ik hier in Vietnam een serieus lesje geleerd. Ik schep er namelijk op deze reis (thuis ook al, maar dan in mindere mate) een intens genoegen in om mensen die ik voorbij rij te begroeten, bij voorkeur in hun eigen taal. De reacties hierop zijn divers, en varieren van een blij antwoord of een schuchtere glimlach tot een volledige negatie van al mijn vrolijkheid. Steeds weer betreur ik het feit dat het groeten van mensen niet als een normaal dagdagelijks gedrag wordt beschouwd. Hier in Vietnam echter wordt er met mij gelachen, en wordt op ironische manier getoond hoe het leven eruit zou zien moest iedereen mijn groet beantwoorden, of zowaar mij zelfs voor zijn. Zowat iedereen die we passeren roept ons uiterst enthousiast "hello" toe, al dan niet bedoeld om ons te groeten. Sommigen lachen ons hierbij vriendelijk toe, maar anderen kijken hierbij naar hun vrienden als om te tonen "kijk eens wat ik hier durf". Op zich is dat allemaal goed en wel, en zou ik blij ende gelukkig horen te zijn met al deze vrolijkheid, ware het niet dat er net iets te veel enthousiaste Vietnamezen onze wegen kruisen, zowat iemand elke 5 minuten (en dit is een onderschatting; in dorpskernen zijn er veel meer enthousiastelingen, in landelijkere streken iets minder), wat na 6 uur fietsen op een vlot gemiddelde van 180 te groeten personen (of groepen hysterisch krijsende kinderen) per dag komt. U begrijpt dat dit zelfs voor een groeter als ik te hoog gegrepen is. Het vervelende is dat mijn gemoed niet ingesteld is op het negeren van mensen die aardig (of niet aardig, de mensen die "hello where are you from" roepen teneinde hun vrienden te imponeren zonder einge interesse in de persoon waartegen ze roepen, zijn helaas talrijk) groeten; wat resulteert in de steeds terugkomende vraag of wij nu verzuurd zijn, of het werkelijk teveel is voor een blanke fietser om te verdragen. Want het hotel 's avonds nemen we niet enkel omdat het goedkoop is, neenee, het is ook gewoon nodig om eventjes te vertoeven in een geluidsarme omgeving, alwaar niet alles wat je doet nauwgezet van heel erg dichtbij wordt gadegeslaan. Gelukkig kwamen we gisteren andere fietsers tegen (bezig aan hun tweede jaar onderweg) die ons konden verzekeren dat ook zij na de middag stopten met terug te wuiven, en dat Vietnam ook voor hen een heel vermoeiend land was om in rond te fietsen. In Cambodja zou het beter moeten zijn, wat maakt dat we onze route een beetje gaan verleggen teneinde enkele weken hektisch Vietnam te ruilen voor (hopelijk) rustigere varianten in het buurland.

Dit gezegd zijnde verblijven we nu in Hue, waarover geen enkel slecht woord. Hue is een touristische trekplijster (we waren hier bijvoorbeeld al eerder met mijn zussen, en hebben hier toen ook drie mooie dagen beleefd), met alle voordelen vandien. Zo worden we hier niet als een zeldzame soort loslopende aapjes bekeken en gefotografeerd (soms vanop minder dan 0.5 meter, uiteraard steeds zonder voorafgaandelijk vragen), hebben hotels verse lakens, droge handdoeken, andere klanten en een vaste prijs, blijven voorbijgangers van onze fiets als we die ergens plaatsen (het is nogal gevaarlijk als ze zonder je het ziet de remmen losser draaien), wordt er veel minder getoeterd, is er internet... . Het leven is mooi hier in Hue, dus we blijven hier nog enkele dagen, waarna we weer de prachtige fietsweg opgaan, met oorstopjes gewapend tegen alle vrolijkheid waartegen onze verzuurde zelf enkel met demping van geluid bestand blijkt... . Zuur is tenslotte ook niet steeds slecht, denk maar aan ingelegde augurken of vers citroensap.

met zoete groeten,

Melanie

Ben je nu helemaal betoeterd?!

2010-01-23T06:55:00.000-08:00

Betoeterd ja, dat ben je als fietser in Vietnam. Of het nu is als waarschuwing (let op, hier komt een kalf van een chauffeur!), als enthousiaste begroeting, of uit vaderlands plichtsbesef, iedere verkeersdeelnemer, inhalend of tegenliggend, toetert je toe. Gelukkig fietsen we al geruime tijd op de prachtige snelweg genoemd naar de grote meneer Ho Chi Min, die in perfecte staat is, mooi breed door het landschap golft en die quasi verkeersvrij is, de eigenlijke droom van iedere fietser. Passeert daar eens die occasionele truck, dan volstaat het een vinger in het linker oorgat te steken. Het is niet meer zoals die eerste twee dagen toen we weg van Hanoi fietsten, met oorstopjes in, een psychisch geweldig belastende rit. Onze westerse brein is geprogrammeerd om een luide toeter rechtstreeks door te verbinden naar het stresscentrum, terwijl dat van de Vietnamezen dit waarschijnlijk gewoon wegfiltert als achtergrondlawaai. Ondertussen beginnen ook wij er een beetje aan te wennen, en reageren niet echt meer op getoeter, we blijven gewoon netjes langs elkaar rijden, een volledige rijstrook inpalmend, net zoals iedereen.

De Vietnamezen zijn een vriendelijk volkje, heel erg open en informeel, erg geinteresseerd ook in het doen en laten van blanke mensen op gekke fietsen. Overal worden wij enthousiast onthaald, met luid geroep van fans langs de baan en achterop brommertjes. De snelweg van Ho Chi Min slingert een beetje als de levensader door een voor de rest verlaten landschap, en aldus fietsen we menig dorp en buffel voorbij op een dag. We voelen ons daarbij een beetje als Sinterklaas die met zijn stoomboot aanmeert in Holland. Waar we komen, lijkt alle activiteit te stoppen, draaien de hoofden zich en gaan de monden open om een schel "hello" voort te brengen. Soms voelen we ons ook een beetje Jezus, als we veel volgelingen hebben, meestal schoolkinderen per fiets. Wij behoren hierover enthousiast te zijn, blij zelfs, hoe vaak is ons niet het tegendeel gebeurd, dat mensen niet omkijken als je ze vriendelijk toelacht, zelfs nors terugkijken alsof ze het je kwalijk nemen dat je goed gezind bent. Maar toch vinden we al deze aandacht maar niets, niet de toeters, niet de goedbedoelde hello's, niet steeds weer dezelfde grapjes (Vietnamees zet fietshelm op, Vietnamees rinkelt fietsbel,...). Het is confronterend om te beseffen dat je een verzuurde Westerling bent, die er nogal individualistische ideeen, zoals privacy, respect voor privebezit en dergelijke, op nahoudt. We vinden het vervelend dat mensen onze drinkbussen openklikken, aan het bijstelwieltje van onze remmen draaien als we er even niet bijzijn, dat ze stoppen langs de weg als wij dat doen om een beetje naar ons te gaan zitten staren, maar aan de andere kant kunnen we geen eetgelegenheid aandoen zonder dat er ons iemand rijstwijn of een pijp aanbiedt. Als we vragen of er een hotel in de buurt is, dan wijzen de mensen naar hun huis, en zeggen dat we daar gratis kunnen slapen (wat we in dat geval ook doen, de densiteit aan hotels is nogal klein, vandaag hebben we er toevallig een gevonden, met internet!). Kortom, cultuurschok alom.

Ondertussen zijn we een week aan het fietsen, en kunnen we steeds beter met dit alles om. We weten nu dat die idyllische, van rust omgeven plek die we dachten gevonden te hebben, alleen al door onze aanwezigheid in een vingerknip kan omgetoverd worden tot een bruisend dorpsgebeuren. 's Nachts zijn oorstopjes onze beste vrienden, tegen die feestboot die toevallig aanmeert langs je afgelegen slaaphut, de amateur-dj die, geinspireerd door uw aanwezigheid, zijn platencollectie nog eens afspeelt op het luidste volume, de kungfu-film van je gastheer, de ochtendlijke beslommeringen van de vrouwen, die rond vier uur 's nachts opstaan (wat de plaatselijke hanen blijkbaar erg frustreert, want die beginnen ook uren voor de zon opkomt), de communistische propaganda van de staatsradio die door de luidsprekers in de straten schalt (omstreeks vijf uur 's morgens),... Onze reisgids vermeldt het ook al: in Vietnam is er altijd wel iets of iemand die lawaai maakt.

Maar we amuseren ons, we genieten van het mooie landschap, het naast elkaar kunnen fietsen en kunnen praten, het lekkere en goedkope eten, de kilometers die er vlot doorgaan, nu en dan het vooruitzicht op een mooi hotel, dat in dit soort landen binnen ons budget ligt en zeker ook van de Vietnamese gastvrijheid en vriendelijkheid (toch zeker als de densiteit aan uitbundige en vrolijke Vietnamezen iets lager ligt). Ook onze tussenstop in Dalat, de culinaire hoofdstad van Vietnam, lonkt ons toe.

Dit gezegd zijnde, sluit ik af, en wens jullie een goede nacht. Tot een volgende keer, in Hue waarschijnlijk, alwaar wij over vier dagen denken te zijn.

De mooiste dag van het jaar

2010-01-16T07:11:00.000-08:00

U leest het goed. Vandaag was de mooiste dag van het jaar, al is dat nog maar net begonnen. De ingewijden onder u weten vast al waar de klepel hangt en voor de anderen bij deze een korte verduidelijking: Een van de favoriete dingen die mijn oudste zuster (Katrien of TooT in de wandelgangen) doet, is verjaren (alias jarig zijn). Er wordt reeds lang op voorhand luidop naar 16 januari, die mooie (mooiste) dag, uitgekeken en eens het zover is, kan de pret niet op. Uiteraard is er een organiserend comite nodig om die verjaardagen zo mooi ende feestelijk mogelijk te maken, van ontbijt tot animatie. En zoals u vast kan raden zijn de twee nooit veranderende leden van dat comite mezelf en Evelien, zuster nr 2. Slapeloze nachten, uren beraad en vroeger tijdens de examens zelfs kostbare uren studeertijd worden besteed aan het zoeken van een geschikte kado, het snijden van fruitsla, het maken van brownies, cake, snoephuizen (met de cursus ernaast, omdat het anders instort tijdens het drogen) en vooral het zoeken naar iets van animatie om de dag inderdaad de mooiste dag van het jaar te maken. Dit jaar ging het niet anders, met als extra leukigheid (mooi woord, nietwaar) dat het tevens onze laatse vakantiedag samen was, wat wel kan tellen als mooiste dag van het jaar. De dag is voorbij, het is 22u30 's avonds, de zussen hun vlieger stijgt als alles goed gaat binnen een half uurtje op, en wij besluiten dat het goed was. Er waren ballonnen, ter versiering en als hoofddeksel voor het voetvolk (zie foto's), er was Colora (een opblaasbare haan) als compagnie voor zij met haan als Chinese almenak, er was een met strikken versierde rijdende troon (met chauffeur), er was een voetmassage, er werd gezongen door mederestaurantgangers, er werd naar ons gewuifd en met ons gelachen, er was alles wat nodig was om de mooiste dag van het jaar, en vooral de jarige te laten schitteren ende schijnen.

Morgen klimmen we terug zelf op onze fiets, en gaan we zuidwaards, richting Hochimin-city (vroeger Saigon) en Cambodja, waarover een andere keer meer... .

Melanie

Touristen in Vietnam

2010-01-07T00:41:00.001-08:00

Al zijn we al zo een kleine 6 maand onderweg, "echt tourist" voelen we ons normaalgezien zelden. Nu de zussen er echter zijn begeven we ons op "platgetreden paden" ('the beaten track' zoals dat in het Engels zo mooi heet), boeken we tours waar we vooral andere blanken tegen het lijf lopen, afgezien dan van alle Vietnamezen die op zulke plekken patroulleren met de welbekende zin "You buy from me?" op de lippen (dit gaat van kaartjes tot parelkettingen). Sapa was de moeite. De minderheden bleken toch meestal in de meerderheid te zijn (touristen omsingelen moet wel een culturele activiteit zijn daar), de bergen waren hoog en lekker dicht bij de zon, bij avonden waren gezellig en onze gids wist de weg. Mooi was dat. Die goede herinnering indachtig gingen we naar de zee, eilandjes kijken in Ha Long. Helaas bleek de luxe-driedaagse op de boot (met seafood, fancy hotel en al) eerder een gammele bedoening te wezen, en waren we zo dom geweest de mens die we betaald hadden niet bij naam en nummer te identificeren. Onze reisgenoten hadden allemaal of 30 dollar minder betaald, of een pak meer luxe zoals hotelkamers met ramen, lakens en 1 deken per persoon, genoeg ontbijt om het tot 's middags te overleven, een dek waar geen spijkers uitstaken en waarvan de planken intact waren, ... . U begrijpt het plaatje vast. Hongerig (wegens gebrek aan seafood) en toch wel een beetje boos na de slechte service (als zelfs de gids op de bus u uitlacht als ie uw hotel ziet) gingen we op zoek naar onze afzetter aan wie we minstens 30 dollar te veel betaald hadden. Helaas bleken de Vietnamezen niet al te behulpzaam, bleek onze vijand zich verscholen te hebben in zijn burcht in Hanoi (vast gekocht met onze centen), en kwamen we van een kale queeste thuis. Een echte tourist moet tenslotte toch tenminste een keer eens goed afgezet zijn, denken we dan, waarna we ons voornemen dat het wel de laatste keer was...

Melanie

En toen waren ze met vier

2009-12-28T05:00:00.001-08:00

Jaja, de zussen zijn veilig en wel aangekomen hier in Hanoi, vergezeld door een stapel appelkoeken die te pas en te onpas bovengehaald werden, best wel lekker, al had een beetje boter of olie in het deeg niet misstaan. De vorige dagen werden dan ook gevuld met massas nieuwtjes die uitgewisseld werden (ik had er zowaar ook, met dank aan de vele briefschrijvers), versgesneden ananasjes op een stokje eten, de horden brommertjes trotseren bij het oversteken van de straat, laat gaan slapen en laat opstaan (de zussen toch, die er nog een ander tijdsritme op nahouden), gaan eten in een gezellig restaurantje met een boel andere blanken, de geschiedenis van Ho Chi Minh en Confisius bekijken in gepaste gebouwen, zitten aan minitafeltjes om noedeltjes te eten, brommerritjes, boeken, fruit en brood weigeren van ondernemende Vietnamezen, stapels mooie doosjes passeren die leeg blijken te zijn, ons trachten niet te veel te ergeren aan de rondrijdende Vietnamezen die hun toeter verkiezen boven hun rem, verbaasd zijn over de massale hoeveelheid bagage (10m lange stokken, dozen, zakken, mensen) er op een fiets passen en nog massas meer.

Binnen 10 minuten vertrekken we met de trein (een soft sleeper deze keer, zowaar zelf met extra properheid voor touristen) naar Sapa, een bergstadje. Dit betekent helaas ook terug naar de 0 graden, een beetje sneu voor zij die naar Vietnam komen omdat het hier warm is. We gaan daar enkele dagen rondwandelen met onze prive-tourgids, die ons (zo werd ons beloofd) alle plaatselijke minderheden gaat tonen. We hopen maar dat ze niet speciaal voor ons gaan dansen... . Even for the record, opdat u terecht jaloers kan zijn, in Hanoi is het lekker warm.

Katrien heeft alvast beloofd dingen te fotograferen om de lezer (u dus) te plezieren. Op het programma staat alvast een filmpje over nieuwjaar in een bergdorp in Vietnam en vele etnische minderheden.

Vier alvast een feestelijk nieuwjaar (nodig ook eens een etnische minderheid uit, das in), en zet de chauffage een graadje hoger, kwestie van een beetje mee te leven ;)

Melanie

China: voorlopig einde.

2009-12-25T21:09:00.000-08:00

Nu we in Hanoi (Vietnam) zijn aangekomen, nog snel een afsluitend berichtje over China. De foto's zijn ook beschikbaar en vertellen zoals gewoonlijk het chronologische verhaal.

Wat is er ondertussen nog allemaal gebeurd? Melanie heeft een heuse behandeling ondergaan in de traditionele Chinese geneeskunde. Via haar contacten heeft Nancy een afspraak geregeld in het lokale universitaire ziekenhuis (Chinese geneeskunde is hier een hogere opleiding, waarin je zelfs kan doctoreren). Hoewel het de bedoeling was dat Nancy's contact haar met acupunctuur te lijf zou gaan, wat gebeurde, kreeg ze er nog gratis een elleboogmassage en een vacuumzuigbehandeling bovenop. De collega's vonden de aanwezigheid van zo'n Westerling erg interessant en een professor-arts liet haar kennismaken met "Chinese massage" waarbij Melanie bijna van haar stokje ging van de pijn. Verder stelde hij de diagnose dat een paar ruggewervels wat scheef staan en dat hij dat in tien behandelingen wel opgelost kon krijgen. Melanie was alleszins erg tevreden en overweegt om ooit eens voor die tien behandelingen terug te keren.

Na heel wat gehannes met trein- en busstations en de tussenkomst van meerdere, door Nancy opgetrommelde tolken, dachten we dus onze fietsen op een bus naar Hanoi te kunnen laden, dat was ons verzekerd over de telefoon (zie vorig bericht). Aangekomen bij het busstation, met onze persoonlijke tolk, bleek dat initieel inderdaad te lukken. Maar puntje bij paaltje komend, werd er het ineens duidelijk dat onze fietsen maar tot in de helft van de rit meekonden, omdat we vanaf de grens in een kleiner busje geladen worden, waar geen plaats is voor fietsen. Ja, zo gaat dat dus he, een mens zou zich kunnen afvragen waarom hij al die moeite doet om zich op voorhand te informeren. Maar goed, na heel veel aandringen, bijhalen van verantwoordelijken, telefoontjes naar de grens, bleek het inderdaad om praktische redenen onmogelijk en werd ons aangeraden de bus te nemen tot de grens, en aan de andere kant ervan een andere oplossing te zoeken. Ja, zover waren we zelf ook al. Normaal zouden we deze afstand fietsen, maar omdat Melanie's zussen de dag erna zouden aankomen in Hanoi, was daar geen tijd voor. Daar onze verdere opties een beetje uitgeput waren, klommen we dus toch maar op de bus, samen met slechts drie andere passagiers, wat ons stiekem deed hopen dat we onszelf met onze fietsen toch nog op die kleine bus gepropt zouden krijgen. De bus vertrok en we kregen prompt een flesje water van de stewardess, waarna we wegzakten in de zetels om een beetje te slapen. Vlak voor de grens stopte de bus voor het middageten. Dat bleek inbegrepen in de prijs van het busticket, een aangename verrassing die ons humeur er steeds beter op deed worden. Aangekomen op de grens, klom iedereen uit de bus en op een elektrisch wagentje dat de passagiers en hun bagage over de grens transporteerde. Toen begon het ons stilletjes te dagen: het probleem was misschien gewoon dit stomme wagentje, dat veel te klein was om onze fietsen te laden. Maar wat de omzichtige mensen van het busstation niet bedacht hadden, is dat een fiets ook bereden kan worden! Snel dus begonnen wij onze sturen te rechten en onze fietsen te laden. Het elektrisch karretje was echter niet van zins op ons te wachten en vertrok zonder ons. Aldus trokken wij alleen de grens over, die mooi en uitgestrekt bleek, met bloemenparken en vriendelijk lachende grensofficieren, een beetje vreemd. Meneer de grappende, Vietnamese grenswachter zat al snel op Melanie's fiets, en rinkelde vrolijk met mijn fietsbel die om een of andere reden steeds de aandacht trekt. De "verplichte ziekteverzekering" die een andere beambte ons wou aansmeren werd snel en efficient door Mel afgeweerd met een Eurocross-kaart. Alzo bereikten wij spoedig de andere kant van de grens, waar we onze medepassagier en een stewardess van onze maatschappij (herkenbaar aan een volledig paars pak) terugvonden. Weldra kwam daar een grote bus toegereden om ons op te pikken, waar wij met gemak onze fiets inlaadden. Een ticket kochten we op de bus en zo geschiedde het dat we die avond nog, netjes op tijd, in Hanoi arriveerden. De jeugdherberg die we geboekt hadden bleek vlakbij de bushalte te liggen, zodat we deze keer eens geen 15 km onze weg moesten zoeken door een onbekende stad. Ondertussen zijn we hier mooi geinstalleerd en in verwachting van Melanie's zussen die we vanavond gaan oppikken. We zijn heel tevreden van de jeugdherberg: mooie kamers, netjes onderhouden, grote bedden, gratis ontbijt, internet, drinkwater, zeep, schampoo... (ze hebben zelfs tandenborstels!). Voor slechts 3.5 euro per nacht, zijn wij aangekomen in de goedkopere (en warmere) regionen van onze reis.

Verboden bericht uit China

2009-12-23T08:20:00.001-08:00

Jaja, gezien onze blog in China geblokkeerd is (net als YouTube en facebook, tot grote ergernis van velen), hebben we een binnenwegje moeten nemen om een bericht gepubliceerd te krijgen, zijnde via email. We zitten ondertussen in Nanning, bij Nancy, een uiterst aardige dame die dol is op fietsers en ze daarom maar al te graag te gast heeft. Feestelijk detail is dat ze - net als wij - houdt van een beetje warmte binnenshuis. Dit in tegenstelling tot de mama van Ben die zelfs bij 5 graden de hele dag de ramen wagenwijd openzet voor frisse lucht. Nancy is geweldig goed in het je doen thuis- en welkom voelen. We hebben onze eigen kamer, onze eigen sleutel, en bij elk praktisch probleem wordt een van haar studenten gebeld om ons uit de brand te helpen. Al spreekt Nancy wat Chinees, haar studenten (Nancy doceert Engels aan de plaatselijke universiteit) blijken de taal nog net iets beter onder de knie te hebben. De studenten zelf blijken ook wel wat interesse te hebben in buitenlanders, gisteren hadden we er een vlotte 15 over de vloer, die graag hun engels op ons wilden oefenen. Uiterst grappig was ook de fotosessie achteraf, waarbij iedereen bij Bert en Mel op de foto wou. Wat de studenten niet wisten is dat de Sinterklaas die nog zo harig op de foto stond amper een dag later zou getransformeerd worden naar een frisse - erg bloot uitziende - jongeman. Dit had helaas als tot gevolg dat zijn metgezellin (mezelf) prompt van groen blaadje tot geit gebombardeerd werd. Triest is dat. We hebben het proces digitaal vastgelegd, zodat u, eens we in een land zijn dat picasa niet censureert, ook kan meegenieten.

Momenteel wachten we op ons Vietnamees visum, dat geen 900 maar 480 RMB kost (delen door 10 voor euro), en toch drie maanden kan in plaats van maximum een. Klinkt vreemd, maar de mensen van de Vietnamese ambassade houden er blijkbaar van een centje bij te verdienen door te melden dat een toeristenvisum maximum een maand kan zijn, tenzij er 900 RMB neergeteld wordt. Gelukkig hadden wij op het Internet wat rondgekeken naar het wat en hoe van Vietnamese visa, en wisten we hen na een half uur discussie te overtuigen van ons gelijk. Vreemde boel... .

Ook het in Vietnam geraken is niet zo evident voor fietsers die niet fietsen. Gezien de zussen zaterdagavond in Hanoi staan (hoezee), willen wij daar graag ook zijn op dat mooie moment. En gezien het feit dat we pas morgen onze visa hebben, en het dan nog een 500km fietsen is (en wij toeristen zijn, geen "echte") lukt dat dus niet... . Na enkele bezoekjes aan het trein- en busstation met een van Nancys studenten als tolk, blijkt dat onze fietsen eerst niet - dan weer wel - dan weer niet en uiteindelijk toch wel met de bus meekunnen. Ze mogen de grens niet over in een trein, maar met de bus zou moeten lukken. Of dat effectief zo zal zijn wordt een mooie kerstverassing. Uiteraard berichten we u er pas later van, gezien u de tafel vol met kalkoen en peertjes met confituur (mmm) niet om de haverklap zou moeten verlaten op zoek naar nieuws. Aan de andere kant zou het de tafelgesprekken vast een stuk interessanter maken ;) .

Naar Nanning geraken ging een stuk vlotter, met bovendien een boel entertainment. De geinformeerden onder u weten vast dat een trein in China bestaat uit een aantal verschillende klassen. De hoogste klasse, de "soft sleepers" (het equivalent van de Russische coupe en de slaaptrein naar Oostenrijk voor Intersocgangers), bestaan uit 4 bedden per kamertje. Eentje lager heb je de "hard sleepers" (vergelijkbaar met de Russische platzkart, maar met een stuk minder plaats voor bagage): een hele wagon vol bedjes, deze keer gestapeld in groepjes van zes, twee keer drie bedden hoog. Nog lager heb je geen bed meer maar enkel een stoel: de "soft seats". Hier heb je een zachter zitje, en is er TV aanwezig. Er is gemiddeld ook minder volk als de hard seats, zodat je met een wat chance twee zitjes kan bezetten om een beetje te slapen. De "hard seat" bestaat uit (zachte) banken, gevuld met drie man per bank. Wil je nog meer geld besparen (en zit de trein vol) is het bovendien mogelijk om recht te staan bij de "hard seats". Dit kan nogal sardienig worden gezien er 120 zitplaatsen zijn per wagon. Daar (sorry Anja) een hard seat de helft kost van een sleeper, onze rit 'amper' 28u duurde en wij -zoals u vast al weet - gaarne economisch reizen kozen we voor de hard seat. Het begin van de rit viel goed mee, de 4 mensen waar we ons tafeltje mee deelden bleken uiterst aardig en de banken waren zachter dan verwacht. We hadden echter de nacht ervoor niet al te goed geslapen (jeugdherberg met wel wat nachtelijke activiteit in de kamer) en dat begon (bij mij toch) zijn tol te eisen. De wagon zat helemaal vol -dus 120 mensen - en het volume van een gemiddeld Chinees gesprek kan nogal oplopen. Liggen of hangen zoals in een bus kan was geen optie, gezien de twee mensen naast je op de bank volstrekt onbekenden zijn, en ook het gangpad was niet beslaapbaar, aangezien er elk station een in- en uitstroom van passagiers was. Moest dit laatste niet zo zijn zou iedereen toch langsmoeten voor het toilet op de gang, dat gedeeld werd door 2 wagons en er bijgevolg niet vrolijk uitzag. Na enkele uren krampachtig te proberen te slapen, met toekomstige koortsblaasjes prikkend op de lippen, begon het mij enorm te spijten geen bed geboekt te hebben. Een bed kostte 15 euro meer, zijnde een keer goedkoop gaan eten thuis (leve het relativeren). Gelukkig was Bert held in nood (hij probeerde niet te slapen en was aldus veel minder geërgerd dan mezelf), en stelde hij doodgewoon voor een upgrade van het ticketje te doen tot een slaapplaats. Dit bleek tot mijn grote opluchting inderdaad mogelijk, waardoor ik mij nog geen half uur later bovenop twee slapende Chinezen bevond (met beddenbodems tussenin, u begrijpt het concept stapelbed wel), in een muisstille wagon bovendien. Bert bleef manhaftig in de hard seats, alwaar hij verder kon genieten van het felle TL-licht, voortdurend op- en afstappende passagiers, redevoeringen die luider werden naarmate er meer gedronken werd, huilende kinderen en verkopers die in nachtelijke stations de wagon bijeenbrullen om hun koopwaar aan te prijzen. Oorstopjes dempten het lawaai lichtelijk, maar konden het in de verste verte niet meester. 's Middags werden de rollen omgedraaid en kon Bert genieten van enkele uren tussen de witte lakens, terwijl ik de vrouwen naast mij entertainde met het haar op mijn armen (uiterst fascinerend, zo blijkt). Het voelde wel een beetje fout en uiterst bourgois om helemaal fris wakker terug te komen naar de wagon waar iedereen, ook een heel aantal oudere mensen, de nacht zittend hadden doorgebracht omdat ze een duurder ticketje nu eenmaal niet konden betalen. De laagste lonen zijn hier in china zo rond de 1500RMB, dus een upgrade naar en bed zou hen een tiende van hun maandloon kosten. We trachtten het een klein beetje goed te maken door ons bed de laatste paar uren uit te lenen aan iemand van onze tafelgenoten.

Omdat we ook een beetje aan jullie denken in deze tijden van familiefeesten en uitjes met vrienden, wensen we jullie bij deze een gevulde tafel (alle gerechten in het midden zetten en gezamelijk met stokjes eten, een aanrader) en een aangename gesprekspartner evenals een lekkere trappist voor/langs u .

Melanie

Ningbo

2009-12-15T05:21:00.000-08:00

Inderdaad Wim, het is vlot fietsen in Shanghai. Opgaan in de meute (bak)fietsen en elektrische brommertjes is de boodschap, en niet te veel stilstaan bij verkeersregels en dergelijke. Gelukkig hadden we op de boot nog Mario Kart geoefend op de Nintendo Wii.

We verblijven ondertussen bij Ben, een oude erasmusvriend van Melanie, in Ningbo, een kleinere stad (slechts 5 miljoen inwoners) op 2 uur bus van Shangai. Het is hier leuk vertoeven, met de mama die de hele dag thuis is en ons entertaint met chinese uitspraken en gewoontes. Wij amuseren haar op onze beurt met ons (West-)Vlaams en vreemde interesses. Zo zijn we vandaag mee op pad geweest naar de markt, krabben kopen enzo. We hebben ook de dieren gezien die Westerlingen, blijkbaar onterecht, schildpad noemen. Ze verkopen ze inderdaad levend in zakjes, maar het zijn geen schildpadden. Het verschil zit hem in de lengte van de neus en de dikte van het schild.

Vanavond hadden wij gekookt, nog maar eens gegrilde groenten met pasta, bij gebrek aan kaas voor lasagne (niet gevonden in de Auchan, waar ze ook al geen dozen vol croissants, noch banania hadden). Geen spek naar de bek van de conservatief tafelende Chinees. Gepekelde krab, met schel en al, dat gaat erin, maar een stukje gegrilde courgette, hmmm... De jeugd wist het wel te smaken. Er waren ook pannenkoeken, appelcake en brownie. Alsof dat nog niet genoeg was, had de vrouw des huizes, na het proeven van een stukje ongekookte pasta, en het verbijsterd zijn over de hoeveelheid suiker die in een cake gaat, voor de zekerheid ook nog maar een volledige rijstmenu op tafel getoverd. Met alle familie op bezoek, werd het een feestelijk gebeuren.

Ondertussen zoeken we naar de beste manier om op tijd in Hanoi (Vietnam) te geraken. Het liefst zouden we nog een stukje fietsen, maar of dat erin gaat zitten, weten we nog niet. Het gaat inderdaad allemaal nogal snel tegenwoordig. Maar af en toe moet dat, als we volgende zomer terug in Belgie willen zijn. Gelukkig is het na Hanoi even gedaan met verre verplaatsingen.

Eigenlijk hebben we ook nog een straf verhaal over de boot van Osaka naar Shanghai. Zoals in ons vorige bericht vermeld, hebben we geprobeerd onze fiets als bagage mee te nemen. Dat ging niet, wist de mens van de bagage ons te melden. Om ons punt, dat we toch 30 kg per persoon mee mochten nemen, kracht bij te zetten, begonnen we onze fietsen op het gemak in plastiek zakken te steken, vastberaden ze met ons mee aan boord te nemen. Dat hadden ze nog nooit gezien, de hele bemanning stond vertwijfeld lachend toe te kijken en een hogere piet moest erbij gehaald worden om ons ter orde te roepen. Zijn argument was eenvoudig: of je betaalt de 40 euro per fiets, of je komt niet mee. Deze man bezat overtuigingskracht, al was hij er wat laat mee: we konden enkel cash betalen, en waren op hierop niet voorzien. Gelukkig was meneer de hoge piet erg vriendelijk en gaf hij Mel een lift naar de dichtsbijzijnde geldautomaat. Onderweg vertelde hij dat er wel vaker buitenlanders per fiets deze boot namen, maar dat er nog nooit iemand problemen had gemaakt van die 40 euro. Tja, ze kenden Bert en Mel nog niet, waar het kan, rijden zij steeds de kanten af, ze zijn niet voor niets per fiets.

kort ende krachtig

2009-12-10T07:48:00.000-08:00

Gegroet,

Voor het slapengaan en de hektische trip morgen naar de ferry die ons tot Shangai brengen zal, nog een kort bericht ter uwer amusement (het is vrijdag, dus het mag vast van Wim).

We doen het (kwestie dat het al laat is en de inspiratie beperkt) onder de vorm van een interview. Zo voelen we ons bovendien een beetje beroemd, wat mooi meegenomen is.

Een dooddoener: Hoe was Kyoto?

Schon （met puntjes op de o, die ze hier niet kennen), om het in de woorden van Boni uit Polen te zeggen. Massas tempels, omgeven door roodgebladerde bomen, een goed concept!

Al veel sushi gegeten?

We beginnen zowat aan ons verzadigingspunt te graken. Dit was dan ook de opzet van deze reis, gezien we ons in grote steden die Sushi te pas en te onpas etaleren (zie fotos rusland) behoorlijk hebben moeten inhouden.

En hoe zit het met de poep?

Die doet helemaal geen pijn, gezien we in steden als Osaka en Kyoto de metro nemen. Ze is wel schoon gewassen, met dank aan de Japanse toiletten.

Mag jullie fiets zomaar op de ferry?

Eigenlijk niet, de fiets is een voertuig en moet aldus extra gefinancierd worden. Helaas zijn wij Belgen die －naar goede gewoonte- de gaten in ｈｅｔ　ｓｙｓｔｅｅｍ　ｚｏｅｋｅｎ，ｈｉｅｒ　ｄｅ toegelaten 30ｋｇ bagage. Onze fiets gaat morgen dus (als alles goed gaat) terug de zak in, en wordt daardoor prompt omgetoverd tot een stuk ordinaire bagage. Mooi is dat.

En die visums, lukt dat allemaal?

Maar　ja, twee bezoekjes aan de ambassade (eentje om het paspoort te geven en eentje om het op te halen) en 30 euro volstaan om bijvoorbeeld China in te graken.

Niks sensationeels gebeurd?

Buiten het gebeten worden door een haai, niet echt.

Zijn jullie Japan al beu, of blijven jullie nog een eindje?

Morgen laten we (met spijt in het hart) het land van de rijzende zon achter ons, naar oorden waar de zon hopelijk ook opgaat, er gelukkig eveneens rijst en noedels op het menu staan, maar waar we helaas ook onze fiets terug een tijdje in de garage zullen moeten zetten. We hebben in Shangai (een grote stad, en dus ook niet ons favoriete fietsterrein) een kameraad wonen (een ex-huisgenoot).

Voor zo een indrukwekkende fietsreis hebben jullie vast een boel speciale uitrusting nodig?

We verschoten een beetje toen we de fietsen van onze gastheren zagen. Zij fietsten de wereld rond op doodnormale fietsen, zonder noemenswaardige problemen. En wij maar investeren in superdegelijke reisfietsen. Voor de rest begeeft onze fancy uitrusting het af en toe een beetje, wat ons kind aan huis maakt bij de plaatselijke buitensportwinkels, die ons met wisselend succes verderhelpen. Het repareren van mijn schoen door een russisch vakman maakte de losse naad wel dicht, maar de waterdichte coating open... . Hun Japanse collegas moesten daar een goed om lachen, maar stuurden in ruil voor dit mooie verhaal wel ons vuurtje op naar Tokyo ter nazicht.

Best wel onspannend, zo een wereldreis, niet?

Euhm, binnen een kleine 5u staan we op om op tijd aan de ferry te raken..., wat uiteraard gecompenseerd wordt door 48u slapen op dezelfde ferry.

Slimme jongens, die Japanners

2009-12-04T22:54:00.000-08:00

Een goede middag (of avond of zo),

Een berichtje typen na lange tijd internetloos te zijn is geen sinecure. Er is namelijk vanalles gebeurd (het ene al sensationeler dan het andere) en er moeten keuzes gemaakt worden. Meestal gaat de voorkeur dan uit naar een recentelijk gebeuren, maar deze keer denk ik het bij leuke weetjes over Japan (en Bert enMel in Japan uiteraard ook） te houden. Moeilijk, dat wel, want het familiefeest van gisteravond (met karaoke!) was zeker het vermelden waard geweest. Maar goed, voor mooie opeenvolgende gebeurtenissen bent u in regel overigens beter af bij de fotos, alwaar schone commentaar gegeven wordt.

Eerst en vooral lijkt het alsof de Japanse beschaving een verdere stap staat dan de onze. Japanse kindjes beginnen bijvoorbeeld met vork enlepel te eten, en leren zo vanaf hun 4e met stokjes te eten (de westerse mens leert vaak ook met stokjes eten, maar dan een pak later). Ook met het lezen gaat het zo. Kinderboeken met prentjes laten zich lezen van links naar rechts, maar een "echt" boek leest men van rechts naar links. Benieuwd of wij ook ooit zo`n grote mensenboeken gaan　maken.

Redelijk fascinerend is ook dat klein mannen hier zelf beslissen te gaan slapen. De vijfjarige hier ten huize besloote gistermiddag bijvoorbeeld dat het een goed idee was een middagdutje te doen, gezien hij `s avonds fris wou zijn voor het feest. Na eventjes overleggen met de mama besloot hij dat het uurtje slaap dat hij gepland had inderdaad beter een anderhalf uur werd, gezien de slaapcyclus.

Verder hebben we de economische baadgewoonten. Hier wordt gezeten op een klein stoeltje gedoucht, om daarna (dus als men al proper is) te weken in het bad. Het badwater zelf blijft proper en kan bijgevolg door het hele gezin gebruikt worden (er is ook een afdekmechanisme voorzien om het water warm te houden), om daarna eventueel gebruikt te worden in de wasmachine, die anders met koud water wast.

Ook de toiletten zijn economisch; niet enkel is er voor de iets beschaamdere Japanner een geluidje van stromend water om genante geluiden te maskeren (zonder dit was het waterverbruik enorm hoog, omdat de mensen maar bleven doorspoelen), maar er wordt in sommige toiletten een kraantje geinstalleerd boven de spoelbak, dat automatisch start te lopen wanneer de spoelbak gevuld wordt, zodat je het toilet doorspoelt met het water waarin je je handen gewassen hebt.

Iets minder handig voor de westerse vakantieganger met bergschoenen zijn de schoenrituelen. Bij het binnegaan van een woning (en vaak ook eetgelegenheid en soms zelfs een kasteel of onsen) worden de schoenen uitgedaan (en soms vervangen door savatten). In het toilet staat nog een paar andere slippers, die het toilet niet verlaten. Dus bij binnengaan worden de binnenhuisslippers vervangen door toiletslippers en vice versa. Propere jongens, die Japanners. Desalniettemin zijn we blij dat ons huidig gastgezin (die zelf 3,5 jaar de wereld rondgefietst hebben) 3 paar schoenen net iets te veel vindt, en we aldus vrolijk op onze kousen het toilet binnenmogen. Ze snuiten hun neus ook in publiek, tot groot plezier van Bert die dit nu ook mag.

Japanners houden ook van intercomsystemen. Zo heeft elk huis, toch op het platteland, een radioontvanger met luidspreker van de gemeente, die gemiddeld wel iedere tien minuten iets feitelijks weet te vermelden, zoals: vandaag wordt Willy begraven, morgen is er een sushiavond van de tennisclub, Mariette haar kat is vermist, is er misschien iemand in de buurt die Jos zou kunnen helpen zijn geraniums te snoeien? Toen we onze gastheer vroegen of hij dat soort vermeldingen, voorafgegaan door een gepast "plong plong plong plong" nooit beu werd en het ding dan uitzette, antwoordde hij overtuigd: "maar nee, ik moet mijn buren toch kunnen helpen als ze in nood zijn."

Als Japanners het over zichzelf hebben wijzen ze niet, zoals wij, met hun vinger op hun borst, maar drukken ze met hun vinger tegen hun neus. Of de geringe grootte van hun neus hier iets mee te maken heeft, is vooralsnog nog niet duidelijk.

In Kobe, de havenstad waar vroeger veel Westerlingen aankwamen, heeft men een speciaal "Kobe rund". Om de Westerlingen te behagen en hun goede wil te tonen wou men hun een lekker stukje vlees voorschotelen (best wel ongekend in die tijd, in Japan wordt immers vis gegeten). Om het vlees mals en zacht te krijgen werden (en worden nog steeds) de koeien gemasseerd en krijgen ze bier (waarschijnlijk Asahi, het lokale merk) voorgeschoteld. Het vlees wordt er lekkerder, maar niet goedkoper op.

Benieuwd wat Japanners over onze gewoontes zouden schrijven, zoals het snuiten in een stukje vod, en dit dan netjes opvouwen om later opnieuw te gebruiken.

Melanie

Hier zijn we dan, in Japan!

2009-11-24T18:25:00.000-08:00

Het　toetsenbord is nog een beetje wennen, voor ik het weet, ben ik hele rare dingen aan het zeggen, zoals ｄ画帰依家 en dergelijke. Nu we weer aan het fietsen zijn, is het iets moeilijker om tijd te maken voor de blog, u begrijpt dat wel. Hoewel we tegenwoordig opstaan met de zon (rond halfzeven) om maximaal van het daglicht te profiteren, zijn de dagen toch relatief kort. Om vijf uur begint het te schemeren en is het bijgevolg dringend tijd een plaatsje voor ons tentje te vinden. Nu ja, dat heb je met deze tijd van het jaar. Het weer hier twijfelt tussen herfst en nazomer, wat ons erg tropisch overkomt, zo na Siberie.

In Vladivostok hebben we, na wijs beraad, de ferry genomen naar Sakaiminato, zijnde de meest zuidelijke bestemming in Japan die we konden vinden (het kaartje hoop ik later vandaag nog aan te vullen, net als de foto's), met een tussenstop in Zuid-Korea. De boottocht was al de moeite op zich vanwege de cruise-allures van het schip en het heerlijk uitgebreide (en goedkope) Koreaanse eten, een mooi voorproefje op de Japanse keuken. De paar Russen op de boot gingen voor het importeren van Japanse wagens, waarvoor de wagen best dwars in tweeen gezaagd wordt om niet aan de Russische douane te moeten betalen (we geloofden het ook pas toen ze ons de foto's lieten zien).

In Japan hebben ons oude fiets-kampeerpatroon terug opgepikt. Dat werkt hier net zoals tevoren, met dit verschil de Japanners veel grappiger zijn dan Europeanen. Zo was er het vrouwtje waar we eerst aanbelden dat duidelijk een beetje bang was van die twee vreemde westerlingen en herhaaldelijk diep buigend en verontschuldigingen uitend de deur weer sloot (zelfs toen de deur al dicht was, zagen we haar nog buigen). Of neem nu onze eerst gastheer, die vanachter zijn dochter naar buiten gesprongen kwam, recht naar onze fietsen, luid "oooooh" en "aaaaah" roepend en klappend in zijn handen van enthousiasme. Natuurlijk mochten we in zijn veel te kleine tuin onze tent opzetten, maar was dat niet veel te koud? Nee hoor, wij hebben goede slaapzakken, die onder luid gegiechel getest moesten worden door moeder en dochter. Soms stoppen er ook auto's om ons te groeten, of ons een boekje te geven met blijde boodschappen (ik heb hier ook al de wachttoren in het Japans gezien), of mandarijnen (dat is het seizoensfruit van de streek). Een keer stopte er een man van in de zestig, een bloemenboer en eigenaar van drie winkels, op zijn eerste vrije dag sinds lang om met ons een praatje te slaan. Het eindigde ermee dat hij ons later die dag, en verder op de route, kwam oppikken met zijn jeep, ons trakteerde op restaurant ("revolving sushi"), bij zijn thuis liet slapen en in bad weken en ons 's anderendaags een Japans ontbijt voorzette (rijst met Misosoep en rare groenten en noten). Hij sprak engels en had nog interessante dingen te vertellen ook, van zeilen naar china, japanse fluit, japanse maskers en deltavliegen. Toffe kerel. Omdat iedereen in Japan zo plichtsbewust is, is dit waarschijnlijk het veiligste land ter wereld (de huizen hebben niet eens sloten). Verder hebben ze hier volledig andere voedingsgewoontes, bouwstijlen,　huisinrichtingen　en de vreemdste winkels en gadgets, wat het dagdagelijkse leven hier erg interessant maakt.

Wij gaan hier nog een toer fietsen op Shikoku, het zuidelijkste grote eiland van Japan, om vervolgens in Osaka bij een gastgezin te verblijven (die drie jaar rondgefietst hebben) en vandaaruit onze zaakjes voor China regelen en Kyoto bezoeken.

En het werd een vervolgverhaal

2009-11-16T01:26:00.001-08:00

Inderdaad, om onze kijkcijfers een beetje op te luisteren hebben we gekozen voor een beetje meer spanning (van de naaktscenes hebben we, gezien er zich ook minderjarigen op het internet bevinden, maar afgezien). Bert had jullie in spanning achtergelaten wat betreft de fietsen op de tweede helft van de transsyberische trein, ik eindig straks met een heus Russisch douaneverhaal.

Bert had jullie reeds verteld over ons strakke plan de fietsen op voorhand aan de baggage af te geven, en er als welvarende tourist netjes voor te betalen. Zo gezegd zo gedaan, de avond voor vertrek nemen wij onze zadel- en slotloze rossen (we betalen per kilogram, en bovendien zijn ze zonder zadel een stuk minder aantrekkelijk ter diefstal) mee naar het station, om ze toe te vertrouwen aan onze ondertussen goede vrienden van het bagagedepot. Na de zajafka gevonden en betaald te hebben (enkel in Rusland kan dat: betalen voor het formulier – zajafka- dat je nodig hebt om achteraf nog meer te betalen, maar voor 25 roebel hoor je ons niet klagen), onze fiets op de weegschaal gezet te hebben (33 kg voor de twee) en klaar te staan aan de kassa om te betalen bedenkt Bert opeens dat hij toch wel graag zou weten of de fietsen samen met ons zouden treinen, kwestie van ongerustheid als we ze niet zien ingeladen worden in de kiem te smoren. Tot onze grote verbazing bleek dat niet zo: de fietsen zouden meegaan met de bagagetrein, die een dag na ons vertrok en bovendien nog een aantal extra tussenstops maakte. Onze fietsen afgeven, das een ding. Onze fietsen afgeven met het risico dat ze te laat in Vladivostok zouden toekomen (ons visum verloopt namelijk de 17e, dus 2 dagen na aankomst), das iets helemaal anders… . U hoort het al, een goed uur later stonden we samen met onze fietsen terug in de jeugdherberg, met het snode plan de fietsen daags nadien (volgens gekend scenario) onder de aandacht van de provodnika te brengen, die ons dan zou “verplichten” ze in het bagageruim te stellen. Eens op het perron, en de trein aangekomen, zijn we ze voor de zekerheid toch maar uit elkaar beginnen vijzen en voor we het goed en wel beseften stonden ze al netjes boven ons hoofd in de treinwagon. Leve de Russische onvoorspelbaarheid.

We zijn dus voorlopig zonder kleerscheuren Rusland doorgekomen. Morgen trekken we het land uit om de ferry naar Japan te nemen. ‘Waar zit nu het element van spanning?’ vraagt u zich (terecht) af. Wel, om in Rusland te verblijven heb je niet enkel een visum nodig, maar moet je eveneens binnen de drie dagen geregistreerd worden, en dit voor elke stad waar je langer dan drie dagen vertoeft (kwestie dat ze de interne migratie graag een beetje in de smiezen houden). Het duurdere hotel neemt dit normaalgezien gratis voor z’n rekening, het goedkopere hotel vraagt hier een beetje roebels voor, en mensen die bij iemand thuis blijven, wel, dat mag eigenlijk niet (tenzij de gastheer een brief stuurt naar iemand van binnenlandse toestanden met de melding dat jij daar verblijft). Uzelf registreren zou theoretisch gezien moeten lukken, al kan niemand je vertellen waar en wanneer je dat dan wel zou moeten doen. De aandachtige lezer weet meteen dat wij, om helemaal in orde te zijn met de Russische arm der wet, ons dus zowel in St.-Petersburg als in Moskou hadden moeten registreren. Diezelfde aandachtige lezer weet echter ook dat wij in beide steden bij aardige mensen thuis een bed aangeboden kregen (wel zelden langer dan de voorziene 3 dagen), en, gezien de afwezigheid van berichten over ingewikkelde registratieprocedures, we niet over de nodige papiertjes beschikken. Nu,voor ongeruste zussen, mamas en papas ons mailen met de vraag waarom wij niet flink in orde zijn en wat we daar in hemelasnaam ‘in de vremde’ aan het uitspoken zijn, enige zaken ter verdediging. We hebben namelijk aan mijnheer de grenswachter in Ivangorod gefvraagd hoe dat zat met die registratie voor ons – fietsende kampeerders -, die na wat gebrom met zijn collega ons de deur wees met een ‘ok, ok’. Ook de hotelmijnheer van in St.-Petersburg vertelde ons hetzelfde (om heel eerlijk te zijn bekeek ie ons eerst alsof we niet goed wijs waren ons niet te registreren, maar na eventjes te snorren op het internet dacht hij dat het misschien toch niet nodig was). Als Russen er al geen wijs uit raken… hoe moet ne arme tourist dat dan doen? Het wordt morgen dus een klein beetje spannend aan de grens, maar zoals dat gaat hier in Rusland: waar Roebels zijn, is een weg!

Melanie

Mel en Bert in Siberie

2009-11-10T20:03:00.000-08:00

Gegroet, ooh waarde blogvolgers, jullie zijn vast nieuwsgierig naar onze treinavonturen en siberische omzwervingen. Wel, ik moet u niet teleurstellen, de trein door Siberie lost al zijn verwachtingen in. Om te beginnen is er het gedoe met bagage op de trein. In theorie is die gelimiteerd tot 35 kg per persoon, in praktijk is er zoveel stapelplaats (zeker in derde klasse, onze klasse) dat iedereen meeneemt wat hij wil. In beide gevallen zijn wij in orde met onze twee fietsen en tien tassen, tenminste als we de fietsen netjes inpakken in plastieken zakken, zoals onze Russische fietsvrienden ons uitgelegd hebben. Na de treinervaring st.-Petersburg - Moskou hadden we dit keer onze twee fietskaders bij elkaar gesjord tot een compact pakketje dat netjes op het bovenste bagagerek geschoven kon worden. Onze treinbegeleidsters (iedere wagon heeft er twee, voor onderhoud van sanitair, beddegoed, ticketjes controleren, wekken van pasagiers, ijs wegkappen onder wagon,...) dachten er echter anders over: de fietskaders mochten er niet op. Hoe zeker wij ook waren van onze zaak, we hadden zelfs een document in het Russisch bij dat onze fietsvrienden ook altijd gebruiken in geval van onenigheid met de treinbegeleider, het mocht er niet op. Met de trein die op vertrekken stond, moesten we wel inbinden en onze kaders naar de bagagewagon brengen. Op de trein dan een hele redevoering tegen onze medepassagiers (want wij verstaan geen Russisch) over die domme toeristen die denken dat ze een fiets mee op de trein en kunnen nemen, en dat we toch maar eens moeten passeren langs de bagagewagon met onze portefeuille. Goed, twee dagen gezapige treinreis later ontmoeten we twee andere fietsvrienden op het perron in Perm, waarmee we hadden afgesproken voor een babbeltje. Die snappen ook niets van het hele zaakje, maar ja, ze kunnen er ook niets aan doen, de treinbegeleider heeft het laatste woord natuurlijk. Komt de mens van de bagagewagon erbij staan, zeggen dat het ons toch wel tweeduizend roebel gaat kosten (45 euro), ons pakketje. Als we echter zonder papieren werken, kan het ook voor duizend. Hmm, denken wij, laten we de kat nog maar wat uit de boom kijken. De dag voor aankomst, ondertussen is iedereen onze vriend, ook de treinbegeleidsters, ze zijn erg attent, komt diezelfde kerel naar ons met een bonnetje en de boodschap dat we daarmee naar naar de bagagewagon moeten komen bij aankomst. Wij denken, aah, ze hebben toch nog een oplossing gevonden voor ons, symphatiek, en denken zelfs om een kleine fooi te geven aan meneer. De ochtend van aankomst, het is -13 op het perron, zo meldt de thermometer, begeef ik mij met mijn bonneke en een goed gemoed naar de bagagewagon om ons pakketje in ontvangst te nemen. Staat daar echter een madam van het station met een boekje en een bagagetreintje, waar onze fietskaders netjes bovenop geladen worden. Niet alleen gaan we moeten betalen, maar onze fietsen worden meegenomen op het treintje, terwijl de wielen, zadels en tassen nog op het perron liggen. Ik word kwaad (dat gebeurt niet vaak), maar daar schieten we niets mee op. Ik probeer onze fietsen nog van het wagentje te pakken, maar dat wordt niet toegelaten. Daar staan we dan, iedereen is ondertussen al weg, moederziel alleen op het perron met onze vier wielen en tien fietstassen, op een bevroren perron in Irkutsk. Het is een vreselijk karwei om dit alles naar het stationsgebouw te slepen, vooral omdat onze handschoenen niet aangepast zijn aan de koude en we om de zoveel meter moeten stoppen om terug leven in onze handen te krijgen. Uiteindelijk binnen geinstalleerd, begint Mel, die beter haar kalmte heeft weten bewaren dan mij, aan de lange zoektocht die naar onze fietsen moet leiden. De mensen van het bagageruim blijken echter erg behulpzaam en begripvol (Ze spreekt geen Russisch, dus bellen we onze collega die Duits spreekt om te tolken). Zij kunnen echter ook niet helpen dat ze met een uitgeschreven bonnetje zitten dat betaald moet worden. Nu, het strafste van het hele verhaal is dat ons pakket maar 300 roebel bleek te kosten, zijnde een kleine zeven euro en dus niet de tweeduizend die onze meneer van de bagage ons voorhield, de geniepigaard! Al bij al valt het dus allemaal nog mee. Hier in Irkutsk zijn we, voor het eerst op onze reis, veel toeristen tegengekomen. Voornamelijk mensen die ook voor langere tijd onderweg zijn, en die op doorreis zijn naar Mongolie. Interessant om ervaringen mee te delen. Onze Nederlands vriend bijvoorbeeld, Anne-Geert, is door de douane al 3000 roebel uit de zakken geklopt geweest bij de check-in voor zijn vliegtuig Moskou-Irkutsk.

Voor de rest was de treinreis zeer aangenaam en comfortabel. Ik verwijs jullie door naar de foto's en de commentaar erbij om een idee te krijgen van het leven op de trein. De meeste russen hier zijn erg nieuwsgierig naar buitenlanders, en degenen die geen last hebben van verlegenheid, blijven onverstoorbaar dingen vragen en vertellen in het Russisch, of je al dan niet moeite doet om ze te verstaan.

We zijn in Irkutsk gestopt om het Baikalmeer te bezoeken, de grootste zoetwaterreserve ter wereld. Omdat het te koud is om lang buiten te blijven, hebben we een stuk eiland in het meer verkend per 4x4 sovjetbusje. Ook hiervoor verwijs ik door naar de foto's. Voor de rest hebben we ons goed laten verzorgen in de herberg van dat eiland, met lekker eten en de heetste sauna die we ooit gevoeld hebben. Voor het eerst deze reis voelden we ons eens echte toeristen. Dat is eens plezant, vooral om ook andere toeristen te ontmoeten, maar we gaan toch blij zijn als we terug onafhankelijk op onze fiets zitten en kunnen kamperen.

Ter afsluiting, nog enkele weetjes:

- het uurverschil met Belgie is ondertussen al zeven uur, binnenkort tien.

- bij de kapper in Rusland betaal je per centimeter haar dat geknipt wordt.

- Russen zeggen steeds "kak, kak, kak", wat zoveel betekent als "Hoe moet ik dit nu uitleggen".

- De uitspraak "Russian, Belgian, OK!", samen met een hartelijke handdruk en eventueel een kus en een omhelzing kan gelden als het hoogtepunt van een conversatie met een beschonken Rus.

Morgen nemen we de trein naar Vladivostok, waar we nog eens een gastvrouw hebben die ons komt ophalen aan het station. En dit keer geven we van in het begin onze fietsen integraal af aan de bagagedienst.

Nog een laatste berichtje vanuit Moskou

2009-11-02T00:27:00.001-08:00

Nog een laatste berichtje vanuit Moskou, alvorens we onszelf en al ons gerief wederom op een Russische trein laden. Dinsdag wordt een drukke dag: om zes uur staan we op om zeker om tien uur bij de verdeler van Rohloff en Magura van Moskou te zijn, die in de buurt van het station woont, voor nog een snel groot onderhoud aan onze fietsen (het is een kleine 20 km fietsen door de ochtendspits van Moskou, waarvoor je toch al snel drie uur moet uittrekken) en om 13:30 nemen we de trein, wat betekent dat we fietsen uit elkaar moeten halen, mooi inpakken en in het bagageruim boven de bedjes zien te installeren, samen met onze negen fietstassen en onze 5 l water, dit alles zonder onze reispartners voor de volgende drie-vier dagen teveel onder de voet te lopen (we hebben alvast koekjes mee om het goed te maken).

Vandaag genieten we nog van onze laatste dag Moskou, waar we ons al erg thuis voelen in Julia en Micha's appartement, al zijn ze er momenteel zelf niet, maar wel andere huisgenoten die hier een kamer huren. Hoewel ze wel vaker gasten hebben, zijn we hier geweldig enthousiast ontvangen geweest (ze haddden zelfs een verwelkomingscadeautje voor ons, en nog een mooi ook, stel je voor). Alles verloopt hier een beetje chaotisch, maar daar houden we van, zo voelen we ons niet teveel in de weg lopen. Op toeristisch vlak hebben we niet zoveel ondernomen in Moskou, omdat het hier zo gezellig is en ook omdat Melanie wat ziekjes was (maar ze is nu weer helemaal beter hoor). Gisterenavond wilden we naar een ballet gaan van Blauwbaard, maar blijkbaar hadden we ons van datum vergist en was dat gisteren. Onze avond werd nog goed gemaakt door een meisje dat ons twee gratis tickets kwam aanbieden van haar vriendinnen die niet konden komen. Het waren tickets voor een klassiek concert, of zo leek het toch toen we de zaal binnenkwamen. Uiteindelijk bleek het een night-of-the-promsachtig gebeuren te zijn, met zeven bekende Russische tenoren die hulde brachten aan een populaire Russische zanger die onlangs overleden is. Alleszins onderhoudend, dat vond ook het publiek en de dame langs ons die overtuigend “bravo” riep na ieder nummer. Verder hebben we hier al heel wat vergane sovjetglorie kunnen bewonderen (standbeelden, de fontein van de vreugde van de verenigde volkeren, de paviljoenen met de vruchten van het socialisme, die nu als markplaats dienst doen) en kennen we, dankzij onze Russische vrienden, de weinige plaatsen in Moskou waar je goed kan eten voor weinig roebels (de cafetaria van het polytechnisch museum!) en drinken (ook Moskou heeft zijn eigen microbrouwerijen met levend bier). In de supermarkt moet je trouwens goed uitkijken wat je koopt. Lokale produkten zijn over het algemeen betaalbaar, maar alles wat geimporteerd is, en dat is heel wat, is twee of drie keer zo duur als in Belgie, door hoge taksen op import, denk ik dan. Hierdoor zijn voor ons heel gewone produkten erg duur, zoals pasta in andere vormen dan soepelleboogjes, bonen in blik en koolzaadolie (normaal onze favoriete olie, wegens gezond en niet duur). Een blik tomaten van 400 g kost bijvoorbeeld 70 roebel (1,5 euro) terwijl je daar twee kilogram verse tomaten voor hebt (ok, die zien er dan niet fris uit, maar het is toch maar om in de saus te doen). Vandaag doen we nog een poging om het Kremlin te bezoeken, (vorige keer lieten ze niemand binnen) en hebben we een ontmoeting met Melanie’s neef Gert, die toevallig ook in Moskou is, en dat zal het zowat geweest zijn voor ons in Moskou.

lekker logisch: Moskou

2009-10-27T00:40:00.000-07:00

Gegroet o aardige blogvolgers,

Het is zover, ons "we fietsen tot St Petersburg" queeste is afgelopen, en wordt bij deze vervangen door een ordinair tripje, waarin we ook andere middelen van transport (lees trein, boot en bus) zullen gebruiken om ons te verplaatsen. Voor u dus vol bewondering leest dat we al in Moskou zijn, bedenk dan dat de enige inspanning hiervoor het uithalen van onze wielen en het plaatsen van de hele handel op het bagageruim (niet te onderschatten, meer info bij Bert) was.

U leest het goed, we hebben het mooie ende lieflijke St.-Peterburg geruild voor het nog grotere, maar tegen onze verwachting in toch ook wel best mooie Moskou, alwaar we bij uiterst enthousiaste warmshower mensen verblijven. Onze fietsen staan reeds bij onze volgende host Julia (kwestie van maar een keer door centrum Moskou te moeten fietsen), maar wij zelf vertoeven op de 24e verdieping bij Misha, die ons ontvangt alsof we familie zijn die een hele reis hebben gemaakt om hem te bezoeken. Op voorhand kregen we een 2p lange mail over wat we allemaal konden doen in Moskou, zowaar een lijst van dingen waar wij maar uit te kiezen hadden. We kozen voor het zicht vanop de universiteit, het bezoek aan een typisch russisch badhuis, een avondje op stap gaan en een wandeling op het rode plein (andere opties waren onder andere een bezoek aan zijn geboortedorp ten Noorden van St Petersburg, raften en rappellen). Bij onze aankomst had hij een typisch Russische maaltijd voorzien, gevolgd door thee en wel 3 soorten typische koekjes. In de frigo bevonden zich dan weer traditionele sovietdrankjes. Als een volleerde gids leidde hij ons het Rode plein rond, en voor het universiteitsbezoek werden we gegidsd door een vriendin van hem, die daar een doctoraat maakt. Het gebouw zelf mochten we helaas niet binnen, bij gebrek aan Russisch staatsburgerschap. Gelukkig was de omgeving en de buitenkant ook meer dan de moeite waard. Vanavond gaan we baden in Russische stijl (ze hebben hier zowaar zelfs takken waarmee ze zichzelf slaan ter stimulering van de bloedsomloop), we zijn benieuwd. Het is allesinds superfijn om zo ontvangen te worden!

Voor zij die zich interesseren in het verdere (blits)verloop van onze reis: Op 3 november nemen we de trein naar Irkoetsk, om daar na 78u treinen aan te komen. Na 5 dagen Irkoetsk en het bezoek aan het grootste drinkwaterreservoir ter wereld (het Baikal meer), treinen we verder richting Vladivostok (nog een vlotte 3 dagen trein), alwaar we 3 dagen tijd hebben om de boot naar Japan te vinden. In Japan wordt onze fiets weer opgewaardeerd van stuk bagage naar rijtuig, en plannen we de bergen over te fietsen (volgens de warmshower-Japanezen sneeuwloos en goed te doen), naar de boot die ons naar Shangai zal brengen. In Shangai wacht een erasmus-huisgenoot van mezelf ons op, en blijven we een goede week vooraleer we met trein en bus (u leest het goed, weerom zonder te fietsen) naar Vietnam trekken, alwaar mijn teergeliefde zusters ons rond Kerstmis (hun vliegtuigtijden veranderen nog regelmatig) zullen vervoegen, en we drie weken rondwandelen. Dan halen we onze fiets terug van onder het stof en rijden we enkele maanden rond in Zuid-Oost Azie (Vietnam - Laos - Cambodja) tot papa en mama Bert ons komen visiteren in Thailand (dat is toch het plan). Vanaf daar geef ik normaalgezien het woord aan Bert (teveel stannekes waarvan ik noch de naam noch de volgorde kan onthouden), maar aangezien die nog ligt te knorren zal dat voor een andere keer zijn. Bovendien houden we de spanning er zo in, nietwaar. Waarom zou u anders onze blog nog komen bezoeken... Tenzij om berichtjes te posten dan.

Allesinds vele groeten vanuit Moscow, waar we voorlopig nog niet Paranoid zijn en er ook nog geen Wind of Change geblazen heeft.

Melanie

St.-Petersburg

2009-10-21T02:59:00.000-07:00

Na Toila, waar we jullie vorige keer hebben achtergelaten, hebben we nog drie dagen gefietst en drie nachten in ons tentje geslapen alvorens in Peterhof, een voorstad van St.-Petersburg aan te komen. Koud en nat, zo kunnen deze dagen best omschreven worden. De toon voor onze eerste dag Rusland was onmiddellijk gezet: we werden gevraagd om te poseren voor een foto, door een verdachte snuiter benaderd die vreemde gebaren maakte, en de reeds dagen aanhoudende regen veranderde in sneeuw, tot grote voldoening van Melanie, die altijd al droomde van Rusland onder een sneeuwtapijt. En het bleef sneeuwen ook, zodat er zich die nacht een mooie isolerende laag op onze tent vormde. Onze gastvrouw riep ons ‘s morgens en ‘s avonds binnen om wat op te warmen bij een warme tas thee en verse aardappelgebakjes die ze gemaakt had, wat natuurlijk erg op prijs gesteld werd.

Desalniettemin hadden we het een beetje gehad met alle nattigheid en die avond in Peterhof trakteerden we onszelf op een hotel (natuurlijk met uitgebreid ontbijtbuffet). Gezien de feestelijke datum (Bert en Mel twee jaar samen), leek ons dat wel gepast, al was al het was- en droogwerk (chauffage op 30) dat we gedaan hebben er misschien wat over.

De dag erna naar St.-Petersburg, waar we de indruk kregen dat Rusland de fietser geen warm hart toedraagt. Nochthans zijn de Russen (toch in St.-Petersburg) erg aardige vogels, soms wat nors en kort van stof, maar meestal erg vriendelijk en behulpzaam. Ondertussen zitten we al bij onze tweede gastheer (gevonden via www.couchsurfing.com), die naar zijn werk vertrokken is na ons de sleutels te geven. Zo gaat dat dus, je kent iemand nog geen half uur, en je biedt hem je appartement aan. En hij is niet aan zijn proefstuk toe, dat merk je bijvoorbeeld aan de speciale telefoon voor gasten die hij heeft (inclusief infoblaadje met nummers). Gelukkig zijn wij ook goede gasten en zullen wij alvast zorgen voor het avondeten.

Over St.-Petersburg en Rusland hebben we enkele toffe weetjes, zoals:

De metro in St.-Petersburg heeft erg mooie stations, en is tevens de diepste van Europa, met indrukwekkend lange roltrappen. Het is onduidelijk of dit nu is om onder de rivier te gaan of om als schuilplaats te dienen in geval van bombardementen.
In Rusland is het niet nodig om aan te schuiven in de rij. Wie dat wenst kan gewoon vooraan invoegen.
Saaie momenten aan het treinloket behoren tot de verleden tijd: nieuwe vrienden doen graag een babbeltje over je reisbestemming terwijl je moeizaam je ticket bestelt in het Russisch.
In Rusland zeggen de honden ‘gaf gaf’.

En tenslotte, omdat wij ons toch met iets moeten bezig houden op de fiets, hebben we voor jullie enkele Russenmopjes bedacht:

- Hoe voelt een Rus zich als hij ‘s middags opstaat?

Uitgerust

- Met welke woorden maant men een Rus tot kalmte aan ?

Rustig, rustig.

- Wat heeft een Rus altijd bij?

Zijn uitrusting

- Noem een typisch Russisch zeezoogdier.

Een Walrus

- Wie is de favoriete apostel in Rusland?

Petrus

Stuur ons ‘gerust’ zelf je eigen Russenmoppen, of post ze op de blog, dat wordt zeker geapprecieerd.

Bijna de grens over...

2009-10-15T06:49:00.000-07:00

Speciaal voor Wim nu snel nog een berichtje typen (morgen hebben we wel meer tijd,maar we willen de maandagmorgenteleurstelling zo klein mogelijk houden, op vrijdag lijkt het ons iets draagbaarder een kort bericht te lezen, al zijn het kaartje en de statistieken aangepast).

Het is verdorie koud geworden, zelfs het typen in deze warme bib gaat een beetje moeizaam, gezien de bloedsdoorstroming nog niet optimaal is (onze handschoenen zijn wel wind, maar niet waterdicht, wat best wel koud is tenzij je lekker warmgefietst bent). Gelukkig zijn de Esten uiterst aardige vogels, die de gekkerds die zo dom zijn in dit weer in hun tuin te willen slapen gauw binnen vragen. Het toppunt van aardigheid was in het nationaal park Lahemaa, een dame die zodanig rap was met het kamer (en meteen ook maar ontbijt) aan te bieden, dat wij niet wisten of ze nu een Bed and Breakfast had of gewoon enorm gastvrij was. Na veel vijven en zessen over ons beperkt budget in het Engels kwamen we erachter dat het tweede waar was. Ze belde voor de zekerheid toch nog maar eens haar dochter op, die ons in perfect engels verklaarde dat haar mama nu eenmaal "such kind of woman" was. Heerlijk, twee dagen kind aan huis zijn, met zelfs onze eigen TV (iedereen keek daar naar zn eigen toestel, ook wij, met sattelietontvangst zelfs), en de sauna die voor ons werd opgezet. Ontbijt stond (zoals in het begin aangekondigd) klaar, en zelfs avondmaal zou er geweest zijn ware het niet dat wij zelf als soort wederdienst voor onze gastheren lasagna gemaakt hebben (een beetje mislukt wegens uiterst beperkt winkelaanbod, maar toch best wel smakelijk). Bij het weggaan kregen we de raad zeker nog eens terug te komen met vrienden voor op vakantie. Mooi is dat!

De nacht erna in het park hebben we (kwestie dat we die tent toch voor iets bijhebben) in de luxueuze kampplaatsen gekampeerd, met een vuurtje en de bijpassende harmonikatoontjes. De nacht was winderig en vol hagel (veel interessanter dan regen), maar zowel de tent als de slaapzakken doorstonden de toets met bravo. Gisternacht opnieuw ons tentje gezet (het dochtertje kwam ons binnen vragen, maar onze tent stond al op...), maar helaas was de hagel regen geworden, wat maakt dat we voor vannacht stiekem hopen op uiterst gastvrije Esten, kwestie van onze tent te drogen en niet vanuit een natte regenoutfit in een klamme tent te stappen...

Overmorgen passeren we de Russische grens,

en vanaf dan wordt ons vakantietempo een beetje opgedreven, kwestie van binnen de maand het hele land door te sjeezen.

Ongetwijfeld hoort u daar later meer over,

Frisse groenten

(hier zijn het bonen en andere blikdingest,

verse groentjes zijn niet enkel te koud om te snijden,

degene die ze in de winkel verkopen zien eruit alsof ze het niet echt fris hebben gehad)

Melanie

terug op de fiets

2009-10-09T04:41:00.000-07:00

Nog even een snel berichtje voor we afscheid nemen van onze nieuwe thuis. Het was hier aangenaam vertoeven, maar de Estse moerassen en de Russische grens roepen. Tot binnenkort!

een gemeenschap in Tallin

2009-10-05T07:03:00.000-07:00

Zoals beloofd een berichtje uit Tallin, en nog wel uit een gemeenschap om Ü tegen te zeggen (gepast met puntjes op). We zijn hier namelijk (via de website van www.couchsurfing.com, een aanrader voor de avontuurlijken onder u die graag nieuwe vrienden maken, voor fietsers is er ook www.warmshowers.org) terecht gekomen in een gemeenschapshuis die niet enkel bestaat uit de gemeenschap van de mensen die er wonen, maar tevens de buurt en couchsurfers in het gebeuren mee opneemt. Zo wordt er hier elke avond gekookt voor wie wil komen eten (voor een luttele 2 euro, die dient om te sparen voor vb een nieuwe oven), en worden regematig gemeenschapsactiviteiten georganiseerd (in de twee dagen dat we hier zijn al een marktje en een filmavond). Al wie wil mag hier gratis komen logeren (vb via couchsurfing), maar er wordt gevraagd om toch een keertje te koken voor de groep. Wat wij prompt bij aankomst vrolijk deden, met oven, dus grote luxe voor ons. We hadden sowieso gepland voor onze gastheren te koken al hadden we niet gerekend op 15 man, dus zijn we de winkel een extra bezoekje moeten brengen. Dit is echter het begin, ze plannen een creche, een fietsenherstelplaats en een soort plek waar je met je laptop kan konen werken overdag te creeeren. Een strak stel plannen, zoveel is zeker, ik zou graag binen een jaar of 5 eens komen kijken hoever ze staan.

We zijn dus weer prima terecht gekomen, hebben prompt een matras op zolder gekregen, en mogen hier gezellig rondtjaffelen zonder we daarmee iemand lastigvallen. Mooi is dat, zeker gezien we hier wel eventjes denken te blijven. De 17e oktober is er namelijk nog lang niet (onze intrede in Rusland is dan voorzien), en Rusland maar een 150km fietsen ver, al willen we onderweg wel nog een nationaal parkje doen. Ge zou nog denken dat ze hier meer nationaal parken hebben dan inwoners, maar dat lijkt me niet helemaal correct...

Omdat u vast allemaal eerder benieuwd bent naar Tallin, dan naar gezellige huisverhalen - woensdag vieren ze hier trouwens het nieuwe verwarmingsseizoen, en we gaan ter gelegenheid eclairs bakken (helaas moet ik mijn trouwe bakpartner Evelien vervangen door een minder ervaren mannelijk en lichtjes kalend exemplaar, op die manier komen er alvast minder blonde haren in het baksel terecht) - toch eventjes de eer betonen die het zeker verdient. Tallin is zo een beetje het Brugge van het noorden, maar dan zonder massas fotograferende Japanners, met een prachtige oude stad die nog heel wat middeleeuse charme bezit. Gezien het ons nog steeds niet gelukt is onze fotos op het internet te posten (binnen enkele ogenblikken kan deze informatie achterhaald zijn, want Bert is van plan ze erop te zetten), kan u zich alvast hier visueel informeren over de pracht van dit stadje (de fotos staan onderaan de pagina, dus scrollen is de boodschap).

Eventjes trouwens een eervolle vermelding voor Else, die zich met trots de winnares van de fotowedstrijd kan noemen. Als beloning hiervoor ontvangt ze binnenkort een authentieke Tallin postkaart. Alle anderen, niet getreurd, er zullen zeker nog soortgelijke accefietjes volgen waarin u hopelijk meer geluk heeft (deelnemen helpt dit geluk in de goede richting).

Tot de volgende!

Melanie

Soomaa

2009-09-30T07:09:00.000-07:00

Gegroet!

jawel, u leest het goed, groeten doe ik u, vanuit het nationaal park van Soomaa nog wel. Het doet hier wat Scandinavisch aan, met geweldig mooi georganiseerde en gratis kampplaatsen (met toilet, incl WC-papier, hutjes, vuurplaats en droog hout dat we verdmn nog aan toe niet aankregen), ook met mooi onderhouden wandelpaden, een infocentrum met keuken, gratis internet en symphatieke parkbeheerders wiens persoonlijke gasten we zijn en voor wie we koken, met een geweldig grappige parkhond (worstformaat) wiens favoriete bezigheid het is om nieuwe toeristen door de 'beaver trail' te loodsen. Jammer dat de foto's (en filmpjes) er nog niet opstaan, want de omgeving is hier prachtig, 'bog' noemen ze het in het engels, een soort moerasland vol kleurige begroeiingen en met al het wild vertegenwoordigd dat deze breedtegraad van de planeet te bieden heeft (beren, wolven, elanden, bevers, herten, ...).

Enfin, volgende keer meer van dat. Ze gaan nu de film over het park voor ons opzetten (op groot scherm ). Morgen vertrekken we hier en over enkele dagen zien we jullie terug in Tallinn.

Estland, het land der Esten

2009-09-28T06:54:00.001-07:00

Gegroet,

u leest het goed, we zijn eindelijk in Estland aangekomen. We fietsen dan ook zo op het gemak mogelijk, kwestie van geen 2 weken aan de Russische grens te resideren.

Momenteel bevinden we ons in een dorpje, vlak voor het Sooma national park, alwaar we de volgende dagen (lees overmorgen) gaan rondlopen op bog-schoenen (iets als sneeuwschoenen maar voor moeras) of gaan rondvaren in een kano, afhenkelijk van de prijzen en het aanbod. Natuurlijk hangt dit ook af van of we met kredietkaart, Euros, Lats of Roebels mogen\kunnen betalen. We bevinden ons namelijk in een gebied waar geldafhaalmachines dun gezaaid zijn (enkel in de hele grote steden, en die liggen niet op onze weg), en we ook nog geen enkel wisselkantoor hebben gezien. Gelukkig kan je theoretisch gezien met de kaart betalen in de winkel, al blijkt dat in praktijk een heen en weer gebel te zijn met iemand die duits of engels spreekt, en uiteindelijk de harde valuta (hier Euros) de bovenhand halen.

Estland dus, alwaar ze Ests spreken, een finno-ugrische taal, verwant met het Fins en het Hongaars. Helemaal niet moeilijk eigenlijk. Een worst heet hier 'worst` en een tomaat `tomat`. Een twee drie gaat iets minder vlot (üks, kaks, kolm), maar waar heeft een mens anders vingers voor gekregen?

De paar man die we ontmoet hebben zijn alvast enorm aardig, een 'terre' als groet wordt snel beantwoord (in tegenstelling tot Polen, alwaar iemand die naar vreemden glimlacht als idioot wordt beschouwd), en onze gastheren van gisteren nodigden ons prompt uit op een koffie (te interpreteren als een uitgebreide broodmaaltijd met 'worst'). Ze waren zelfs zo vriendelijk om ons s nachts te verlichten met een gigantische phare, onwetend van de moeite die wij hadden gedaan om eindelijk eens de straatverlichting te ontsnappen. Dan maar gaan kloppen om te vragen of ie uitkon (meerbepaald een kwartier geprobeerd met kloppen, roepen en bellen, ze droegen een hoorapparaat, zo bleek daags nadien).

Mevrouw komt ons hier op vriendelijke wijze de bib uitsturen,

dus meer weer de volgende keer (hier regen)

Melanie

Riga en verder

2009-09-25T04:30:00.000-07:00

Vier nachten hebben we doorgebracht in Vasilisi's en Maria's boomgaard. Na de ochtendlijke gesprekken over internet over spoetniks, winters in Siberie, het maken van wijn, en andere huishoudelijke bezigheden, brachten we de dag dan door in centraal Riga, waar we tevoet naartoe konden dankzij onze uitstekende locatie.

Riga is best een mooie stad, bekend om zijn vele art-nouveaugebouwen, en een hele grote ook (de grootste van de Baltische staten), met een gevarieerd aanbod aan eet- en drankgelegenheden (onze favoriet was het lookrestaurant). In tegenstelling tot Vilnius, lopen hier nog tal van buitenlanders rond en zijn de restaurants en bars goed gevuld. Misschien komt dit wel doordat Riga aan zee licht, en goedkoop bereikbaar is vanuit Zweden, Denemarken en Duitsland, peins ik dan in mezelf. Buiten wat door de straten slenteren, hebben we (nog maar eens) een museum over de sovjetonderdrukking bezocht. Dit keer werden voornamelijk de deportaties en volksverhuizingen onder Stalin onder de loep genomen, met tal van persoonlijke verhalen en voorwerpen van slachtoffers. Hier in het ex-oostblok wordt er veel aandacht aan Stalin besteed, veel meer dan bij ons. Hitler wordt ook wel eens vernoemd (in het begin van de oorlog werd hij eventjes als bevrijder gezien), maar blijft een broekventje in vergelijking met Stalin, begrijpelijk ook als je hun geschiedenis leest.

Ondertussen hebben we afscheid genomen van Vasili en Maria en hebben we nog eens een nacht doorgebracht bij echte Letten. Overigens lachen die even hard met vegetariers dan Russen. Zeker nu ik toevallig een snotneus heb, worden dit soort ontboezemingen met afkeurend hoofdgeschud onthaald. Vasili wist het ook al: om gezond te blijven moet een man vlees eten, vodka drinken en rauwe eieren leegslurpen, liefst met grommende geluiden.

Kamperen en kuren

2009-09-21T04:00:00.001-07:00

We zijn ondertussen in Riga aanbeland, na een uiterst relaxerende 4 dagen Jurmala, de plaatselijke cote d' azur. Zoals het hoort hebben we daar ne dag in de SPA gehangen (het is een befaamd kuuroord) en zijn we een dag naar het grootste waterpark van Noord-Europa geweest (het is een befaamd waterpark). Jammergenoeg ligt Jurmala vlakbij Riga, zodat we genoodzaakt zijn zonder veel fietsen ook hier de toerist uit te hangen (we mogen Rusland maar binnen de 17e oktober, en met dat het nog amper 2 weken fietsen is, zijn we verplicht wat meer te spazieren).

Dat befaamde waterpretpark verdient wat extra aandacht, dus die plak ik, Bert, er hier tussen Melanies uitleg even tussen. Likvu akvaparks heeft 20 glijbanen, waarvan 5 met opblaasbootjes. Er zijn er binnen, buiten (die helaas dicht waren, jammer), breed, dun, helemaal donker, lang met veel bochten of gewoon recht naar beneden. De spectaculairste vonden we de Tornado, uniek in Europa, waarbij je bootje gelanceerd wordt langs de binnenwand van een soort gigantische trechter, alsook de Honda, waarbij je een maximumsnelheid van 60 km/u haalt om dan in de rembaan op het einde instant geBIRd te worden. Noemenswaardig is ook de Snickers (ja, zowat iedere glijbaan heeft hier zijn eigen sponsor), waarbij je met z'n tweeen in een bootje de zotste bochten maakt, helemaal in het donker.

We hebben overigens een nieuwe fase in het vragen-of-we-in-de-tuin-mogen-slapen momentum bereikt. Nu vragen we of we ook iets langer mogen blijven staan (tegen betaling, een camping kost tenslotte ook geld). Betalen mocht in Jurmala niet (beste camping ooit trouwens, vlak naast de rivier en op 5min wandelen van het centrum), maar de pralines die we gekocht hadden werden meteen aanvaard (zonder het "dat had je echt niet moeten doen" toneeltje dat er bij ons vaak bijhoort. Tuurlijk moesten we dat doen). Een gepast geschenk vinden voor onze huidige gastheren wordt iets moeilijker (suggesties zijn welkom). Beide zijn ze diabetisch (merkten we nadat ik mevrouw overtuigd had om toch een stukje chocolade te proeven), en toen we gisteravond thuiskwamen met Lelies bleek mevrouw allergisch... (gelukkig kon het wel na het uitknippen van het stuifmeel-stamper-ding). Wijn gaat niet omdat mijnheer zelf wijn stookt (van appels, druiven, noem maar op) en ook wodka staat in zijn kelder alcoholisch te worden. Fruit hebben ze bij hopen (we slapen in de boomgaard, alwaar de rijpe appels en peren ons rond de oren vliegen) en ze hebben zowaar zelf een eigen Russische sauna (met sla op je rug dingen en al bij). Het is een redelijk traditionele boerenfamilie, dus liflafjes en onpraktische dingen lijken ook niet meteen waar ze op staan te wachten. Praktische dingen hebben ze dan weer al... . Jaja u ziet het al, we hebben hier aan gesprekstof geen gebrek.

Even snel

2009-09-16T05:20:00.000-07:00

uit een bibliotheek waar ons uur internet erop zit. Foto's en kaartje zijn bijgewerkt, het verhaal zal voor de volgende keer zijn. Hoewel, de commentaar bij de foto's zegt ook al iets.

Daag!

Meer weer

2009-09-14T03:01:00.000-07:00

Even een kort berichtje uit de bibliotheek van Renda, een klein dorpje in Letland. Bibliotheken zien hier trouwens dik gezaaid en steeds voorzien van computers met internet, dus dat valt mee.

We zijn niet zo heel hard opgeschoten sinds de vorige keer, voornamelijk omdat we de toerist hebben uitgehangen aan het strand van Liepaja (mooi versierd met vervallen sovjetinfrastructuur die ooit dienst gedaan moet hebben als duikbootbasis) en in het rustieke stadje Kuldiga, dat zich de trotse bezitter van de breedste waterval van Europa mag noemen (wel 250 m tot 270 m breed, afhankelijk van de regenval). Natuurlijk hebben we al dit moois voor jullie op foto vastgelegd. We hebben ook de eer gehad bij boer Vasili en zijn vrouw Marta te logeren onderweg. Vasili is Ukrainer van oorsprong en alzo hebben we ons Russisch al wat kunnen oefenen. Met hun enkele stuks vee, velden, tuin en visvijver zijn ze quasi zelfvoorzienend, en moeten ze dat wel zijn. Vasili vond Stalin niet speciaal ne toffe, maar dat boertjes zoals hij tegenwoordig nauwelijks kunnen overleven, vindt hij ook maar niks. Het is inderdaad jammer , want het kleine-boerenleven heeft op een manier wel charme, lijkt ons, heel wat anders dan zo'n groot boerenbedrijf waarin de boer een soort managersleven leidt.

De nachten worden merkbaar kouder en de zon staat steeds minder hoog aan de hemel, een typisch verschijnsel voor de tijd van het jaar. Zo komt het dat we eindelijk eens kunnen profiteren van al dat dons dat we meehebben in plaats van er het er 's nachts veel te warm onder te hebben. Ik denk dat we jullie de komende maanden meer dan anders op de hoogte zullen houden van de evoluties in het weer, gezien wij steeds noorderlijker gaan en de zon, terecht, zuidelijker trekt.

Eindelijk: een sterk verhaal !

2009-09-11T02:03:00.000-07:00

Regelmatig wordt ons gevraagd (door de mensen die een mondje duits of engels spreken, bij de anderen zijn de vragen iets meer basic) of we geen "sterk verhaal" hebben, na zo een tijdje onderweg op de fiets. Helaas moesten we daar steeds negatief op antwoorden. Verhalen hebben we, das zeker, maar "sterke"? Fijne avondjes, mooie dingen zien, plezante momenten, talrijk zijn ze. Maar wegens gebrek aan sensatie is dat niet meteen waar men op zit te wachten. Iets met een wolf of zo, dat eerder wel. Teleurstelling alom dus, mensen die dachten een avondje geentertaind te worden met stoerheid ende heldhaftigheid kwamen bedrogen uit.

Tot gisteren...

We waren al lichtjes voorbereid door onze eerste Letse gastfamilie, die ons vertelde dat er in hun dorpje een gratis muziekmuseum was, geleid door een heerschap dat graag uitleg gaf bij alle instrumenten. Eens op het dorpsplein aangekomen werd inderdaad onze aandacht gelokt door een muziekaal deuntje, gevolgd door "komm, komm, eintritt frei". Terwijl we onze fietsen vastmaakten (wat enige tijd kost) bleef ie roepen en spelen - we moesten ons inhouden om niet "wir kommem gleich" te roepen naar de andere kant van het plein. We konden dus al wat verwachten, maar toch waren we aangenaam verrast toen onze gastheer (in volksdanskostuum) nadat we 5 min in zijn eenkamerig museum waren op zijn accordeon begon te spelen ende zingen, waarna hij ons de bijhorende dans toonde, die wij dan moesten dansen terwijl hij verderspeelde. Geniaal! Waren wij daar met ons tweeen aan het hupsen en springen op de tonen van onze prive-muzikant. Hij had bovendien de meest zotte instrumenten staan, die wij - als kindjes in een hands-on museum - mochten vastpakken en bespelen. Meer nog, hij duwde ons een instrument in de handen (Bert een Balalaika - Ivanovitsj gewijs - en ik een eerder gewone Xilofoon (gelukkig mocht ik daarna op het orgel spelen), waarna hij een lied inzette, en van ons verwachtte dat wij zo konden meespelen. Hij zal wel wat beteuterd geweest zijn met het trieste geluid dat wij wisten voort te brengen... (probeer maar eens een onbekend lied te spelen op een onbekend instrument). Daarnaast had hij ook een "zingende zaag" (een zaag opspannen tussen je benen en daar met een vioolstok op spelen), een piano-orgel, verschillende indianenfluitjes, een schaapsdoedelzak, zelfgemaakte klap-trommeldingen, de mondharp (ons al bekend dankzij Gilles), allerlei andere harpen, een zelfgemaakte Sitar, wel 15 accordeons uit het soviet-tijdperk, en noem maar op. Alle instrumenten wist hij zelf te bespelen en het merendeel ervan had hij zelf gemaakt (de rest kwam van zijn reizen gokken we). Jammer dat hij onze vragen (zoals hoe oud is die antieke accordeon) niet verstond, maar doorspeelde en zong. Zelfs de fotos van zijn volksdansgroep (van de laatste 50 jaar) werden fier getoond... Het werd een feestelijke middag, das duidelijk.

De avond was echter niet minder feestelijk. Normaalgezien proberen we buiten de stad overnachting te zoeken, maar aangezien we graag wilden internetten (en dit enkel in grote steden kan) kwamen we toch in de stad terecht. Helaas kenden we de woorden "tuin", "gras" en "weide" nog niet in het Lets, wat het vragen naar een stukje tuin nogal bemoeilijkte. Uiteindelijk kwamen we bij een aardige kerel terecht, die ons - al verstond hij ons niet - wel wou helpen. Eerst bracht hij ons naar het lievelingsoord van de plaatselijke hangjongeren, om ons daarna (toen bleek dat we toch liefst niet zo publiek stonden) in de wildernis van zijn moeder te laten staan, om ons nog iets later terug te komen halen en bij hem thuis een bed aan te bieden (met de dochter uit Litouwen aan de telefoon als tolk ). Onder het motto "Trinken Schnaps und singen Wolga" werden we eerst een volledig maal voorgeschoteld, gevolgd door zelfgebrouwen Schnaps (eerst uit mout, dan destilleren en laten trekken met koffiebonen en citroen), het bierachtige voorproduct van de Schnaps, zelfgemaakt appelsap, Russische champagne, whisky en zelfs een fles Tequilla. Gelukkig was het water van de kraan hier drinkbaar, en konden we (tot groot ongenoegen van onze steeds vrolijker wordende gastheren) het steeds bijgevulde glas wat neutraliseren met een gigantische hoeveelheid water. De fotoboeken (waar mijnheer steeds in zo mannelijk mogelijke positie opstond) werden bovengehaald, en de taalbarriere werd steeds kleiner. De hoeveelheid zoetigheden daarentegen (samen met de alcohol) steeg exponentieel. Alles dat in huis was werd bovengehaald: wafeltaart (een feestgerecht uit buurland Litouwen), chocolade, koekjes, snoepjes, een ijsje, worst, ... noem het op en het stond tegen het eind van de avond op tafel. "Neen danku (of nje paldies)" werd niet echt als antwoord geapprecieerd, desondanks hebben we het eind van de avond zonder al te veel kleerscheuren behaald. We hebben dan ook wijselijk geweigerd toen onze wankelende gastheer nog naar een dansclub wou, teveel Wolga Wolga is ook niet goed voor de mens. Een heel fijne avond was het wel, en uiterst aardige en gastvrije mensen, dat zeker ook!

Melanie

Vilnius, het gezapige leven

2009-09-04T00:57:00.000-07:00

Een goede morgen,

Bij deze een berichtje over het gezapige leven in Vilnius dat wij hier aan het voeren zijn. Maandag of dinsdag bestijgen we normaalgezien onze aluminium rossen opnieuw, maar tot dan is het leven gezapig in Vlilnius. Het is een beetje zoals thuis, zij het dan dat we niet hoeven te werken (maar in plaats wel rondhossen in de binnenstad, een gratis gegidste tour volgen, het KGB museum bekijken, middagdutjes doen; la vie...).

Pas nadat we bij Raf en Lina toekwamen begonnen de feestelijkheden al, met een weekendje heidens festival. Hier liepen allerlei heidense figuren rond, waarvan "wolfman" de kroon spande. Wolfman was een eerder kleine kerel met baard, lang haar, traditionele kledij (lees leren laarzen, een linnen broek en een linnen hemd) maar vooral met een wolf over zijn schouders (zonder inhoud weliswaar, enkel het vel met pootjes en kop). Hij was zanger van een groepje, liep geregeld met een bijl rond om hout te hakken (gelukkig deed ie dat in het kader van een traditioneel standje) en danste vooral wild op de heidense tonen van zijn (wolfloze) collegas. U hoort het al, het festival was de moeite. Niet enkel voor de figuren die er rondliepen, maar ook de locatie was geweldig (de fotos proberen we er vanmiddag bij te posten). Het was gelegen op een eilandje, dus omringd door water, en met massas bomen, gras en riet langs de kant. Ze hadden zowaar zelfs een mobiele sauna, met het meer als afkoelingsplek, heerlijk! De muziek was erg gevarieerd, van metal tot folk tot experimentele dingest (een combinatie van klanken, begeleid door geprojecteerde vreemde figuren) dus bij wijlen echt wel in orde. We hadden zowaar zelfs de kans een van de DJs persoonlijk te leren kennen, t is te zeggen, een van de kerels die bij ons op de bus zaten speelde plaatjes s avonds (uiterst dansbaar, jammer dat het zo laat was, waardoor we redelijk snel slapen zijn gegaan). Aardig was ie ook nog, hij had een gratis plaats over (met dat hij zowel als DJ als voor zijn werk gratis binnenmocht) en wou die met een van ons delen. Mooie meevaller heet dat!

Aan alle mooie liedjes komt een eind, dus ook aan die op het festival (al was de muziek van de laatste groep niet iets wat ik persoonlijk onder "mooie liedjes" zou catalogiseren), waardoor we ons al snel terug te huize Raf en Lina bevonden. Aangezien Xavier, die eveneens te gast is hier, enkele dagen naar Warshou vertrok hebben wij voor 3 dagen een appartemnetje gehuurd in de binnenstad; kwestie van onze gastheren ook wat rust ende privacy te gunnen. Best wel een feestelijke optie overigens, voor de citytrippers onder u, voor 30 euro per dag heb je een mini-koninkrijkje alwaar ge naar hartelust kunt koken, douchen, internetten, lawaai maken 's nachts... . Helaas komt binnen 2 uur ook aan dat mooie liedje een eind, om opgevolgd te worden door nog enkele uiterst gezellige dagen terug bij Raf en Lina thuis, afwisseling moet er zijn!

Melanie

Malbork - Kalingrad - Klaipeda

2009-08-28T23:18:00.000-07:00

Hoewel het nog niet te zien is op ons routekaartje (dat moet gans vernieuwd worden, een heel gedoe), zitten we reeds in Vilnius! Onze fietsen staan bij Lina´s mama in Gargzdai en wij zijn met de bus naar Vilnius getrokken. We logeren bij Raf (een vriend van mij) en Lina, zijn vrouw en hun eenjarig dochtertje Ausrine. Xavier is toevallig op hetzelfde moment uit Belgie toegekomen en zit hier ook. Dit weekend trekken we naar een of ander postfolkfestival tegen de Letse grens, een reis in een reis in een reis als het ware. Voor we vertrekken wou ik nog even verslag geven van de laatste week, voor het te veel wordt om in een keer te schrijven. Hoewel, dat is het eigenlijk nu al een beetje, maar ik houd het desalniettemin kort.

We hadden u achtergelaten in Gdansk, alwaar we aan het citytrippen waren. We hebben aldaar nog een museumpje gedaan over de tijden van het communisme en het verzet, heel aanschouwelijk voorgesteld, bijna zo boeiend als een aflevering van "In Europa". We zijn daarna teruggegekeerd naar onze fietsen en tent in Malbork om aldaar het grootste en meest toeristische kasteel van Polen te bezoeken (zie foto´s), en ik moet zeggen dat het de moeite was, bijna zo goed als die aflevering van Mercator in Gdansk. Behemoth is er trouwens ook geweest en hun foto´s hangen bij de lijst van "belangrijke gasten van het kasteel". Nog twee nachtjes Poolse gastvrijheid gedaan, waarbij we een keer niet in onze tent mochten slapen, maar een heuse kamer kregen toegewezen. Uiteraard was er ook een koninklijk ontbijt inbegrepen.

Na wat complicaties aan de grens (gekkerds toch, die Russen), zijn we uiteindelijk toch vlot Kalingrad binnengeraakt. De chauffeurs zijn er even geschift als in Polen, maar er zijn minder wegen, wat het fietsen er geen pretje maakt. Na een nachtje in de hoofdstad, een stervende hond op de rijbaan (die we nog even in zijn heengaan begeleid hebben), nog geschifter verkeer en een auto vol gerookte vis (ik eet veel te veel vis tegenwoordig, dat heb je met een niet-vegetarische reisgenote) bereikten we de landtong die ons naar Litouwen voerde. In het Litouwse deel was ik al twee keer geweest, maar in het Russische nog nooit. Terecht, zo blijkt nu, het Litouwse is voorzien van fietspaden en tal van spectaculaire bezienswaardigheden, zoals de hoogste duinen van Europa en de heksenheuvel bijvoorbeeld (zie foto´s). Het kraantjeswater op de landtong bleek niet te deugen, of het moet iets anders geweest zijn, maar ik ben een nacht niet goed geweest. Sindsdien koken we ons water, hoewel er ook mensen zijn die zeggen dat dat niet nodig is. De laatste dag fietsen was er een met een nog zieke en vooral erg lege maag. En toen waren we in Klaipeda, en vervolgens bij Lina´s mama in Gargzdai waar we feestelijk onthaald werden. En hierbij ga ik het laten voorlopig. Tot de volgende, na het weekend ofzo, dan gaan we verder waar we gebleven waren.

Gdansk, aka vakantie in vakantie

2009-08-20T08:58:00.000-07:00

Gegroet,

Het leuke aan een lange reis maken is dat je vakanties in vakanties maken kan. Nu bijvoorbeeld, hebben we onze tent met fietsen achtergelaten in Malbork, en zijn we met de trein vertrokken voor een citytrip Gdansk, kwestie van een beetje cultuur op te snuiven. Althans, dat is mijn mening. Bert verklaarde vanmorgen dat ie eigenlijk toch wel liever op TV al die cultuurdingen bekijkt (we hebben Gdansk ooit gezien in Mercator), kwestie dat men dan voor u alle belangrijke dingen uitkiest, en ge bovendien niet in de rij moet staan. Gelukkig hou ik er wel van de dingen in het echt te zien, en houdt Bert er van om in een stadje van de geneugten des levens te genieten (zoals iets lekkers gaan eten en iets gaan drinken), zodat een citytrip er op tijd en stond wel inzit. Bert staat nu achter mijn rug mee te lezen, en belooft wederwraak (wat zal Jo blij zijn).

Ach, het is hier best gezellig, en vooral fijn om een beetje te kuieren, kerkjes te kijken en morgen een museumpje doen vooraleer we teruggaan naar de uiterst aardige boeren waar we ons tentje mochten laten staan. Boeren die ons zowaar niet voor de koffie vroegen, en waar we gewoon in de wei mochten staan. Vreemd hoe snel ne mens die dingen gewoon raakt eigenlijk. Nu, meestal vinden we het superfijn uitgenodigd te worden, elke avond is er gewoon een beetje teveel aan.

Kalingrad is gelukt overigens, voor de vlotte prijs van 65 euro de man zijn de russen zo aardig ons 3 dagen in hun land te laten passeren, mooi toch? t schijnt is het wel een heel mooi stukje natuur dat we passeren. Het is ook vooral de kortste weg tot Litouwen, ons volgende doel (nog een reis-in-reis; wat n meevaller...).

Tot erna waarscheinlijk, in Vilnius

Melanie

Poolse gastvrijheid

2009-08-18T05:38:00.000-07:00

Zo, hier zijn we dan weer. Dankzij een lokale gids hebben we internet gevonden in een bibliotheek in Grudziadz, een van de grotere steden op onze route. Terwijl ik dit schrijf, onderzoekt Melanie de mogelijkheden om een transitvisum voor Kalingrad te krijgen, dat stukje Rusland tussen Polen en Litouwen. Het zou ons heel wat kilometers besparen als we daar niet rond moesten. Bovendien is het net een heel interessant stuk om te fietsen: over de landtong die gedeeld wordt door Kalingrad en Litouwen, een mooi stukje natuur met veel zee en duinen.

Maar goed, ondertussen zitten we dus nog in Polen, waar we steeds beter onze plan weten te trekken. Onze woordenschat is beperkt, om het minste te zeggen, maar strategisch. Zo wordt men met de woorden 'tent', 'tuin', en 'een nacht' al snel als eregast onthaald in het gemiddeld Poolse huishouden. Vermoeiend is dat wel, zeker met onze nieuwe gedragsregel waarbij we dingen die ons aangeboden worden niet meer weigeren uit beleefdheid, zoals we dat geleerd hadden. Het blijkt trouwens net onbeleefd te zijn die eerste tas koffie te weigeren. Voor de gastheren is het immers de gelegenheid bij uitstek om meer te weten te komen over hun vreemde gasten. Met handen en voeten worden dan de meest eenvoudige dingen in grootse betogen uiteengezet (bijvoorbeeld: een fietser moet meer water drinken dan wodka; als het regent, houdt een tent je droog; of van hun kant: wij verkopen pluimvee; Dit weekend is het oogstfeest; vanavond grillen we worsten boven het vuur; wij zijn op bedevaart geweest en hebben er deze van flistende verlichting voorziene afbeelding van Maria van meegebracht.) De Polen zijn dus supergastvrij. Na die eerste koffie raak je meestal niet meer van tafel en moet je moeite doen om nog snel je tent opgezet te krijgen en je gerief te installeren. Daarna is het tijd om de moeizame conversatie verder te zetten. Overigens wendt iedereen zich het liefst tot Melanie. Ik kan ze daarin natuurlijk geen ongelijk geven. Een mevrouw die een beetje Duits machtig was, was wel erg expliciet: 'gij (waarbij ze naar mij gebaarde) koken, en wij (waarmee ze zichzelf en Mel bedoelde) buiten verder spreken'.

De Poolse drinkgewoonten zijn bekend: glaasjes wodka in een keer naar binnen kieperen. Wat ik echter niet wist, is dat niet alleen wodka, maar eigenlijk eender welke drank van een hoger alcoholgehalte hiervoor gebruikt kan worden. Zo hebben we bij het eenvoudige boerenpaar op leeftijd waar we vannacht logeerden, en die over een indrukwekkende collectie Mariaprenten beschikten (waaronder dat met discoverlichting), glaasjes advokaat (eierlikeur) achterover geslagen. En we moesten doorgaan tot de fles leeg was, eerder raakten we niet van tafel.

Dat is dan wel de mindere kant van de zaak: eigenlijk ben je moe en wil je op tijd gaan slapen om 's morgens fris en monter en op een fatsoenlijk uur te kunnen vertrekken. Dat lukt dus niet he. En uitslapen zit er meestal ook niet in, vanwege de zon die op je tent staat. Dat wil zeggen, als de haan des huizes je nog niet herhaaldelijk heeft toegekraaid. Het is zo erg dat we vanmorgen zelfs een beetje aan het morren waren over al die gastvrijheid en de ochtendlijke koffie die al aangeboden werd voor we goed en wel wakker waren. We waren wel een beetje beschaamd toen we, na het opbreken van ons kamp, binnenkwamen en er wederom, zoals gewoonlijk, een uitgebreid ontbijt voor ons klaar stond. Als we de kans hebben, doen we eens een camping om te bekomen van al die gastvrijheid en een avond op ons gemak te zijn.

Helaas lukt het hier niet om onze nieuwste foto's erbij te zetten. Dat zal voor een volgende keer zijn (normaal zijn er nieuwe foto's iedere keer dat we een nieuw berichtje posten). Wel heb ik vorige keer de rubriek 'uitrusting' toegevoegd, voor de mensen die geinteresseerd zijn in wat we allemaal meezeulen. De commentaar die erbij staat, zal in de loop van onze reis nog aangevuld worden. Het zal vooral interessant zijn te zien welke stukken de reis overleven en welke het wanneer begeven. Zelf zijn we toch alvast erg benieuwd.

De groetjes allemaal en tot de volgende keer maar weer.

Pila, daar waar internet is

2009-08-14T07:17:00.000-07:00

Een goede middag,

Ten lange leste hebben we eindelijk internet gevonden,
in Pila hebben ze dat in de post blijkbaar, staan twee computers alwaar men internetten kan.
Jammer voor de kerels die hier net na ons waren, en 2u later terugkeerden (helaas, we waren nog niet weg...). Pila al, jaja, zowaar het Poolse binnenland al. Polen blijkt geweldig: alles is hier heerlijk goedkoop (de meest toeristische trekpleister-camping kost hier 6 euro voor met 2), waardoor ons tempo iets gezapiger geworden is. Ook het eten is hier feestelijk, voor 10 euro hebt ge met 2 al iets fatsoenlijks binnen, gewedig! Het gebrek aan internet, sja, dat nemen we er dan graag bij.

Misschien een chronologisch verslag van waar we jullie achtergelaten hadden, in berlijn.

Berlijn is de moeite, zowel qua grootte als qua sja, qua de rest eigenlijk. De eerste dagen waren we zo slim geweest om voor de goedkoop ne camping te zoeken in t noorden van de stad (de helft goedkoper dan de camping in t centrum). Diezelfde eerste dagen waren dan eigelijk ook niet de "vakantie" die ik verwacht had. Aangezien de Globetrotter, de buitensportwinkel waar we enerzijds dingen kopen wouden en anderzijds spullen wouden inruilen, in het zuiden van de stad lag, hadden we dagelijks toch een vlotte 40km op de teller staan. Niet de mest gezellige 40km evenmin, gezien we de weg in Berlijn niet kenden, en zo een beetje van buskot tot buskot fietsten, kwestie dat daar een stadsplan ophing. Een kaart kopen was een goed idee geweest... . De globetrotter was het fietsen echter wel waard. Mijn matje, dat vreemde luchtbellen begon te vertonen, werd er moeiteloos omgewisseld in een rode variant zonder luchtbelfantasietjes, en ook onze vaude-stuurtas (nr2 al, stuurtas nr1 had het al vlak voor onze reis begeven, en hebben we de dag voor vertrek omgewisseld) waarvan de kaarthouder begon te scheuren werd vlekkeloos geruid voor een ortlieb variant, een knaloranje geval met in het groot "globetrotter" op. Lekker flashy op onze groene en rode fiets, en van super kwaliteit. Onze tent, waar we niet goed wisten of het scheve opzetten aan de tent, aan ons onbegrip of aan iets anders lag, werd met de vrienden van de globetrotter vakkundig oopgezet en goed bevonden. Heb ze dan ook een mailtje gestuurd kwestie van de baas te laten weten dat ie fier mag zijn op zn medewerkers, wat een heerlijke service! Gezien we onze tent toch moesten afbreken om te laten bekijken in de globetrotter, besloten we om toch maar een jeugdherberg centrum berlijn te zoeken. Temeer dat we al 2 dagen van plan waren s avonds iets te gaan drinken in Berlijn, maar te lang doorreden (we wouden dat liefst zo dicht mogelijk bij onze camping doen) en tenslotte van een kale reis thuiskwamen wegens niks meer van avondvertier in de buurt (en terugrijden, sja, daar houen we niet van, ik toch niet, ik schijn daar een of ander moreel probleem mee te hebben). Jeugdherberg nr1 bleek - kerstavondgewijs- geen plaats meer te hebben, net als nr2. Gelukkig was er nog nr3, alwaar we 22u s nachts (vlak voor we het opgaven om s ochtends verder te zoeken en een avondje gezellig op stap te gaan) toekwamen. Het bleek een goede keuze, een gezellig kleine slaapzaal, met aardig uitzienden meisjes erin. Een prive badkamertje, en een keukentje erbij. In de hostel werd ook reclame gemaakt voor de "free berlin tour", de dag erna om 10u. Feestelijk, ik hou nogal van stadstoeren (zeker als ze gratis zijn, dan is de prijs-kwaliteitsverhouding bijna steeds optimaal), en ging de dag erna dan ook vrolijk op pad. Bert bleef als een brave huisman thuis om de was te doen en naar de winkel te gaan. Na 3u30 zou de tour gedaan zijn, dus spraken we om 14u terug af ergens in t stad onder een mooie poort. Later leerde ik dat vanuit die poort het hotel te zien is dat 15000 euro kost per nacht in de presidentiele suite - die dan ook bomproof is- en alwaar Mickael Jackson een jaar of 6 geleden zijn zoontje uit het raam liet vallen.
De tour was de moeite dus, zo bleek ook aan de twee uur te laat dat ze gedaan was... . We zijn dan nog 2 dagen in Berlijn gebleven (eentje met - lekker decadent - een metrokaartje, hetgeen berlijn massas aangenamer want plots veel kleiner maakte). We hebben Berlijn ervaren als "echte", van de Berlijne bollen (in Berlijn Pfannkuche genaamd) tot in de rij staan voor een club, en er na een half uur wachten terug uit te vertrekken kwestie dat het ons te traag vooruit ging.

De vrijdag dan toch vertrokken, richting Polen nu. We werden door mensen aangeraden om te overnachen bij een meertje, maar aangezien wij nogal mietjes zijn (en een beetje schrik hebben 's nachts vanaf we iets van geluid horen, met al die verhalen van wilde varkens en dito Beren in polen en Duitsland en zo; temeer omdat wij maar met 2 zijn en de wilde dieren of wilde Duitsers of wat dan ook vast met veel meer) zijn we toch aangeklopt bij een oudere man die zn gazon aan het maaien was. Een uitstekende keuze, zo bleek achteraf. Deze kerel - Wolfgang genaamd - had wel zin in een betje gezelschap, en nadat we hem hadden gevraagd met ons me te eten, haalde ie een lekker flesje wijn boven, en ontstak ie een kampvuurtje in de tuin. Wolfgang blkeek aangenaam gezelschap, en vertelde graag over de DDR tijd (iets wat mij enorm boeit, zeker aangzien er zoveel verschillen in visie over zijn), een tijd die zijn pros maar zeker ook zijn contras bleek te hebben. Kapitalisme overigens eveneens... .

Van bij Wolfgang volgenden we de Oder, die een heel stuk uitvloeigebied heeft, zodat wat bij ons overstroming en redelijk als ramp gezien wordt hier gewoon "hoog water" heet. Een nachtje naast een trampoline later arriveerden we in Polen, waar ons stalen ros een Rower [rover] is, dobre goed betekent, en we met de woorden "gras" "tuin" en "tent" een slaapplaats zoeken. Iets wat ons, wonderwel, nog blijkt te lukken ook. Onze eerste nacht waren we nog niet zo geoefend (de kennis van die paar woordjes kwam later pas), en werden we helaas naar een camping gebracht. Gelukkig bleek daar een boer naast te wonen, die (na de vertaling van een aardige Duitser die op de camping verbleef) ons graag een plaatsje op zijn veld toewees. Een tiental minuten later kwam hij ons vragen of we niet toch liever onder een dak (want dat was het enige gebaar dat we begrepen uit zijn uitleg, buiten dat het het idee van zijn vrouw kwam, of toch van iets dat met zijn ring te maken heeft). Goed opgevoed als we zijn, hebben we dit vriendelijke voorstel gewijgerd, om ons dit achteraf serieus te beklagen. Blijkbaar hebben wij de gewoonte om, als iemand onbekends iets aanbiedt, dit eerst vriendelijk te weigeren, waarna de ander geacht wordt zijn voorstel te herhalen. Beleefd is dat. Hier in Polen doen ze dat dus niet, als je zo dom bent de eerste keer te weigeren is je kans verkeken> Wie weet was het weigeren wel onbeleefd ook. We hebben onszelf dan ook terstond voorgenomen dat ons nieuwe motto "ja graag" is, tenzij we het echt echt niet willen.

De nieuwe belofte londe meteen, want bij onze nieuwe overnachtplaats (waar de dochter, yochei, duits sprak zodat enige conversatie mogelijk was) kwam de buurman voorstellen of we niet liever in zijn partytent sliepen, want daarin stond een zetel dat kon uitgeklapt worden tto dubbel bed. Al slapen we even graag in onze tent, ons nieuwe motto volgend zeiden wij braaf "ja graag" en voor we het wisten verdrongen onze beide gastheren/vrouwen zich om ons thee en badkamers aan te bieden. Ze vroegen ons een sterk verhaal, maar helaas moesten we hen dat schuldig blijven. Voor de volgende hebben we alvast een verhaal met 5 rovers, in het gras met onze tent (kwestie dat we geen andere woorden kennen in het pools). we zullen er maar geen rekening mee houden dat zij Rover als fiets zullen verstaan... . s morgens werd door beide ontbijt voorzien, de ene zorgde voor de thee, de ander mocht de koeken voorzien, mooi toch.

Na deze uiters gastvriendelijkeen toch een beetje overweldigende ervaring, besloten we dat we toe waren aan een nachtje camping. Voor wat ooit het meest toeristisch oord van Polen geweest moet zijn (aan een meertje met bungalowpark en alles), was het eigenlijk best wel triest, de camping was zo goed als leeg, en ook de eetaangelegenheden waren niet zo volgestouwd als je ze zou verwachten. Dit alles terzijde was het er zo geweldig dat we besloten een dagje conge te nemen, en nog een nachtje te blijven. Gezellige keuze, zo bleek, beetje boekje lezen aan het strand, versgebakken broodjes s ochtends, ... . Vandaaruit verder gereden naar de kampplaats van vannacht, in de tuin van een restaurant-hotel waar we de enige gasten waren. Polen voelt de crisis serieus, zo blijkt. Ze zouden kunnen geld verdienen met internetcafes bouwen, maar ja... . Onze route is dan ook zo vriendelijk om ons door eht touristisch meest oninteressante deel van Polen te laten rijden. 70% van de steden en gebieden die we passeren staan gewoonweg niet in onze reisgids (en zeggen dat we daar heel berlijn voor afgestruind hebben), en van een van de weinige steden die er wel instaan vraagt onze gids zich af waarom iemand de moeite zou nemen dit stadje te bezoeken (omdat onze route er passeert verdorie!). Sja, zo leren we natuurlijk het "echte" Polen kennen, alwaar het merendeel van de bevolking in het buitenland werkt om iets te kunnen verdienen (waardoor er in eigen land bvb geen bouwvakers overblijven, ah nee, die werken allemaal bij ons), en het tourisme zo goed als onbestaande is. aardig zijn ze echter wel, die Polen.

Goed, aangezien ik ondertussen al scheel te zien van het typen gaan we het hierbij houden. Wie weet komen we in Polen nog eens internet tegen, en anders zal het tot in Litouwen zijn.

Melanie

Polen

2009-08-10T08:56:00.000-07:00

Dzien dobry,

Ik had een pracht van een verhaal in mn hoofd over spannende tijden in Berlijn,
een nieuw matje en een nieuwe stuurtas van bij de vrienden van de Globetrotter,
en mooie verhalen over Oost-Duitsers die Wolfgang heten, schapen hoeden en bij nachte aangename discussies voeren over het socialismus - het communisme - en de kapitalistische tegenpool. Helaas - driewerf - niets van dit alles. Na in twee redelijk grote steden een heuse zoektocht gehouden te hebben naar een internetcafe (lees: met een vragend gezicht "internet" zeggen tegen aangeklampte voorbijgangers) zitten we nu in een computerwinkel te internetten (tegen betaling uiteraard, al heb ik het donkerbruin vermoeden dat het voor Polen gratis is, al zullen deze ook geen half uur aan een stuk hier zitten natuurlijk). Polen dus, we hebben de grens gehaald en zijn nog steeds niet bestolen, hoera. t jammere aan de zaak is dat mooie verhalen bij onze gastheren en dames er voorlopig niet inzitten, gezien de 3 woorden Pools die wij kennen, en dezelfde woordenschat die zij hebben in andere talen, buiten het Russisch natuurlijk.

Aangezien onze vriend hier met zijn sleutels aan het rammelen is houden we het hierbij,
met een belofte voor onze langverwachte lijst en de mooie verhalen als we eenj internetcafe of iets in die trand tegenkomen (in Litouwen hebben ze dat zeker, of we het hier nog tegenkomen valt nog te bezien)

Melanie

Berlijn

2009-08-02T12:52:00.000-07:00

Berlijn is ver, verder dan men op het eerste zicht zou denken. Maar de laatste dagen zijn we erg opgeschoten, en gisterenavond hebben we er onze tent mogen opzetten, op een camping weliswaar en dus de eerste keer deze reis dat we ervoor moesten betalen. Onze kilometerteller gebruikt ondertussen al vier cijfertjes en wij zijn tot de vaststelling gekomen dat we al bijna op een derde van de route tot St.-Petersburg zitten. Daar we daar met ons visum pas vanaf de 17de oktober binnen kunnen, moeten we eigenlijk wat gas terug nemen, willen we niet veel te vroeg zijn. Dat is mooi, op die manier kunnen we wat meer tijd besteden aan dingen zoals liggen in het gras, boeken lezen/luisteren, stadjes bezoeken en lokale eet- en drankgelegenheden aandoen, die gelukkig steeds goedkoper worden.

Maar laat ik eens week teruggaan in de tijd, toen we halverwege de trip naar Berlijn waren, en ons relaas daar verderzetten. Sindsdien zijn we weer heel wat vriendelijke Duitsers tegen het lijf gelopen, waarvan we de toppers op de gevoelige plaat gevat hebben. Ook hebben we enkele interessante kampeerplaatsen aangedaan. Zo was er bijvoorbeeld het verlaten station Eckertal, net voor de voormalige grens met de DDR dat we dankzij Helmut, een lokale West-Duitster, mochten gebruiken. Ik zeg West-Duitser, iemand die twintig jaar na de val van de muur nog steeds belastingen betaalt voor de heropbouw van het oostelijke landsgedeelte. En dat terwijl in Oost-Duitsland de wegen veel beter zijn en de mensen er mooiere auto´s hebben dan in het westen. Tja, daar hebben wij alleszinds niet veel van gemerkt. Op sommige plaatsen zie je, voel je en ruik je wel dat je die vroegere grens overschreden hebt. Persoonlijk houd ik nogal van het oostblok, het leven is er goedkoper (als je van het westen komt tenminste) en de sfeer is veelal gemoedelijk. Er wordt ook van niemand verwacht dat hij leuk vindt wat ie doet, dus je mag best met je norste gezicht op rondlopen.

Als andere noemenswaardige kampeerplaatsen mag ik zeker het rondreizende circus Molina niet vergeten (zie foto´s, die we er morgen op zullen zetten) en onze nacht wildkamperen aan een riviertje dat vergeven was van de muggen. Omdat Mel zo attent was geweest onze pikketten wel heel onverliesbaar aan de fiets te hangen, hebben we er een uur in het donker achter lopen zoeken, met zo´n lampje op ons hoofd. Resultaat voor iemand met een ver doorlopend voorhoofd: een afzichtelijke builenpest waar een mens toch al gauw een dag suf van is. Ik gebruik het dan ook graag als excuus voor mijn tweede uitschuiver met de fiets (verdorie, 2-1 al), in het niets te vergelijken met Mel haar duikelpartij.

En ah ja, nu het toch over pech onderweg gaat: over onze lekke banden wil ik nog kwijt dat het in drie van de vijf gevallen over hetzelfde gat ging, dat we de eerste keer slecht geplakt hadden en/of dat te groot was om goed te plakken. Het was veroorzaakt door een verschoven velglint (een oud probleem, en nu helemaal van de baan). De andere twee gaatjes zijn veroorzaakt door respectievelijk een spijker en een stukje glas dat we te laat ontdekt hadden (die moeten daar toch al enkele dagen ingezeten hebben om een gat te kunnen veroorzaken). Trouwens, Steven, wie zijn lekke band niet repareert, kan nooit meer dan een keer lek rijden he.

Eergisteren hebben we het toppunt van gastvrijheid tot nu toe mogen ervaren. We waren op tijd gestopt in de buurt van een openluchtzwembad en mochten ons tentje opzetten bij een koppel oude mensen die met hun dochter en vrijgezelle zoon woonden in wat vroeger een boerderij was.

Toen we terugkwamen van een verkwikkende namiddag openluchtzwembad (een beetje vervallen, uit het DDR-tijdperk, maar supergezellig en met goedkope pintjes, jammer dat ze alvast afgesloten hadden terwijl wij nog met fiets en al binnen zaten), werden ons op erg voorzichtige wijze tomaten aangeboden voor bij het avondmaal. En oh ja, ze hadden misschien ook nog wel wat koffie, brood en boter voor erbij. En waarom zouden we dat niet gewoon bij hun aan de tuintafel komen nuttigen? Bleek dat alles al netjes voor twee gedekt stond en dat ze aan het wachten waren geweest op onze thuiskomst. Den badkamer werd ons aangeboden, en als het weer vies deed ´s nachts moesten we hun maar wakker maken. ´s Morgens was er `koffie´, wat uiteindelijk het beste ontbijt van de reis bleek. Helemaal grappig werd het bij het afscheid nemen, toen de oude vrouw haar dochter ontdaan aanstootte om haar te vertellen dat ze net gehoord had dat Melanie al van haar fiets gevallen was. Met nog een hele lading tomaten, courgetten, appels en een komkommer in onze tassen, allemaal eigen kweek, en na uitwisseling van foto´s en adressen en de belofte dat we voorzichtig zouden zijn, konden we uiteindelijk vertrekken. Diezelfde dag zouden we nog Potsdam bezoeken en in Berlijn aankomen. Interessant misschien nog om te vermelden, is dat onze gastheer en -vrouw alsook de dochter met enige nostalgie terugkeken op het DDR-tijdperk, hoe vreemd dat ook mag lijken. Het leven moet toen voor veel mensen een stuk eenvoudiger geweest zijn.

Aardige Duitsers

2009-07-25T08:44:00.000-07:00

Bij deze een kleine lofzang over aardige duitsers (lees: duitsers die zich niet in een auto bevinden).We hebben zelfs een rubriek voor hen aangemaakt, met degene die we kunnen fotograferen hebben. Met een volgepakte fiets rondrijden blijkt redelijk aantrekkelijk: we moeten maar een toertje twee keer doen of andere fietsers komen ons spontaan vragen of ze ons kunnen helpen. Meestal fietsen ze dan nog het eerste stuk mee (om ons op weg te zetten) of proberen ze ons aan een slaapplek te helpen. De prijsvogel was toch wel onze fietsenmaker, alwaar we ons elk een helm (de dag erna meteen getest en goed bevonden, zie "pech onderweg") hebben aangeschaft, samen met een fancy velglint (zo n ding dat uw binnenband beschermt tegen de gaatjes van uw spaken) en ne nieuwe binnenband. Na ons eerst een reservespaat te hebben toegeschoven (moeten we weigeren want die hebben we al mee) toverde ie een extra velglint boven, dat we nog moesten meenemen. Op t moment dat we al op onze fiets zaten, kwam ie ons achternagerend met ons rekeningetje, met daarin flashy spaakreflectoren verstopt (die ik in de winkel had zitten bewonderen, maar had laten liggen wegens te duur, een pakje kost 20 euro, een half dagbudget voor ons twee). We hebben ons nog de rest van de middag zitten afvragen of ie ons nu gaat afschilderen als pickpockets, zelf het ding gaat betalen of hij de eigenaar van de winkel was. Zeker is wel dat onze fietsen nu ook van opzij gigantisch zichtbaar zijn, zelfs van opzij...

Ik heb nog met plezier aan hem teruggedacht toen mijn fiets gisteren tijdens het remmen bedacht dat verticaal op de baan liggen ook eens vernieuwend is. Naast een paar ferme schaafwonden en een schouder die zich een dag later nog steeds laat voelen (spier verrokken of zo) was ik toch content dat de helm al een vaste plaats op mn hoofd gevonden had (bovendien zien we er nu "echter" uit en dwingen we zo mogelijks nog meer respect af). Gelukkig hebben we stopwol mee (wollen bloesjes vinden schuren langs de weg niet zo tof), en is de helm nog intact - al hadden we die niet in ons dagbudget meegerekend... - . De dag nadien is Bert mijn goede voorbeeld gevolgd (na er een hele tijd van overtuigd geweest te zijn dat hem zoiets niet overkwam), maar in mineur, geen zichbare eretekenen voor hem. (Hopelijk is papa Lenaerts na dit verhaal gerustgesteld, hij had ook slecht nieuws op de blog verzocht)
Voor de rest hebben we nu onze route, de R1 die we zullen trachten te volgen tot St Petersburg, bereikt. We hebben voorlopig nog geen boekje, en volgen dus enkel de bordjes (Uiterst avontuurlijk... en uiterst frustrerend eveneens). Of we de zoektocht naar een boekje aanvangen hangt een beetje af hoe vaak deze avontuurlijke omweggetjes ons verblijden.
Tot de volgende,
Melanie

Wuppertal

2009-07-21T09:05:00.000-07:00

Ik zal even verder gaan waar Ruben, onze gelegenheidsverslaggever, gestopt is, maar dan in kortere bewoordingen. U denkt misschien, die Bert en Mel hebben genoeg tijd om zich in een langgerekt proza te laten gaan. Niets is echter minder waar: er moeten kilometers gemaakt worden, en voedsel gejaagd en verzameld worden, om nog maar te zwijgen van het op- en afbreken van onze mobiele woonst en de dagelijkse hygiene (mijn excuses, er is geen trema te vinden op dit Duitse klavier, behalve op de ü, ö en ä natuurlijk, die hebben aparte toetsen).

Fietsen dus, vanuit Zammelen naar Maastricht, alwaar de meesten ons verlaten hebben na een middagmaal op een gezellig terrasje naast een luid optreden van in het Limburgs gecoverde liedjes.

Heuse volksfeesten zijn we gepasseerd, daar in het staartje van Nederland, al vraag ik mij af om welke gelegenheid. Mooie streek ook, dat meest heuvelachtige deel van Nederland. Steile klimmetjes tussen Maastricht en Aken, waar uiteindelijk ook Katrien en Joris ons verlaten hebben op hun plooifietsen. En toen waren we helemaal alleen, en het was nog zo gezellig met z'n tienen, mensen die hun vederlichte fiets afstaan in ruil voor uw gepakte ros, dingen vasthouden bij het bandplakken, drankjes betalen op terrasjes, foto´s trekken en verslagen uittypen, snif. Even buiten Aken gefietst, vonden we al snel een geschikt veld om ons tentje te zetten en in een diepe en lange slaap te vallen.

De dag erna was mooi, en vlot. We volgen een beschreven fietsroute en de combinatie wegbeschrijving en bordjes lijkt goed te werken. De dag erna (vandaag) is al een stuk minder. We zijn hier een of ander industrieel centrum binnengesukkeld en lijken er maar niet uit te geraken. En de gele zone op de kaart van Duitsland waar we morgen doormoeten lijkt niet veel beters te beloven. Enfin, het geeft ons tenminste de kans wat te internetten.

Volgende keer op deze blog: fotootjes, een geupdate "pech onderweg" en de nieuwe rubriek "wat zit er in Bert en Mel's tassen?"

De pedaalridders (een medefietser getuigd/t)

2009-07-21T08:36:00.001-07:00

Leuven, half tien. de deur van de Naamsevest staat open. blinkend schroom met raderen en trappedalen sieren de beeldige vooruin. Het huis straalt iets desolaats uit. Iets afgeleefds... maar misschien was dit voordien ook zo, en laat mijn melodramatische schrijversbrein zich weer verleiden in fantasiebelettering...

Een loense blik naar het P-magasinemeisje op de poster (ik ben een van de weinigen die weet dat de poster ook een achterkant heeft, of is het een voorkant?), en dan, het vroege zonlicht tegemoet. Er is al wat volk in het stadstuintje verzameld. Het geurt naar vers fruit, koffie en verse koeken. Mijn maag laat spontaan boerderijgeluiden van zich horen. Ik heb wel trek.

Bert en Melanie zijn her en der druk in gesprek. Ik krijg een beker toebedeeld, met daarbij de suggestie er frambosencoulis en champagne in te doen. Verrukkelijke combinatie. Ik vergeet spontaan de goedkope italiaanse wijn van gisteravond.

Mmm. er is ook kaas en brood. We worden verwend. Verder is er ook nog familie, collega's, voormalige bewoners, vrienden en kennissen. En kinderen. Man, overal kinderen. ze bekijken, betasten mekaar, en sluiten vriendschap. "Heerlijk, zoveel jeugdig volk", hoor ik wat later iemand zeggen. De vrouw in kwestie lijkt van middelbare leeftijd. Haar goedlachse blik lijkt symbool te staan voor de gehele sfeer, hier.

ik schenk enkele mensen nog wat champagne in, want heb net nog 18 volle flessen in de frigo opgemerkt. En gezien Melanie en Bert geen frigo op hun fiets meenemen...

Enfin. Ze gaan naar China en omstreken, daar gaat het dus om. Met een van de oudste stuwkrachten ter wereld. de fiets. met twee wielen. Het wiel, dat wellicht in het oosten moet uitgevonden zijn. Althans, daar is verhoogde kans toe, gezien de ontdekking "het wiel" werd gedoopt, en niet "het wier". De fietsen staan opgesteld. één groene, één rooie. sint Kristoffel wappert de wimpel aan de bagagedrager. En wij wensen het nog wat extra geluk toe. De fietsen kosten veel. Heel veel. Meer dan 400 euro, als je het mij vraagt.

Klokslag elf uur. Het tweetal volgt een strak schema. om 11 uur moet er vertrokken worden. Allez, om 11 uur moet het volk het huis uit, zo lijkt het eerder, om tegen half twaalf eindelijk moegewuifd de handen aan het stuur te houden, de voeten op de pedalen, de ogen op de weg, en het achterste op het zadel. De eerste meters zijn van een onschatbaar belang in zo'n verre reis. En dat heeft het tweetal maar al te goed meegerekend. Daarvoor hebben ze een eerste steile 'col' uitgestippeld, die hen na enkele meters fietsen veilig over de berm van de Naamsevest loodst. De aanwezige tandem maakt zijn naam waar. Hij laat zijn tanden zien, bij zo'n beklimming. Het ding werkt best als je er met z'n tweeën op duwt. Godelieve wordt aangemaand tot verhoogde inzet. Al gauw wordt duidelijk dat dit uitwuiverspeleton zal moeten samenwerken, willen ze altegader 's avonds weer aan de limburgse feestdis geraken. En dat zou goed zijn. Zo kan Bert nog eens deugdelijk van zijn ouderlijke thuis afscheid nemen. De tocht gaat langs schoone wegels. wat vroeger boerenwegels en karresporen heetten, of gravé, heet nu een fietsknooppunt. de provinciebelastingen zullen er vast door gestegen zijn. De fietsen zijn nu al ingereden. Iedereen heeft zijn plaats zowat gevonden. er wordt vanop de tweetrappers kennis gemaakt. Even later verlaten de eerste uitwuivers al onze tocht. Ze zullen van hier huiswaarts keren, en hun kennissen vertellen over deze twee dappere avonturiers. Jonge vlegels met stalen kuiten, en een hart van peperkoek. En wanneer zij na 14 maanden terugkeren zal iedereen nog weten wie ze waren: Melanie en Bert GENAAMD, hun daden zullen tegen dan ook hopelijk een beetje zijn BEFAAMD. Zus Katrien ambieert een managersrol. zij zal de boekskes schrijven die hun avonturen zullen publiceren. Trekkerstijdschriften, kranten, "en probeer zeker ook de Flair en de Libelle" raadt Melanie aan.

Ze worden vast beroemd.

Knooppunten dus. Al lijken dit meer cartografische kruispunten van wegels. We komen dorpen en steden voorbij waarvan ik het bestaan reeds kende, maar de ligging niet. tussen Leuven en Zammelen dus, want daar eindigt de tocht vandaag. Eén uur. Tijd voor een pauze. Het cadeau van vader Demaerschalck wordt ontkurkt. een heerlijk zachte fles Wiskey, single malt, 12 jaar gerijpt. een duur geschenk, zo lijkt het, want de fles zit in een lederen zakske. De fles gaat de kring rond. Ze bezorgt ons een gevoel van verhoogde groepsgeest, en vult onze kelen met warme gloed. Nog een schepje fruitsla uit het tupperware potteke, en hop, geturft en wel de fiets terug op. We zetten koers richting Tienen. De wijdse velden rond het Leuvense vallen me op. Ik sta er uitgebreid bij stil hoeveel schoons ons landje te bieden heeft. De akkers staan druk bezaaid met graan. Om warme degelijke broden mee te bakken, fantaseer ik. Wellicht is het ook zo. Of om müesli mee te maken, al wordt die eerder in de Rhonevalei bereid, zo werd me altijd wijsgemaakt. De fietswegeltjes nemen ons mee over het zachtglooiend landschap, waar treinen het landschap doorkruisen, en ons onder hun spoorwegen laten rijden, door gemetselde bruggetjes. sommige functionele oplossingen zoals deze zijn erg charmant. Enkele uren na de middag komen we voorbij een natuurdomein. De groep is nu uitgedund tot 10 metgezellen. Met verse trek. Naar soep, zo klinkt het uit alle monden. En dus houden we halt in het nabijgelegen picknickcentrum van het natuurdomein. Voor een versbereid soepje, met een fijn stukje kaas met brood. Heerlijk. Ik kies er een Westmalle dubbel bij. "Voor de kloekte", zou mijn moeder zeggen.

Lieve, de moeder van Melanie heeft een vers paard nodig. De dochters Melanie en Katrien wisselden reeds het zadel. ik voel me geroepen het gareel in eigen handen te nemen. En met een duidelijk één twee drie, zetten we de rechtervoet op de pedaal. Het ding wiebelt wat, wanneer ik de eerste meters vooruittrap, maar al gauw vinden we een evenwichtige kadans, en kunnen we verder. In deze streek overwegen de kasseistenen. Ze doen me denken aan de romeinse heirwegen. Holle wegels met bolle paden, waar karresporen hun wielen in hebben gezet. Dat laatste is fantasie, want deze wegels lijken hooguit 50 jaar oud. De tocht gaat nu voornamelijk bergaf. Richting Tongeren, waar we halt houden aan een zuiders terras. De kerk van Tongeren, vlakbij ons terrasje gelegen, brokkelt af. ter bescherming werden vangnetten onder de brokstukken gehangen. een middeleeuwse oplossing voor een middeleeuws gebouw. De koffietjes, westmalles en versgeperste fruitsap heeft gesmaakt.

En nu, met maar halfvolle maag, koers zetten richting het landelijke Zammelen. Nabij Borgloon, waar de fruitteelt nog hoogdagen viert. Hier zijn de baantjes wat vinniger. De beklimmingen iets steiler, of zijn onze spieren gewoon wat strammer? In ieder geval, na deze eerste 80 kilometer ben ik wel blij als we verwelkomd worden in de ouderlijke thuis van Bert. Het limburgs wordt her en der bovengehaald, de flessen Champagne ontkurkt. Opnieuw champagne dus. Wat een feestdag. Nu is ook Katrien, de oudste zus van Melanie, en haar vriend Joris, ons met plooifietsen komen vervoegen. De bagage wordt gelost, de douche wordt met karig warm water benut, want de boiler is klein, en het weinige warme water dient gedeeld. Berts moeder heeft een laatse avondmaal bereid. Ze staat bekend voor haar grootse kookkunsten. De ruime keuken is gevuld met buffetspijzen gaande van gaspachio's tot scampi's met verse asperges. Onze moeite wordt beloond. We zijn moe en voldaan. Er wordt bijgebabbeld, de kamers voor de overnachtenden worden gedekt, en enkele streekgenoten nemen afscheid, om van hieruit naar hun eigen Limburgse thuis te fietsen. De ezels in de nabijgelegen weide balken me in slaap, op het lichtgewicht slaapmatje dat Bert en Melanie's beenderen zal moeten verzorgen, het komende jaar.

Ruben

En we zijn vertrokken !

2009-07-18T12:42:00.001-07:00

Een goeie avond,

Een eerste berichtje op de blog om te melden dat we goed en wel zijn aangekomen in het rustieke Zammelen.

We gaan het kort houden, want buiten is het uiterst gezellig (met dank aan de mama en papa van Bert, die alles hadden voorzien, van champagne tot mega koud buffet tot een subiem dessertje toe).

Morgen fietsen we nog met een aantal gegadigden en een reeks 'gekke fietsen' (2 plooifietsen en een tandem) naar Aken, om dan met ons twee over te blijven voor het onbekende.

Tot de volgende!

Melanie

2009-05-19T01:15:00.000-07:00

Gegroet!

Welkom op onze blog website,
waar we, zoals dat hoort als men ver van huis is,
netjes zullen bijhouden welke dolle avonturen we allemaal beleven
(misschien schrijven we als we thuiskomen wel een bestseller: Mel en Bert op avontuur...,
een beetje in het genre van Tiny in de bergen, maar dan met een fiets)

De eerstvolgende maanden zal het nog stil zijn op deze blog,
maar eens vertrokken (18 juli) houden we u langs deze weg op de hoogte.

Mel en Bert